Het voordeel van de volgende taakjes is dat als je eentje in de vingers hebt, je altijd wel bij iemand terecht kunt voor een baantje. Of je het ook daadwerkelijk leuk vind, is vers twee.

Dit zijn de zeven vervelendste, ellendigste en smerigste taakjes die ict'ers op hun bord krijgen.

Legacy-archeoloog

GEZOCHT: INDIVIDUEN DIE UIT DE VOETEN KUNNEN MET 3270, VAX/VMS, COBOL, AS/400 EN ANDERE LANG-VERGANE LEGACY-SYSTEMEN. CONSTANT GEBRUIK VAN HOOFDLETTERS IS EEN ABSOLUTE VEREISTE. SOLLICITATIES VAN MENSEN JONGER DAN 55 WORDEN NIET IN BEHANDELING GENOMEN.

Het is bijna niet te geloven, maar er is nog steeds volop vraag naar COBOL-ontwikkelaars, zegt Jim Lanzalotto, vice president bij outsourcer Yoh.

“Op dit moment zoeken wij een PeopleSoft-analist, en ergens in het profiel wordt COBOL genoemd”, zegt Lanzalotto. “Hier nog eentje: een programma-analist die ervaren is met IBM WebSphere, EDI, Unix en secure file transfer protocol. 'Kennis van COBOL is een pré'. Een 29-jarige sollicitant zal tijdens het gesprek rood aanslaan.”

Je zou denken dat deze verouderde systemen jaren geleden vervangen zijn, maar grotere bedrijven willen ze maar niet loslaten. Dat is al helemaal in de financiële sector het geval.

“Ik ken ten minste een grote leverancier van kantoorartikelen wiens site draait op AS400”, zegt CEO Andrew Gelina van Syrinx Consulting. “De kosten om deze applicaties te herschrijven of te migreren zijn torenhoog, en er kleeft een groot risico aan. Ze doen dan ook alles om de technologie te hergebruiken en het te koppelen aan modernere systemen. Het is bijna diepzee-archeologie: met een duikklok haal je het met moeite naar boven, en vervolgens mag je uitvogelen hoe je de artefacten kunt inzetten voor hypermoderne onderzeeërs, of in dit geval een SOAP/XML-frontend.”

Het positieve is dat ervaren technici hiermee een betrouwbare inkomstenbron kunnen opbouwen. “Het is een interessante omgekeerde redenering die hier speelt”, zegt Gelina. “Lange tijd ging de waarde van mensen met de vaardigheden om deze systemen in de lucht te houden naar beneden. Nu het moeilijker wordt om mensen te vinden die deze vaardigheden hebben, is sprake van een omgekeerde trend. Een consulent die in oudere technologieën gespecialiseerd is, heeft hier een goede niche te pakken.”

De helpdesk-zombie

Uitstekende starterfunctie voor multitaskende personen zonder eigendunk. Het kunnen uitvoeren van een script zonder zelf na te denken is een pré. Mogelijkheid tot doorgroeien naar bugjager, wachtwoordbeheerder of taperoulatie-coördinator.

Iedere ict'er heeft een hekel aan dit baantje. Volgens consulent Bruce Kane is ieder klusje waarbij je met gebruikers in contact komt aan te merken als een hondenbaantje. Gebruikers zijn immers eng, dom en hebben beestjes.

Dat is uiteraard volledig wederzijds, zegt Kris Domich, principal datacenter consulent bij Dimension Data. “Gebruikers hebben bij de helpdesk het idee dat ze met óf met een imbeciel te maken hebben, óf zelf als imbeciel behandeld worden”, zegt Domich. “De scheidslijn tussen beleefdheid en betutteling is bijzonder smal, en veel ict'ers voelen dat gewoon niet adequaat aan.”

Naast de zombie is er een andere supportvariant, die met de 24-uurseconomie steeds prominenter wordt: de helpdeskvampier die het daglicht schuwt en zijn leven slijt bij de gloed van een netwerkconsole.

“Waarom dit sujet ervoor heeft gekozen om nachtwerk te gaan doen, is een gitzwart mysterie dat eeuwig verder zal reiken dan ons eigen tijd-ruimte-continuüm”, aldus Lawrence Imeish, ook een consulent bij Dimension Data. “Maar ict-apparatuur dient ook buiten werktijden te worden beheerd, om te voorkomen dat het bedrijf overdag last heeft van gelazer op het netwerk. Systeem-herstarts, patching en troubleshooting vinden meestal buiten kantooruren plaats, omdat je anders fikse verstoringen kunt krijgen op de drukste momenten van de dag.

De reboot-specialist ter plekke

We zoeken collega's voor het ter plekke ondersteunen van eindgebruikers. De drie-vingerige ctrl-alt-del groet is een natuurlijke geste, en moet een reconfiguratie blind kunnen uitvoeren. Verder mogen een sterk veranderende omgeving en diverse nukken van verschillende collega's je niet uit balans kunnen brengen. Het gevolgd hebben van een cursus zelfverdediging is een pré. Personen met driftbuien hoeven niet te reageren.

