Beter dan gratis

Misschien is het eens goed om naar de lonen en onkosten vergoedingen van journalisten te kijken. Wellicht kan hier fors bezuinigd worden.

Maarten Tromp kreeg van de Volkskrant jarenlang een appartement met uitzicht over Central Park richting Manhattan vergoed. Het allermooiste uitzicht dat binnen New York te huur is.
De kosten waren 7000 dollar per maand. Daarbij kwam nog een riant salaris. Hij gaf daarvan, bijvoorbeeld zijn "doorman" 2000 dollar fooi per jaar.

Kranten/journalisten zullen moeten beseffen dat publiceren laagdrempelig is geworden. De markt is veranderd, en dat is hun nieuwe concurrentie-speelveld.
De tijden van journalisten als pop-idool naderen het einde.

Veel succes.

Helaas worden dit soort artikelen nou net niet gelezen door degenen die het aangaat: kranten, platenmaatschappijen, uitgevers, buma, brein, norma, en ga maar door.

Goed stuk. En niet alleen van toepassing op kranten. Steeds meer bedrijven komen in de problemen omdat ze zich niet aanpassen, terwijl de wereld om hen heen zich blijft veranderen.

In een kwartaal zijn zoveel boeven opgespoord dat schikkingsvoorstellen met een bedrag met vier nullen zijn gedaan. Trouw rekent zich rijk.
Staan er nog meer cijfers in behalve die nullen?

Denk dat ook te maken heeft met het knip en plakwerk. Kranten doen nog zelden aan echte onderzoeksjournalistiek (net zoals veel andere media overigens) Die copy paste berichten van de ANP/REUTERS fax kunnen we overal wel lezen.

Wel een erg partijdig geschreven artikel, maar wel helemaal juist.

Dat die domme idioten achter hun dure bureau niet doorhebben dat ze een galg voor hun zelf aan het knopen zijn.

Neem een voorbeeld aan de filmindustrie, hoe moeilijker zei doen om het downloaden tegen te gaan, des te meer er word gedownload maar dan illegaal.

Straks hebben we ook illegaal nieuws, ze vragen erom.
Geef mij maar een metalen liniaal ik heb wel wat vingers te tikken (tot ze breken wahahaha)

Het word steeds erger online.
Waarom kunnen ze niet met de tijd meegaan?
Zijn 'ze' echt zo onwetend? nee toch.
En als dit een populair nieuws item word dan zou de respons toch wel gehoord worden?

Ik zie sterke overeenkomsten met de film- en muziekindustrie. In plaats van te innoveren gaat men met een oud en verstoft businessmodel in de ene hand en een even zo oud wetboek in de andere hand op zoek naar overtreders van sterk verouderde regelgeving in de hoop hier en daar nog een paar dollar bij elkaar te harken.

Zou deze industrie 10/15 jaar geleden zijn geleid door een stel visionairs dan hadden ze zichzelf vandaag de dag niet zo belachelijk hoeven maken.

De wereld veranderd en in de 10/15 jaar dat de computer en het internet voor vrijwel iedereen binnen bereik is gekomen, is de wereld misschien wel meer veranderd dan in de 50 jaar daarvoor. Dan kun je niet zoveel met regelgeving van 50 jaar geleden...

De dagbladen lopen serieus gevaar. En wat doet een kat in het nauw? Die gaat niet op zoek naar nieuwe vormen van bestaansrecht, die gaat niet op zoek naar nieuwe businessmodellen die passen bij de nieuwe werkelijkheid en de nieuwe mogelijkheden, nee, die gaat nog meer vasthouden aan wat ooit was. Dan is NRC Handelsblad blijkbaar de uitzondering: hoofdredacteur/directeur Birgit Donker beweert herhaaldelijk het tegenovergestelde ( een reactie op een ander opinie artikel en zie ook M april 2009).

Slechte journalisten zijn net studenten, studenten zijn net slechte journalisten. Voor goede journalistiek moet ik tegenwoordig net zo vaak op internet als in de krant zijn. Alleen blader ik meer op internet dan in de krant. En betaal ik voor de laatste.

De essentie van een krant is tegenwoordig niet meer het brengen van nieuws, maar het bieden van achtergrond en het duiden er van. Als ik een bericht dat vandaag op nu.nl staat morgen in de lokale krant lees (in mijn geval de Stentor van Wegener) dan voegt dat helemaal niets toe. De achtergronden en onderzoeksjournalistiek die bijvoorbeeld de NRC biedt heeft voor mij voldoende waarde om een abonnement te rechtvaardigen. De ANP- en GPD overschrijvers bij Wegener vullen een rompkrant met overal hetzelfde nieuws, aangevuld met een paar pagina's lokaal nieuws. Als je daar dan derderangs journalisten opzet lever je zo'n beroerd product af dat je je eigen graf graaft.
Een heel ander probleem is de ditributie. Je kunt je afvragen of het nog van deze tijd is om alles op papier te drukken, alles op alles te zetten om het in de bus te krijgen (tegen veel kosten) en de volgende dag weer hetzelfde kunstje uit te voeren.

Wat Trouw wil bereiken, is links. Als iedereen die nu nog onze productie kopieert voortaan alleen de eerste alinea overneemt en dan een link plaatst naar het volledige artikel op onze site, trekken wij bezoek en stijgen we in ranking. Zo verdienen we de kosten van onze productie terug.
Daarmee betalen wij bijvoorbeeld onze freelance medewerker Elwin Verheggen, die bericht uit oorlogsgebieden. Onlangs lag hij in het Afrikaanse Darfur dagen onder vuur. Trouw probeert hem zo goed als dat kan te steunen, met naast betaling voor zijn werk ook vergoeding van onkosten en uitleen van een satelliettelefoon zodat hij contact kan houden met Nederland. Elwin liet vluchtelingen aan het woord die anders niet gehoord zouden worden. We plaatsen zijn berichten op de site van Trouw om een zo breed mogelijk publiek te wijzen op wat we bieden aan nieuws, ook als het gaat om oorlogsverslaggeving uit een enigszins vergeten gebied.
Het gaat niet om het medium, om papier of internet. Het gaat om de inhoud. Trouw is vastberaden door te gaan, op papier maar ook digitaal, met het brengen van het nieuws, en dat doen we ook uit gevaarlijke gebieden en over vaak vergeten onderwerpen. Auteursrechten dienen om dat mogelijk te maken.