10 Redenen om Apple te haten

[split=Introductie]

Het maakt geweldige producten (meestal), hoewel de geheimzinnigheid van het bedrijf grenst aan paranoia, en de adorerende fans ongelofelijk irritant kunnen zijn. Natuurlijk krijgen de fans zelf ook behoorlijk wat ergernissen te verduren. Lid van de club zijn betekent nog steeds dat je eindeloze steken van de andere kant van het socio-politieke-techno-eiland moet verdragen. Maar vinden ze het per se nodig om hun lijden te dragen als een eremedaille?

Vandaag gaan wij, Narasu en Alan, beide Mac-veteranen, ons hart luchten. We hebben tien dingen van Apple (of zijn volgelingen of de ervaringen met de producten) die we haten, benoemd. Maar in het licht van 'fair play' (niet te verwarren met FairPlay, de drm-technologie van Apple publiceren we ook de andere lijst: 'tien redenen om dol te zijn op Apple'.

En dus, met beschermhelmen op, gaan we van start:

[split=10. Geen teamspeler]

We geven Apple credit voor het feit dat ze (eindelijk) toestaan dat Windows op de Mac kan draaien. Maar het bedrijf hanteert op diverse aspecten van zijn technologie nog steeds een gesloten-deur-beleid. Zo werken iPods bijvoorbeeld alleen met enkele bestandsformaten (aac en mp3). Ze werken niet met het Windows-bestandsformaat wma, dat veelal door de rest van de wereld wordt gebruikt. Zelfs de veel bespotte Zune-mediaspeler van Microsoft speelt alle drie de formaten. Als je toch een wma-bestand overzet naar iTunes, moet je wachten totdat deze wordt geconverteerd naar het favoriete bestandsformaat van de iPod, aac.

Oké, we begrijpen dat drm noodzakelijk is om platenmaatschappijen over de streep te trekken en zo muziek te kunnen verkopen in de iTunes Music Store. Ons grote bezwaar is dat het niet mogelijk is om muziek, die is aangekocht in de iTunes Music Store, af te spelen op een ander apparaat dan een iPod of op de verwachte iPhone. Dit alleen maar omdat Apple niet bereid is licenties uit te geven van zijn FairPlay digital rights management-technologie aan andere makers van mediaspelers. Zelfs de spelers die overweg kunnen met aac-bestanden zijn niet in staat de bestanden te ontcijferen en dus kan de muziek niet worden afgespeeld. Zelfs als Apple drm-vrije muziek gaat verkopen moet er meer voor worden betaald en de meeste nummers houden die drm-restrictie toch wel.

[split=9. Beperkte keus]

Apple biedt op dit moment slechts drie desktop computer-systemen aan, waarvan een de Mac Mini is, met een processor die hard verouderd is, met een miezerige 512 MB aan ram-geheugen en een kleine 60 GB harde schijf. Noch de Mac Mini, noch de iMac staat het toe dat er interne upgrades worden gemaakt die meer geheugen gebruiken. Dus om het systeem op een later tijdstip aanvullende componenten te laten accepteren moet er gebruik worden gemaakt van een Mac-Pro dual-processor, die begint bij een prijs van 2.200 dollar.

Je kan een Windows starter-systeem kopen voor minder dan een kwart van de prijs van de Mac-Pro. Als je in de toekomst besluit dat je meer snelheid wilt, kan je een nieuw moederbord en CPU kopen en deze waarschijnlijk zelf installeren. Als je de snelheid van je Mac wilt verhogen, zal je een hele nieuwe moeten aanschaffen.

In het draagbare rijk zijn MacBooks en MacBooks Pro's leuke apparaten. Maar nog steeds krijg je slechts drie keuzes. Als je kiest voor Windows kan je alles kiezen, van een micro-pc die in de palm van je hand past, zoals het OQO Model 2, tot enorme bakbeesten van laptops die krachtiger zijn dan welke mobiele Mac ook.

[split=8. Belabberd voor gamen]

Bekijk het aanbod van games eens in de Apple Store - ga maar, wij wachten wel. Oh, nu al terug?

Dat is begrijpelijk, omdat als we het aanbod van games sorteren op de nieuwste beschikbare titels we terecht komen bij games die twee of meer jaren geleden al zijn geïntroduceerd voor Windows. Games voor de Mac zijn altijd al schaars geweest en het lukt Apple nog steeds niet om veel ontwikkelaars te overtuigen hun titels beschikbaar te maken voor hun computers. Apple rust enkele van zijn systemen wel uit met een high-end grafische kaart, maar biedt zulke beperkte mogelijkheden om die te gebruiken, dat het voor de meeste mensen weggegooid geld is.

Met Boot Camp van Apple is het dan weer wel mogelijk om Windows te draaien op een Mac, maar wij kennen nog niet veel hardcore gamers die dat doen.

[split=7. Geef me een teken]

Wil iemand ons vertellen wanneer we de nieuwe Mac OS X-software-update kunnen verwachten? Welke beveiligingsrisico's is Apple op dit moment aan het repareren? In april kwam Apple met een patch waarmee 25 lekken werden gedicht, zonder dat er vooraf ook maar iets over is gezegd. Mac-gebruikers waren ongelofelijk kwetsbaar voor een aanval, zonder dat ze het zelf wisten. Zelfs Microsoft vertelt (meestal) wanneer mensen een patch kunnen verwachten en hoe ze zich in de tussentijd kunnen beschermen totdat de patch is uitgebracht.

[split=6. Niemand is perfect]

Alle bedrijven maken ontwerpfouten en om eerlijk te zijn maakt Apple er minder dan de meeste. Maar ondanks wat de meest extreme fanatici beweren, is zelfs het ontwerp van Apple allesbehalve foutloos. En als het bedrijf fouten maakt, dan gebeurt het goed.

