Gepubliceerd: Dinsdag 23 februari 2010
Het Eindhovens Dagblad mag een artikel over een ontslagen vrouw gewoon online laten staan. De ex-werkneemster van de TU Eindhoven claimde dat het artikel haar op Google dwars zat.
Toon volledig artikel
Onzin, ten eerste worden de nieuwsberichten niet door Google op het web gezet en zul je de berichten net zo goed met een andere zoekmachine kunnen vinden. Ten tweede zul je, zolang er geen onwaarheden worden verkondigd, ermee moeten leren leven. Wie zijn of haar billen brand, moet op de blaren zitten.
Laat dit juist een les zijn: je komt er niet zomaar mee weg als je in de fout gaat.
Hoelang moet je op de blaren zitten?
Op een gegeven moment is het wel zo dat je, je naam moet kunnen zuiveren toch? what happen to second chance?
Het probleem is dat ik geen mening kan vormen omdat ik niet weet om welke situatie het gaat.
Op een gegeven moment is het wel zo dat je, je naam moet kunnen zuiveren toch?
Que? Wat bedoel je hier precies mee.
Volgens mij zijn klagers (m/v) zoals in aangehaald voorbeeld primair uit op het terugdraaien van de klok - al dan niet met veel juridsche geblaf. Dat is nog een streep erger dan "zuiveren" dat is namelijk het "ontkennen".
De tweede kans moet je wel gegund worden. Of dat gebeurt hangt af van hetgeen je hebt gedaan en hoe zwaar dat weegt voor degene van wie je de tweede kans verlangt. Als iemand niets van je verleden weet hoef je geen tweede kans te vragen, maar wie houdt dan wie voor de gek?
Ik ben wel van mening dat vastgesteld moet worden of publicatie met naam en toenaam in verhouding staat tot hetgeen is gebeurd, rekening houdend met het feit dat publicaties tot in lengte van dagen terug te vinden zullen zijn.
Ik mis een vitaal deeltje in het artikel en dat is of de rechter de publicatie op zich als onrechtmatig jegens de eiseres heeft aangeduid.
dat is niet de kwestie. je kan als medium gewoon schrijven over een iemands ontslag. dat is vrije nieuwsgaring. heb het bewuste artikel overigens zelf niet weten te vinden. over de motivatie van de rechter: ik heb het vonnis opgevraagd, maar dat is pas woensdag beschikbaar, werd me verteld.
De vrije nieuwsgaring is een argument dat alleen de publicatie van het oorsrponkelijke artikel rechtvaardigt als zijnde nieuws.
Publicatie in een archief is niet meer nieuws en is mogelijk onrechtmatig als je er iemand schade mee berokkent.
Als er geen onrechtmatigheid wordt gezien door de rechter is er sowieso geen wettelijk grond voor een rechter om de publicatie te laten verwijderen (of te laten aanpassen).
Dit artiekl is meteen een leuk lesje in seo marketing. Het bevestigd dus meteen dat google grote waarde hecht aan bepaalde sites en een link op 1 van deze sites is dan meteen een heleboel waard. zie ook de discussie over het spammen van buzz.
Wil je hoog in google zorg dan dus dat je met een artikel in webwereld komt of in een andere nieuwsblad. Persberichten van sommige sites doen het trouwens ook erg goed. 1 persbericht over jou bedrijf en je kan voor 1 zoekwoord al snel in de top 10 binnenkomen.
Dat dit natuurlijk ook een nadeel kan zijn ondervinden sommigen ook. als het terrecht is zoals valse beschuldiging kun je het laten verwijderen. Is het niet terrecht dan heb je pech.
Hoewel hier niet het geval, althans kan ik het niet opmaken uit de tekst, is dit wel een belangrijk punt bij rectificaties. Slechts zelden wordt het oorspronkelijke artikel aangepast en opnieuw geïndexeerd met de juiste informatie. En onterechte negatieve publiciteit blijft daardoor lang rondzingen, zie bijvoorbeeld de onjuiste informatie over black screens na de Windows updates van een tijdje geleden. Kranten en andere bronnen zouden daar meer verantwoordelijkheid (of beter: zorgvuldigheid in acht) moeten nemen (in een papieren archief zit de rectificatie bij het oorspronkelijke artikel, zo is mijn ervaring).
