Ik had uit het NOS Journaal begrepen dat de geleverde software gebruikt zou worden om bloggers die (kinder)porno op het web publiceren op te sporen. Maar ja, het regime wilde natuurlijk alle hen onwelgevallige content en de makers daarvan opsporen.
Het wordt tijd dat er voor en door de ICT-industrie een non-proliferatieverdrag wordt gedefinieerd dat leveringen aan regimes die een oorlog tegen de eigen bevolking voeren verbiedt. Niet dat dat alles voorkomt: China is in staat zichzelf op ICT-gebied te voorzien en zal maar al te graag Iran van alles voorzien in ruil voor olieleveranties. Iran dekt zich al in tegen olietekorten door het binnenlands gebruik te vervangen door atoomstroom, met als gewenst bijproduct plutonium om Israël tot Armageddon te bombarderen.
Dat de Iraanse regelgeving niet bekend is in het buitenland is een bekend gegeven. Zo was de Iraanse zedenwetgeving ook niet buiten Iran bekend, totdat de Mujaheddin Khalq/Stichting Iraanse Mensen mij een Engelstalige vertaling toespeelden, die ik prompt ter vertaling naar Amnesty International te Londen stuurde. Wel, die weg staat nog altijd open! Alleen zet ik deze keer Lulu in zodat iedereen Iraanse wetboeken kan aanschaffen. Iedereen wordt toch geacht de wet te kennen? Niet alleen de Raad van Hoeders?