Voorbeelden: De perfect ronde vorm van de puck-muis van de iMac die ergonomisch gezien totaal onverantwoord is, of de iBook-toiletbril (compleet met doortrek). En vergeet vooral niet de Shuffle mediaspeler, waarvan het gebrek aan een scherm of enige andere vorm van duidelijke navigatie door Apple als 'functionaliteit' werd bestempeld. (Ja, we weten dat de Shuffle bijzonder populair is - en ja, wij willen nog altijd liever een speler die ons kan vertellen wat hij aan het afspelen is.)

[split=5. Waar is Blu-ray?]

Steve Jobs was de topman van Pixar; Apple is vertegenwoordigd in de raad van bestuur van de Blu-ray Disc Association. De Mac zou de computer van videoprofessionals moeten zijn.

Dus waar is de optie voor een Blu-ray Disc of HD DVD-speler in de fantastische nieuwe quad-core en eight-core Mac Pro? Er zit nog altijd dezelfde SuperDrive in. De excuseerders van de Mac hebben ongetwijfeld een ingewikkelde verklaring waarom dit volkomen logisch is. Het feit blijft dat de nieuwe generatie optische stations beschikbaar zijn en sommige mensen deze willen hebben en de Mac ze niet heeft. (Als het bedrijf aankondigt dat het een van beide gaat ondersteunen op het moment dat je dit leest, lees dan punt 2, dan begrijp je waarom wij hier niets van wisten.)

[split=4. iHate iAnything]

Het idee van Apple om een kleine letter aan het begin van productnamen te hanteren kwam in 1994 voor het eerst bovendrijven met de introductie van eWorld, een slecht bedachte online dienst die na anderhalf jaar alweer in de vergetelheid geraakte. Toen het bedrijf de originele iMac introduceerde in 1998 werd dit een fenomenaal succes en inspireerde dit honderden fabrikanten om te volgen met ziekelijk schattige Bondi-blue-producten met namen die allen begonnen met een kleine 'i'. Op dit moment zijn er tientallen producten van zowel Apple als derde partijen wier naam begint met een 'i'. De fabrikanten zijn allemaal in de kar gesprongen en hopen dat deze enkele letter ons overhaalt hun producten te kopen. In de tussentijd is het niet eens mogelijk om een fatsoenlijke zin te beginnen met een van deze productnamen.

Is het een wonder dat wij geneigd zijn dol te zijn op Apple TV, deels omdat het niet iTV is geworden? Of dat we het een beetje jammer vinden dat Apple uiteindelijk toch een overeenkomst kon sluiten met Cisco om de naam iPhone te delen.

[split=3. Niet te trots om te beschuldigen]

In plaats van dat Apple kwam met een nederige mea culpa, toen het vorig jaar iPods met een worm verscheepte, wees het bedrijf met een beschuldigende vinger naar Microsoft. Apple zei: "Zoals je je kan voorstellen zijn wij overstuur dat Microsoft niet harder optreedt tegen virussen. We vinden het nog erger dat wij het niet hebben ontdekt." Zoals je je wel kan voorstellen viel dit niet al te best bij beveiligingsexperts. Waarom niet gewoon een verontschuldiging tegenover de mensen die zo onfortuinlijk waren een geïnfecteerde iPod te kopen, klaar!

[split=2. Geheimzinniger dan overheid]

Overheidsdiensten kunnen behoorlijk geheimzinnig zijn, maar ze halen het niet bij het herhaaldelijke en ergerlijke antwoord van Apple: "We geven geen commentaar op toekomstige productplannen." Als je een Apple-aanhanger, bent betekent dat dat je nooit zeker weet of je nieuwe glanzende MacBook of iPod door het bedrijf al bijna afgeschreven wordt door een keynote van Steve Jobs.

Natuurlijk is Apple alleen maar het meest bekende geheimzinnige bedrijf in Silicon Valley, niet het enige stilzwijgende. En een dichtgeritste mond zorgt wel voor een explosieve 'buzz' als het bedrijf besluit de bomkelder open te gooien. In contrast met het geheimzinnige gedrag van Apple staat het gebrek aan geheimzinnigheid van Microsoft. Bill Gates, Steve Ballmer en het bedrijf vinden het geweldig om te praten over nieuwe producten waar het bedrijf mee bezig is en nog steeds krijgen zij een aanzienlijk aandeel aan 'buzz'. Ondanks het feit dat veel van deze plannen de neiging heeft op niets uit te lopen.

[split=1. Vrijheid van meningsuiting?]

Zelfs als je geen Apple-fan bent, is dit iets wat misschien niet voorkomt op jouw persoonlijke haatlijstje, maar ach, wij zijn journalisten. Klaag ons maar aan.

Ehm... dat is misschien niet de beste manier om te beginnen, gezien het feit dat Apple in december 2004 een rechtszaak heeft aangespannen tegen AppleInsider, O'Grady's PowerPage en Think Secret Web voor het posten van informatie over nieuwe technologieën die Apple had gedeeld met buitenstaanders onder een non-disclosure agreement (nda). In het geval van O'Grady kwam het nieuws van een FireWire-interface voor GarageBand. In O'Grady's eigen woorden: 'yawn'.

Apple zette de websites onder druk om hun bronnen te onthullen en nog erger: het bedrijf zette ook de internetproviders van de websites onder druk. In mei 2006 zei een gerechtshof in Californië 'geen sprake van' en gaf daarmee online journalisten dezelfde rechten als 'rechtsgeldige' offline journalisten. Het lijkt suf in de hedendaagse wereld nietwaar? Kort geleden gaf de rechtbank Apple de opdracht om de websites 700.000 dollar aan juridische kosten te betalen.