In het begin van de zaak werden er een groot aantal beschuldigingen geuit, maar een paar maanden later kwam er onthullend bewijs boven water: Childs was gevraagd om zijn netwerk-wachtwoorden te geven tijdens een open conference call, en op dat moment weigerde hij ze te geven. (later heeft hij ze wel gegeven aan de burgemeester van San Francisco)

Dat is nu twee jaar geleden. Sindsdien zijn drie van de vier aanklachten tegen Childs ingetrokken. Voor de overgebleven aanklacht, het onrechtmatig onthouden van service, heeft Childs in de gevangenis gezeten in afwachting van de rechtszaak, die afgelopen december eindelijk is begonnen. Nu is de jury in beraad en is het een dubbeltje op zijn kant. Die mensen hebben maanden lang naar verklaringen zitten luisteren waarvan de meeste hun verstand waarschijnlijk ver te boven gingen.

Childs is geen held. Toen zijn baas hem om die wachtwoorden vroeg, had hij die gewoon moeten geven. Maar toch is hij ondertussen het symbool geworden van de onbegrepen IT’er.

Alle elementen van het IT melodrama zijn aanwezig: zijn trouw aan technologie (in dit geval het nieuwe glasvezelnetwerk dat hij had ingericht) in plaats van aan zijn baas; de wijde kloof tussen de gespecialiseerde kennis van Childs van het netwerk, en de onwetendheid van de rest van de werknemers van de stad; het feit dat Childs altijd, elke dag op elk uur beschikbaar was en niemand anders die wachtwoorden kende; en natuurlijk de overdreven reactie van de stad die een borgtocht van 5 miljoen dollar eiste en kreeg.

Wat de jury ook beslist, het is duidelijk dat de stad fouten heeft gemaakt. En vervolgens moest hun overdreven reactie gerechtvaardigd worden door vast te houden aan die ernstige aanklacht van weigering om medewerking te verlenen, terwijl het netwerk van de stad geen moment plat heeft gelegen. Zelf geloof ik niet dat Childs het verdient om op deze manier vervolgd te worden, alsof hij een terrorist is die het netwerk wilde vernietigen dat hij zelf zo zorgvuldig had opgebouwd.

Nee, Terry Childs is zeker geen held. Maar deze zaak laat weer eens zien hoe geïsoleerd sommige IT’ers zich kunnen voelen, als ze zo tot over hun oren in de details van de technologie zijn gedoken en als ze hun creatie het klokje rond moeten beheren. Dan is een catastrofale miscommunicatie met nietsvermoedende leken bijna onvermijdelijk.

Bron: Techworld