Stijlloos

NRC en de Volkskrant belden met Geen Stijl woordvoerder Dominique Weesie, die blijkbaar afstand heeft gedaan van het pseudoniem Fleischbaum. Zo zit de internetjournalistiek tegenwoordig in elkaar. Pas als je 24 uur beveiliging kunt betalen zeg je dingen onder je eigen naam. En geld is er genoeg, nu de Telegraaf voor 40 % aandelen heeft gekocht in het snel groeiende bedrijf Geen Stijl.

Slim gedaan. Jongens en meisjes die met roze Geen Stijl onderbroekjes in de rondte lopen, een bejaarde in hun mediageile kruis laten graaien, dit schokkerig filmen en twee uur later een gram coke halen van die 100 euro. Dominique Weesie zegt het zelf in de NRC, je bent pas De Sjaak als je op Geen Stijl hebt gestaan.

Een paar dingen vallen op. Het wanhopige geworstel van de Oude Media om deze move van geen Stijl maar vooral in een vertrouwde journalistieke context te plaatsen. Directeur Dominique, eerder een naam voor een hoofdrolspeler uit de nog steeds goed verhuurde hardcore film Little Randal Annie and The Cumshots From Hell, legt het allemaal geduldig uit. En dat is nieuw. Netjes uitleggen aan de meneren van de NRC waar de moeilijke beslissingen lagen bij publicatie van dit materiaal. De enorme gewetensstrijd, de urenlange emotionele vergaderingen op de redactie van Geen Stijl, het wordt door de Oude Media allemaal voor zoete koek geslikt want men likt graag de hand van de vijand. De vijand is het onbekende, het niet gedrukte en het opportunistische geluid, waar per maand 1 miljoen unieke bezoekers op af komen. En die hebben nu óók nog eens de kans om helemaal De Sjaak te zijn.

Het is zinloos om dit te proberen te begrijpen vanuit de oude media-ethiek. Het is als met de taalpuristen die jaren blijven strijden tegen een niet gewenste samenvoeging. Zo was het ook bij Geen Stijl. Het was stuurloos, het was provocerend, eigenwijs, het had humor en het was, het woord zegt het al, stijlloos. Niet te vangen, niet te lauweren. Een site die overal doorheen denderde en een site die sterk het karakter uitdroeg van de makers. Ik kan het weten. Ik schreef er enkele jaren en alles kon. Ook schelden op de interne arrogantie en het schrijnende gebrek aan zelfspot.

Ik zeg met nadruk was, want die tijden zijn voorgoed voorbij. Geen Stijl heeft zich deze week een beetje in de kaart laten kijken door keurig uit te leggen wat de beweegredenen waren om tot publicatie van het gewraakte materiaal over te gaan. Schitterende sessies moeten dat zijn geweest, met huilpartijen, slapeloze nachten en druk telefoonverkeer. "We doen het voor de slachtoffers van zinloos geweld. Jongens en meisjes worden in de klas, waar toch onze jeugd wordt opgevoed, in elkaar gerost en wij zijn een soort opsporing verzocht." Dat is vrij vertaald de boodschap. En dat is natuurlijk gelul.

Het oude Geen Stijl had keihard toegegeven dat de filmpjes juist bestaan bij de gratie van het immense podium dat Geen Stijl zelf biedt. Het is lucratief om iemand in elkaar te rammen. Voor een dag De Sjaak zijn en een weekend zuipen, wat wil je nog meer. Geen Stijl was nooit geëngageerd maar verfrissend rücksichtslos. En was daar ook eerlijk in. Fuck de media!

Als ik de Oude Media vertegenwoordigde zou ik het wel weten. Fingeer een spraakmakende opname en bied hem aan. En dan Directeur Dominique weer eens bellen als het is geplaatst.