In dit geval lijkt het artikel me feitelijk juist, dus is het gewoon jammer voor de ex-medewerkster. Dat de informatie nu eenvoudiger beschikbaar is doet daar verder niets aan af (ik ken weinig werkgevers die in het verleden alle krantenarchieven afgingen voor onderzoek, maar ik heb dan ook niet gesolliciteerd bij de AIVD).
Het is bijzonder merkwaardiger dat intialen niet voldoende zouden zijn om de journalistieke en archiverische doelstellingen te waarborgen.
Een zeer slechte uitspraak van een rechter die zich niet of onvoldoende in de materie heeft ingelezen.
Het is namelijk een vrijbrief voor welk archief dan ook om alles maar klakkeloos op het internet te zetten. Juist met die openbare toegang met z’n vele zoekmogelijkheden die internet biedt is zorgvuldigheid op zijn plaats.
Wat is het hogere belang om persé die naam voluit te moeten vermelden. Alleen omdat het te veel moeite kost om deze in te korten?
Vroeger hadden de ‘gewone’ burgers geen toegang tot het overgrote deel van de archieven die in Nederland worden bijgehouden. Of je moest een onderzoeker of journalist zijn. Maar het was uitgesloten dat jij in het archief van je oude school zou mogen rondsnuffelen.
En dat het internet gebruikt wordt om mensen te screenen is inmiddels gemeengoed geworden. Daar zou meer aandacht voor moeten komen. Willen we dat allemaal wel, de mogelijke gevolgen. Nu groeit de jeugd op met de wetenschap dat alles online staat, vroeger was dat niet zo.
Ikzelf weet van een geval waarbij een potentiele werkgever op zoek naar personeel informatie op het internet bij elkaar heeft gezocht van sollicitanten. Daarbij werd gestuit om informatie die erop duidde dat een der sollicitanten een ziekte had.
Zo werkt dat vandaag de dag uit. Maar niet iedereen beseft dus wat de gevolgen kunnen zijn.
Ik ben het niet eens met de uitspraak van de rechter. Ik dacht dat onze rechtsstaat zo was ingericht dat iemand een straf ondergaat en dat daarna de rekening is betaald. Ik weet het fijne niet van deze ontslagzaak, maar het ontslag an sich is de prijs die is betaald. Moet deze vrouw er haar leven lang door worden achtervolgd? Hoeveel moeite is het nu om zo'n naam te vervangen door initialen of ander niet direct identificeerbare naamgeving? Dat schaadt het archief geenszins. Het is duidelijk dat we nu in een overgangsfase zitten waarin er rechters zijn die (nog) onbekend zijn met de informatiemaatschappij. Dat kun je ze niet echt aanrekenen, dat is een generatiekloof.
Het vervangen door initialen of het verder anonimiseren van het artikel is inderdaad niet veel werk. Echter, de eisende partij heeft niet gevraagd aan de rechter om daar een oordeel over te geven. De eis was dat het artikel onttrokken moest worden aan de search bots van Google en anderen en de rechter heeft daar geheel terecht afwijzend op gereageerd. Als er een andere eis voorgelegd was geweest, dan was er hoogstwaarschijnlijk een andere uitspraak gedaan.
Zie ook het commentaar van Arnoud Engelfriet.
Om te kunnen reageren, dient u ingelogd te zijn.
2 jaar geleden: 13 februari 2010
3 jaar geleden: 13 februari 2009
4 jaar geleden: 13 februari 2008
5 jaar geleden: 13 februari 2007
14 jaar geleden: 13 februari 1998
IDG Nederland is uitgever van: AppFish
, CIO, Computer!Totaal, Computerworld, ITworld, Jobworld, MacWorld, RAW fotomagazine, TechFish, Tips & Trucs, Webwereld en Zoom.nlMeer informatie: IDG Nederland, IDG.com, Privacy-statement, Cookie-statement Hosting by Terremark.
