Nico in Second Life

Een ding viel me meteen op: deze voor 95 procent uit pizza en shoarmasaus bestaande gnomen keken allemaal zo gelukkig. Op de pagina er naast was hun avatar afgebeeld, een afbeelding van hun virtuele alter ego. Eerlijk is eerlijk, die zagen er een stuk beter uit. Aan die schitterend gestroomlijnde torso van het personage Erron Raymaker viel moeilijk af te lezen dat het hier om Daniel Koenen ging, de enige levende Nederlandse cycloop met drie kilo haar op zijn rug.

Ik keek eens in de spiegel. Ik begon steeds meer op Ivo Niehe te lijken. Een kale man met haar. Grijs ook. "Jezus Nico, wat zie jij er uit. Zit je tegenwoordig in de ict of zo?", had een vriendin mij onlangs gevraagd. Deze mensen in de Volkskrant gaven mij kracht. Ja, verdomd. Je kon een pens en een rotte meniscus hebben, maar wat maakte het uit? In Second Life kon je Bootylicious VIP Samwise Streeter zijn, nobele strijder met een halfgezwollen lid in een perfect passende maillot. Ik besloot virtueel wat te gaan struinen.

Dat viel zwaar tegen. Dezelfde teleurstelling als bij de webloggers. De hele wereld ligt aan hun voeten, eindelijk kunnen ze zonder tussenkomst van wie dan ook, recht uit het hart, schrijven wat ze voelen en nog staat het hele net vol met mensen die niet weten hoe ze de zenders op hun televisie zetten en lullen mensen binnen een uur een heel forum vol over donkere uitgroei in geverfd haar, het houden van dwerghamsters of de benen van zangeres Anouk.

Met Second Life is dat niet anders. Niks vlucht uit de werkelijkheid. Second Life is net zo enerverend als een gemiddeld bezoek aan de groenteboer. Je komt dezelfde domme klootzakken tegen die overdag tegenover je zitten in de bus, alleen heten ze nu opeens Yanahamana Zagoskin en banjeren ze met een onbestaanbaar mooi lichaam over een virtueel eiland. Ze bezigen dezelfde prietpraat die je dag in dag uit op je werk hoort. Tweede leven mijn reet. Meer een gelijkgeschakeld universum vol met bejaarden die op het openbaar vervoer staan te kankeren. Ik was een kwartiertje bezig met Second Life en wilde nog maar een ding weten: hoe kon ik geld verdienen voor een virtuele waterstofbom?

Het blijft helaas, zoals bijna met ieder nieuw fenomeen op internet, een beetje hangen in verbazing over de techniek en een dodelijke landerigheid. Ik kon geen vier stappen zetten of er stond weer een onnozele zak voor me die me vroeg of ik 'a lot of fun' had. Negeren is in Second Life bijna onmogelijk. Het is erger dan in het echte leven. Daar doe je de deur dicht, je doet het licht uit en je roept: "Lazer op, laat me alleen!"

In Second Life staat iedereen pontificaal voor je snufferd en informeert naar je stemming. Gek werd ik er van. Je kunt niet één seconde even naar een boom staan kijken of pang, meteen Connor Olivier, Gumar Sensual Divine en Samwise Streeter naast je om te vragen of je het een 'beautifull tree' vindt. Wanhopig werd ik er van. Kijk, daar kwam Moon Beebe alweer op me af. "Hello Nick Horny Horns Dikeblower, how you´re doing?." Ik ging er eens echt voor staan. Dit antwoordde ik haar. "Well not so well, Moon Beebe. I have a terrible disease in my whole body. Yes, it´s a shame. But what can you do? Do you know a place where I can throw myself in front of a car? Ah, look, there we have Chicago Cicerone. Hi, Chicago Cicerone. Take my hand. Lets commit suicide. That´s a whole lot of fun. Look, there goes Magnifier Thousandsmile. I´m gonna strangle him with my bare hands. That´s funny, don´t you agree? Bye bye!"