Pop! OS is meer dan weer een Linux-distro. Veel Linux-besturingssystemen lenen van andere OS'en en geven hun eigen draai aan het besturingssysteem in kwestie. Pop! OS is in dat opzicht niet zoveel anders, behalve dat het is ontwikkeld door System76, een bedrijf dat pc's en laptops die zijn uitgerust met Ubuntu verkoopt.

Toen ik Pop! OS begon te installeren, was ik niet zo verbaasd door wat ik zag. Het OS is gebaseerd op Ubuntu GNOME, een officiële variant die desktopinterface GNOME gebruikt in plaats van Unity. (Maker Canonical stapt overigens vanaf deze herfst weer over van het eigen Unity naar GNOME.) Het installatieproces wijst zich vanzelf, zelfs voor nieuwkomers bij Linux. Voor een OS dat standaard geïnstalleerd gaat worden in consumentenapparaten is dit een heel goede zaak.

Wat vooral opviel tijdens het configuratieproces was het aanmaken van gebruikersaccounts. Als je er eentje aanmaakt, vereist de configuratie een wachtwoord dat tenminste redelijk sterk is. Voor tests gebruik ik zelf altijd een eenvoudig te raden wachtwoord. Tijdens de setup van Pop! werd ik gedwongen een wachtwoord te kiezen dat beter lijkt op wat ik in het echt zou gebruiken.

De setup voorkomt dat je zwakke wachtwoorden instelt.

Op de eerste verse start moet je de GNOME-desktop instellen, inclusief Online Accounts, waar je eventueel credentials van Google en Facebook kunt koppelen, zodat de diensten worden geïntegreerd met GNOME. Dit is de normale procedure voor iets als Ubuntu GNOME.

De desktop is uitgerust met slechts een paar (maar wel heel belangrijke) applicaties.

Eenmaal in de desktop zag ik iets interessants: GNOME van Pop! OS is behoorlijk minimalistisch ingericht. De enige applicaties in het venster waren browser Firefox, de terminal en de bestandszoeker. LibreOffice is wel geïnstalleerd, maar standaard niet aanwezig in het applicatievenster. Je kunt makkelijk zoeken naar bijvoorbeeld Writer en deze in seconden toevoegen.

Ik vond het verrassend dat er geen e-mailapplicatie is geïnstalleerd. Bijna elk Linux-OS dat ik heb gebruikt had een e-mailprogramma, bijvoorbeeld Evolution, KMail of Thunderbird. Het ontbreken van een client betekent dat de makers ervan uitgaan dat de meeste gebruikers e-mail via de browser gebruiken of het is een symptoom van de previewversie en een e-mailclient volgt nog.

Net als Ubuntu 17.04 heeft Pop! OS kernel 4.10, die betere ondersteuning biedt voor Intel Kaby Lake en AMD's Zen-processoren dan eerdere kernelversies.

Als je fan bent van desktopinterfaces die wat weg hebben van Androids Material Design, spreekt het standaardthema van Pop! OS je ongetwijfeld aan. De desktop en de titelbalken hebben allemaal een fel turquoise thema die de interface vrolijk en bijna retro-chic doen aanvoelen.

De platte iconografie geeft de desktop een Android-achtige look.

Het pictogrammenthema is ook aantrekkelijk. De interface gebruikt platte icoontjes die hetzelfde kleurenschema echoën als de bureaubladachtergrond. Applicatiepictogrammen zijn ook plat en sommige zijn aangepast van het origineel (zoals de GNOME Tweak Tool) om het thema consequent te houden qua kleur en ontwerp.

Als het je niet bevalt dat Pop! OS vol gaat voor het platte GTK3-thema, kun je altijd andere installeren via gnome-look.org. Met de GNOME Tweak Tool kun je eenvoudig de thema's van pictogrammen, vensters en cursors aanpassen. Het is ook eenvoudig om de achtergrond aan te passen, dus laat het design niet bepalen wat je van het OS vindt.

Ik vind het belangrijkste van Pop! OS niet het OS zelf, wat in feite een aangepaste versie is van Ubuntu GNOME. Het belangrijkste is dat het is gebouwd door een pc-maker. "Nou en?" hoor ik je denken. Maar hoeveel computerfabrikanten leveren een eigen OS? Het antwoord is: twee. Apple en Microsoft.

Bijna elke leverancier geeft Windows mee als besturingssysteem, soms met eigen software erop of een aangepaste achtergrond, maar Windows desalniettemin. Zelfs een fabrikant als Dell, die Linux-laptops in de markt zet, levert de machines uit met een standaardversie van Canonicals Ubuntu. System76's aanpak voelt momenteel niet zoveel anders, maar de fabrikant is vrij om GNOME naar wens en klantbehoefte aan te passen.

Het grote voordeel van deze aanpak is dat drivers en configuratiebestanden kunnen worden aangepast aan het apparaat. Als een stukje hardware een specifiek issue oplevert voor een bepaalde laptopserie, kan het bedrijf de configuratiebestanden herschrijven voor dat apparaat. Ook levert het uitgeven van hardware én software een duidelijk lijn voor ondersteuning: klanten kunnen voor alle problemen aankloppen bij dezelfde leveranciers. Daarbij kunnen gebruikers upstream kijken (naar bijvoorbeeld Ubuntu-fora) om problemen te bestrijden, net zoals Mint-gebruikers dat doen.

Pop OS! bevat de System76-repository, zodat gebruikers de juiste drivers en updates voor hun apparaten eenvoudig kunnen gebruiken.

Het idee van grote fabrikanten als Lenovo en Asus die Linux-machines uitbrengen is nog steeds een luchtkasteel, maar het is op z'n minst een interessant idee dat je een machine uitgebreider van branding kunt voorzien en beter kunt beheren met aangepaste drivers en firmware. System76 is een maker die zich heeft toegelegd op Linux, wat het een logischere partij maakt voor zulke Linux-OS'en dan een bedrijf als Lenovo.

Pop! OS wekt op het moment niet veel indruk als besturingssysteem, los van zijn aparte look, maar het vooruitzicht van fabrikanten die hun eigen distributies meeleveren is heel interessant.