De reboot-specialist is familie van de helpdeskzombie, maar zit nog lager in de pikorde, zegt onderzoeker Scott Crawford van Enterprise Management Associates. Anders dan de helpdeskzombie moet de rebooter zowaar fysiek aanwezig zijn in dezelfde ruimte als de eindgebruiker.

Joel Bomgar weet hoe het is, omdat hij in zijn studententijd bij heeft geklust als een ondersteuningstechnicus ter plekke. Regelmatig heeft hij in de zomer lange afstanden moeten afleggen in een zengende hitte, om zich vervolgens uit te leveren aan chagrijnige eindgebruikers.

“Eerst heb je hitte, en vervolgens kom je aan op de plek des onheils”, zegt Bomgar. “Dan blijkt dat de serverruimte in een kast is gepropt. Het is er lawaaiig, stoffig, rommelig, en je hebt geen plek om te zitten. Je doet je werk dan terwijl je ingeklemd staat tussen muur en de server, soms uren achtereen. Het is alsof je met een jetfighter vliegt: alles is in het werk gesteld om het je zo oncomfortabel mogelijk te maken.”

Daarom is Bomgar zijn eigen bedrijf gestart. Bomgar Corp. levert mkb-oplossingen voor remote services. Door de Bomgar Box ergens te installeren, kan ondersteuningspersoneel waar ook ter wereld de pc van de eindgebruiker benaderen en de problemen die zich voordoen oplossen. Deze manier van werken zorgt ook nog voor een plezierige afstand tussen gebruiker en techie.

“Ondersteuning ter plaatse is een rotklus omdat je direct in contact staat met de gebruiker”, zegt Bomgar. “De pc's van eindgebruikers zijn dikwijls verworden tot complete wrakken. Zelf word je opgesloten in een donker, stoffig en vies hol waar het toetsenbord en muis het niet doen. Zij mogen daar onderhand gewend aan zijn, jijzelf bent dat niet.”

Ook voor de klant heeft beheer op afstand zijn voordelen, omdat hij niet wordt onderbroken in zijn werk terwijl de ondersteuning in volle gang is. Ze hoeven ook niet naast een onwelriekend studentje te staan die al uren in een auto heeft zitten bakken.

“Ondersteuning wordt een stuk schoner als je al die omgevingsvariabelen kunt schrappen”, zegt Bomgar. “Je kunt gewoon direct aan de slag met de techniek, zonder de stof, zweet en kalkaanslag van weleer.”

De vredesonderhandelaar

Wij zoeken voor onze afdeling een blauwhelm die vaardig is in het oplossen van conflicten tussen verschillende fracties binnen hetzelfde bedrijf, of tussen bedrijf en klant. Ervaring met het strategisch vleien en slijmen is een must, evenals selectief toepassen van geweld.

Honden en katten, PVV'ers en Groenlinksers, Marsmannen en Venusvrouwen; allemaal zijn het de allerbeste maatjes vergeleken met hoe het er soms aan toe gaat tussen verschillende afdelingen binnen een bedrijf. Helaas is het soms nodig dat ze de strijdbijl ten behoeve van de organisatie begraven. Dan komt de onderhandelaar om de hoek kijken.

Ruzies ontstaan vaak wanneer verschillende onderdelen van de organisatie moeten samenwerken aan bijvoorbeeld een gezamenlijke wiki, een intranet, of portaal, zegt Gelina van Syrinx. Soms moet iemand wat koppen tegen elkaar slaan om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen.

“Als niemand de leiding neemt, dan zullen hier en daar kleine opstandjes ontstaan die de stabiliteit en gebruiksvriendelijkheid van het portaal ondermijnen”, legt Gelina uit.

“Ict'ers willen gecentraliseerde controle, terwijl gebruikers direct willen kunnen uitvoeren wat de zakelijke kant op dat moment nodig acht”, zegt Gelina. “Ze willen niet wachten op de ict-afdeling. Het tevreden houden van beide afdelingen is niet altijd even makkelijk.”

Maar het is niet altijd een oorlog tussen geeks en verkopers. Soms is het een gevecht van nerd tegen nerd. Volgens Domich van Dimension Data is het alsof je de herder bent van een kudde jonge katten.

“De herder moet meerdere zelfingenomen technici, allemaal met een architectenpapiertje op zak, dezelfde richting uitsturen”, zegt Domich. “Het is essentieel om systemen en mensen tegelijk op de juiste plaats te krijgen om te voorkomen dat een project vertraging oploopt.”

“Projectmanagers zijn soms masochisten”, voegt Domich eraan toe.

De Penetratietester

Gewetenloze gladjakkers gezocht die er hun hand niet voor omdraaien om te liegen, te stelen en in te breken om de beveiliging van het netwerk te testen. Kandidaten dienen bekend te zijn met hacken, malware en het vervalsen van documenten. Moet zich kunnen voordoen als ongediertebestrijder of brandweerinspecteur. Gaarne strafblad bij CV voegen.

