Van dik hout

(...) Een stip aan de hemel

Vliegt over de wolken de dag achterna. (...)

Schrik niet, er is niemand dood. Tekstje geknipt uit een nieuw nummer van het bandje 'Van Dik Hout'. Dat krijg je als je in Den Helder opgroeit. Met al dat land in je rug, aan de rand van het water, dan ga je vanzelf zeeslangenproza schrijven. Ondertussen voorziet het wel in een behoefte. Probeer maar eens op het web een fatsoenlijk stukje voor een jubilaris of een overleden dierbare te plukken. Zit je al snel in het Toon Hermans segment. Van Dik Hout, de site, daar kan je blind wat van aftrekken en je bent de held op iedere bruiloft.

(...) Als alles lijkt verdwenen in de mist

Achter te laten wat niet van mij meer is (...)

Dat is toch prachtig als je hond bijvoorbeeld is overleden. Het is één grote vergaarbak van rouwproza. Een goudmijn! Een bijna weemakende Hol Landerigheid, het verzameld proza van de heer Buitenhuis, gekweld zanger van deze band. Leuke site, daar niet van. Het lijken net vrolijke jongens die soms lachen om het leven, maar in het echt doen ze boodschappen met een strop om hun nek en een stekkertje van een föhn in een bak water. "Nee, doet u maar eenkopszakjes thee, ik weet niet of ik morgen nog leef namelijk."

Hoe moet dat voelen, om zo in het leven te staan? Sla een akkoord aan en meneer staat meteen naast je te prevelen: 'want suiker is mijn voeding, voeding voor de hartstocht, want hartstocht is de brandstof van de lieeeefddeeeee'. Regilio Tuur zou er wel raad mee weten met deze jongen. We weten wat die doet met domme blondjes. Een luguber beeld, Tuur en Buitenhuis bij elkaar. De twee onverstaanbaarste mannen ooit. Een aanslaande verwarmingsketel spreekt duidelijker Nederlands.

Meteen maar een rondje op het web gemaakt lang de grote Nederlandse rock'n roll bands. Kleine kanttekening: rock'n roll in Nederland, dat is snel een rustjaar inlasten omdat je wel drie keer in de week moest optreden. Geen doen. Blof deed het, nog voor de dood van hun drummer. De mannen waren op. Alles gegeven, maar dat ze hun kinderen niet van school konden halen, dat brak ze zwaar op.

Dat is rock'n roll in Nederland. Aandoenlijk enthousiasme op hun site over de opname van een videoclip helemaal in het verre buitenland. Het was de eerste keer dat ze buiten Zeeland kwamen. Huilend met de armen om een pilaar van de Zeeland brug. Ze moesten naar Spanje en hadden als referentiekader eigenlijk alleen maar de mosselafslag in Zierikzee. Ze hadden ooit wel eens een mossel in een paella gezien, maar dan hield het wel op.

Die kleinschaligheid van Nederlandse bands, ook vertaald naar hun sites, die irriteert. Er word veel gehuild en gedanst, maar dan nooit eens in een stad of hoerenhuis, altijd maar weer in de klei of aan zee. Je eenzaam voelen in Marken en dan binnen een uur met de trein weer in Middelburg zijn, dat zit er bij ons goed ingebakken.

De Dijk dan, grotestadsmuziek, toch? Ook lekkere site, maar krijg nu de neten!! Hebben ook een rustjaar achter de rug. Huub van der Lubbe liet deze zomer in kleine theatertjes iemand piepen en knarsen op een contrabas en zei daar overheen, op gedragen toon: "ze kwam binnen zonder kloppen" Licht uit. Staande ovatie. Een groot dichter.

Dan liever de Golden Earing. Kooymans wenst ons eigenlijk allemaal ongezien de kolere in een melig filmpje op hun site. Alles in het Engels, ook een verademing. Een site waar de band met tegenzin aan meewerkt, dat lijkt er meer op. Hoogtepunt: Cesar Zuiderwijk als Opa Bakkebaard op de frontpage.

Buitenhuis van Van Dik Hout zou over hem schrijven:

Oud, oud als schors