Vliegende penissen

Er zijn meer overeenkomsten. Zo blaast Second Life het 'wereldwijde wachten' weer nieuw leven in. Spelers moeten niet raar opkijken als de omgeving er door technische problemen uren uitligt. Eenmaal binnen is het wachten nog niet voorbij: de Spartaans aandoende graphics komen soms tergend langzaam binnen. Helemaal als het 'druk' is. En druk is het al snel in Second Life. Toen ik in de SL-versie van de Amsterdam Arena naar PSV - Ajax wilde gaan kijken, kon ik vanwege de drukte niet eens binnenkomen. Er waren al enkele tientallen bezoekers binnen, en daarmee was het stadion, dat 'in het echt' een capaciteit van 51.628 bezoekers heeft, vol.

Het zijn zaken die de moderne internetgebruiker - verwend door adsl en kabelinternet - niet meer gewend is. De tijd dat je tientallen keren moest inbellen omdat alle modems van de provider bezet waren, ligt ver achter ons.

Junks

Zelfs de waarschuwingen voor de gevaren van Second Life zijn een feest der herkenning. Kort gezegd komen die op het volgende neer: Second Life is verslavend en het draait alleen maar om seks. De virtuele omgeving van Linden Lab is, kortom, een plaats waar alleen sociaal gehandicapte zielenpoten rondhangen.

Over internet bestonden midden jaren negentig precies dezelfde vooroordelen. Internet moest wel leiden tot vereenzaming en tot dwangmatig pornogebruik. Waarschuwingen van psychologen over het 'gevaarlijke en verslavende' internet waren niet van de lucht.

Achteraf kunnen we stellen dat het allemaal wel is meegevallen. Hetzelfde geldt natuurlijk voor Second Life. Ja, spelers kunnen in Second Life de meest buitenissige seksuele driften botvieren (de rijkste inwoonster van het 'spel' begon haar carrière in het spel als prostituee), maar in veel chatboxen is dat niet anders.

En natuurlijk kan Second Life verslavend zijn. Net zoals internet (je bent geen echte Webwereld-lezer als je niet af en toe wat langer online blijft dan je oorspronkelijk van plan was). Maar hoe wijdverbreid is die SL-verslaving? En hoe schadelijk is het om verslaafd te zijn aan Second Life? Zijn er al SL-junks gesignaleerd die fietsen stelen om hun verslaving te bekostigen?

Liefdesbedden

De meest fundamentele kritiek op Second Life is dat het een hype is: veel media-aandacht, maar hoeveel mensen komen er nu helemaal? Het aantal mensen die zich ooit hebben aangemeld voor Second Life, stelt inderdaad niet veel voor - zeker niet als je de cijfers vergelijkt met die van World of Warcraft. Het aantal gelijktijdige spelers is helemaal om te huilen.

Alle media-aandacht voor gemeenten, omroepen en kledingproducenten die een filiaal in Second Life openen, is dan ook overdreven. De echte revolutie speelt zich elders af.

De grote kracht van Second Life is dat gebruikers - net als op internet - hun eigen wereld kunnen scheppen. De SL-gebruikers die, buiten het zicht van de marketeers en journalisten, hun eigen role playing games bouwen of rijk worden met de verkoop van liefdesbedden: zij maken Second Life écht interessant.

Zedenverval

De terughoudende opstelling van Linden Lab is daarbij essentieel. Terwijl Sony in zijn virtuele wereld opzichters laat patrouilleren om zedenverval tegen te gaan, laat Linden Lab de gebruikers van Second Life zoveel mogelijk hun gang gaan. Het resultaat is een prettig soort anarchie die we al langer kennen van internet.

Iedereen is tot op grote hoogte vrij om te doen wat hem of haar goeddunkt en dat kan mooie en vervelende gevolgen hebben. Vliegende penissen tijdens een persconferentie, vandalen die virussen verspreiden, actievoerders die het hoofdkwartier van de Democratische presidentskandidaat John Edwards besmeuren met marxistisch-leninistische leuzen: it's all in the game.

Gezien alle technische problemen waarmee Second Life te kampen heeft, is het de vraag of deze vrolijke anarchie voldoende internetters over de streep zal trekken. Maar ook als Second Life geen hit wordt, hoeft dat het toekomstige succes van virtuele omgevingen à la Second Life niet in de weg te staan. Internet is ook klein begonnen.