Bye bye

Telecombedrijven, waar ook ter wereld, zijn nare bedrijven. Met te hoge tarieven en ondoorzichtige belpakketten kloppen ze de beller te veel geld uit de zak. Maar het internet en een nieuwe generatie telecombedrijven gaan daar een einde aan maken.

De traditionele telecombedrijven beginnen het al te voelen: IM en VoIP worden volwassen. De chatprogramma's zijn nog niet zo heel erg volwassen, omdat de verschillende bedrijven als Yahoo!, MSN en AOL in hun eeuwige jacht naar meer klanten, tegen alle principes van het internet in, met een bord voor hun kop aan hun eigen ding werkten. Maar ze beginnen met elkaar te praten, er wordt gewerkt aan een standaard en dat kan uiteindelijk goed zijn voor wereldwijd gratis bellen.

Ondertussen bel ik veel goedkoper met VoIP, ofwel Voice over Internet Protocol, dat veel meer te bieden heeft door directe koppeling aan het internet. Mijn Mac is mijn centrale communicatie commandopost. Ik kan er mijn voicemail bedienen en afluisteren. Ik krijg een e-mailtje met het telefoonnummer van de afzender zodra iemand een bericht in mijn voicemailbox achterlaat. Ik kan die voicemail ook als wav-bestand per e-mail ontvangen.

Met een muisklik schakel ik call forwarding in en call waiting, nummerherkenning en three way calling staan altijd aan. Er zijn gedetailleerde overzichten van alle telefoongesprekken en rekeningen en opties om met een paar muisklikken m'n telefoonnummer te veranderen en een extra telefoon- of faxlijn te nemen. Ik kan virtuele telefoonnummers (à $4,99) in een andere stad of staat nemen zodat iemand mij daar tegen spotgoedkoop lokaal tarief kan bellen.

Ik kan ook binnen een paar seconden een 0800-nummer aan mijn pakket toevoegen, zodat iedereen uit de VS en Canada mij gratis kan bellen. Dat kost ook $4,99, inclusief honderd gratis minuten en als die op zijn, ga ik betalen. Maar ik zou wel gek zijn; het is ik die goedkoop wil bellen. Maar het is leuk dat het kan. Ook leuk: ik kan de telefoonadapter (die de telefoon met de breedbandaansluiting verbindt) meenemen op reis, aan een willekeurige breedbandverbinding hangen en bellen alsof ik thuis zit.

De plaatselijke telecomboer Verizon kan daar qua functionaliteit niet tegenop, maar een enigszins vergelijkbaar pakket kost daar zomaar zestig tot tachtig dollar per maand. Het is moeilijk te zeggen hoeveel het precies zou zijn, want dan moet ik eerst een uur abonnementen vergelijken, rekenen en pakketten samenstellen. En dat is dan zo'n keuze waarmee je jezelf later weer in de vingers kunt snijden. En de prijs van mijn VoIP? Ongeveer vijftien dollar per maand. Ofwel: ik heb lange tijd veel te veel te veel betaald.

P.S.: Dit is mijn laatste column voor WebWereld. 'k Heb met veel plezier stukjes in deze rubriek geschreven en na pakweg 3,5 jaar wil WebWereld vers bloed en gelijk hebben ze. Dat betekent weer wat minder over IT schrijven voor mij, dat begon toen ik met Net Magazine stopte omdat ik 1) in New York City wilde wonen en 2) genoeg had van 101 procent internet en ook over heel andere dingen wilde schrijven. Dat laatste viel soms niet mee. Het blijkt soms moeilijk om het imago van it-journalist van je af te schudden. En daarnaast waren er nog dingen over de Mac en het internet die gewoon te leuk waren om niet over te schrijven.

Maar inmiddels gaat het naast steeds minder it steeds vaker over heel andere zaken, van Amerikaanse auto's en indianen tot fietssloten en kayakken. En natuurlijk New York. Overigens is er het plan om naar de westkust te trekken (nee, niet in of in de buurt van Silicon Valley!), maar voorlopig is NYC nog veel te leuk en ben ik hier nog niet klaar. En misschien verschijnt er nog wel eens een nieuwsberichtje van mijn hand op WebWereld als ik iets leuks zie, want die it blijft toch leuk en interessant. En ik schrijf er dan minder over, maar lees er nog altijd zoveel mogelijk over. Ook de nieuwe columns hier.