Archiveren voor de geschiedenis
Gepubliceerd: Vrijdag 11 november 2005
Auteur: De Techworld-redactie
In de Verenigde Staten zijn ze zo bang voor fraude dat ze alles zouden archiveren als ze het konden omwille van auditredenen. In Europa loopt het zo'n vaart niet. Maar op beide continenten zien veel organisaties in dat het bewaren van stukken in veel gevallen handig kan zijn, al was het maar om niet steeds weer het wiel te moeten uitvinden. Digitaal archiveren kan echter een nachtmerrie zijn.
Het stelt it-afdelingen namelijk voor problemen zoals het plannen voor het teruglezen in de verre toekomst - en ver betekent hier maximaal vijftien jaar.
Archieven zijn een noodzakelijk kwaad, vooral in bedrijfstakken waar archiveren wettelijk verplicht is - en dat zijn er al aardig wat. In Europa en Nederland denken we bijvoorbeeld aan de vliegtuigindustrie, de farmaceutische en chemische bedrijfstakken, financiële en juridische dienstverlening, gezondheidszorg, et cetera. Archiveren is met andere woorden niet exotisch. Papieren archieven zijn simpel: er is alleen veel plaats voor nodig.
Digitaal archiveren is heel wat moeilijker. Er is het probleem van de fysieke levensduur van de media waarop gearchiveerd wordt. Die levensduur is niet oneindig rekbaar en verplicht it-afdelingen daarom regelmatig de archieven opnieuw te kopiëren op nieuwe media.
Een tweede uitdaging vormt het platform waarop gearchiveerd wordt en de mogelijkheden gegevens ook op nieuwe platformen uit te lezen. Ook toepassingen en opslagsystemen zijn onderworpen aan deze wet van veroudering.
Niet voor niets leggen sommige bedrijven een computermuseum aan; dan zijn ze tenminste zeker dat ze binnen de gemiddelde leeslevensduur van vijftien jaar voor archiveringsmedia nog aan de gegevens kunnen.
Forresters analist Galen Schreck stelde in een recent rapport dat de meeste Nederlandse bedrijven vandaag hun gegevens zeven jaar bijhouden. Met de leeslevensduur is er wat dat betreft nog geen onoverkomelijk probleem. Er is wel een probleem met de media en de methode die gebruikt wordt: vooral complete backups op tapes, en dat is volgens Schreck niet echt de goede modus operandi.
Een backup is immers niet bedoeld om gemakkelijk een brokje informatie opnieuw uit te peuren. Veel beter en aan te bevelen is volgens hem het gebruik van een systeem zoals Centera dat door EMC werd ontwikkeld. De informatie wordt daar benaderd via een programma-interface die een ticket met digitale signatuur koppelt aan het informatiebrokje dat wordt weggeschreven.
Ook de Centera is echter niet de ultieme oplossing. Om er zeker van te zijn dat binnen tien tot vijftien jaar gegevens nog helemaal intact gelezen kunnen worden moeten er dringend open standaarden komen die de tand des tijds kunnen doorstaan -- een nieuw soort html, zeg maar.
Die zijn er nog niet, maar universiteitsbibliotheken en archivarissen wereldwijd werken aan een metadata standaard die metadata encoding and transmission standard gaat heten. De fabrikanten van opslagsystemen zoals EMC van hun kant werken aan het overbrengen van hun eigen api's naar een open-sourcestandaard binnen hun werkgroep, de SNIA.
Die standaard is een op Java gebaseerde common information model object manager (cimom) en gaat door het leven als de storage management initiative specification (smis). Met smis zal software voor systeembeheer de opslaghardware van verschillende fabrikanten kunnen beheren. Zo wordt het platform en de opslagsystemen zelf minder belangrijk waar het de beschikbaarheid van de gegevens na vele jaren betreft.
Het goede nieuws voor it-afdelingen is dat het erop lijkt dat er maar één opslagstandaard zal overblijven waarmee informatie voor de lange termijn kan worden bewaard. Het slechte nieuws is dat de standaard voor de informatie zelf nog moet vastgelegd worden.
Bron: Techworld