Social engineer, bedrieger, penetratietester of white hat hacker. Het betekent allemaal hetzelfde, maar stiekem klinkt het baantje van Jim Stickley best leuk. Als CTO van TraceSecurity heeft Stickley de opdracht om zich bij kantoren naar binnen te babbelen, het datacentrum in te sluipen, kritieke data te verzamelen en dat allemaal in het gezicht te drukken van het bedrijf, zodat het weet waar de beveiligingsproblemen zitten.

Het leukste van dat alles? Hij mag vermommingen dragen, of het nou om ongediertebestrijding, elektricien of gebouweninspecteur gaat. Stickley heeft een kast vol uniformen, maar zijn persoonlijk favoriet is toch die van de brandweerman. “De vrouwen zijn dan helemaal weg van je”, zegt Stickley. “Vervolgens kleed je je om als ongediertebestrijder, en direct word je behandeld als tuig van de richel.”

Eerst hacken Stickley en zijn ploeg in het mailsysteem van het slachtoffer, zodat ze een afspraak kunnen inplannen. Vervolgens kleden ze zich in het passende kloffie, en komen ze netjes op tijd aan. Meestal vertrekt diegene die een oogje in het zeil had moeten houden al na vijf minuten uit zichzelf, zo zegt Stickley. Zo niet, dan wordt die persoon gevraagd om 'even wat koffie te halen', of er wordt, in het geval van een vrouw, gerept over een (neppe) dode muis in een hoek.

Als hij of zij weg is, sluipen ze het beveiligde gedeelte binnen, zodat ze backup-tapes kunnen jatten, Trojaanse Paarden op de server kunnen zetten of draadloze adapters in de USB kunnen pluggen, waarna ze buiten op hun gemak verder kunnen gaan met hacken.

“Als we tapes buit kunnen maken, zijn we direct klaar”, zegt Stickley. “Daar staan alle gegevens op die eventueel interessant kunnen zijn: meisjesnamen van moeders, SOFInummers, enzovoort. We zijn ook regelmatig weggekomen met complete computers, dozen met papieren documenten en zelfs blauwdrukken voor nog niet ingediende patenten. Het kan niet gek genoeg.”

Stickley heeft meer dan duizend locaties aangedaan, en hij is nog nooit gepakt. Het rottige aan dit klusje komt pas een paar dagen later, als hij zich bij zijn slachtoffers moet melden.

“Je voelt je vies. Mensen zijn serieus boos op je, en maken opmerkingen dat ze nog wel een kop koffie voor je hebben gehaald. Uiteindelijk probeer je ze te helpen, en niemand wordt ontslagen als gevolg van onze acties. Het gaat om het leerproces.”

Helaas zal één persoon alleen maar last ondervinden van de actie van Stickley. “De volgende keer dat de echte ongediertebestrijder langskomt, krijgt hij in alle opzichten de wind van voren.”

De migratiespecialist

De functie houdt in dat je datacentra verplaatst en opnieuw configureert, meestal over een belachelijke afstand en met veel te weinig tijd. Vroegere ervaring als kabellegger, sjouwgorilla, consolebediener en/of logzombie wordt op prijs gesteld.

Het verplaatsen van een datacentrum is een rotklus. Als je het ook nog eens binnen 48 uur moet doen, en dat van de ene naar de andere kant van Europa, dan heb je een echte rotklus. Dat is ongeveer wat Scott Wilson van Marathon Consulting moest doen, toen een van zijn klanten het datacentrum in Chicago vlak voor de feestdagen moest sluiten, om hem de maandag daarop volledig draaiende te hebben in New York.

Wilson probeerde de klant nog over te halen om een duplicaat in New York op te zetten, zodat ze die konden draaien en de locatie in Chicago langzaam konden afbouwen. Helaas, dat was de klant te duur, en dus moesten zijn mensen op woensdag om half vijf 's ochtends bezig om tachtig machines in vrachtwagens te laden, om vervolgens zonder pauze door te rijden naar New York.

“We gebruikten gps om de vrachtwagens te volgen, dus toen ze op een bepaald punt aankwamen, maakten wij ons op om naar het nieuwe datacentrum te gaan”, zegt Wilson die op dat moment al in New York was. “Het kostte ons vervolgens 48 uur achtereen om alles werkend te krijgen, maar het is gelukt.”

Het afkoppelen van de bekabeling en het afstoffen van alles is een ronduit smerig karwei, zegt Wilson. “De kabels zitten jaren achtereen onaangeroerd in ruimtes met een halfbakken airconditioning. Het is er stoffig en vies.”

Maar het is nog veel erger om het datacentrum elders opnieuw op te bouwen. “Meestal kloppen de labeltjes niet, en dikwijls is een datacentrum opgebouwd door tien verschillende consulenten en werknemers met ieder hun eigen manier van werken”, zegt Wilson. “Het is nooit grappig om de kabels te leggen in andermans puzzelwerkje.”

Gelukkig worden datacentra niet heel vaak verhuisd, maar als het gebeurt is het altijd een heel geharrewar. Ict'ers doen liever geen zwaar lichamelijk werk, maar begrijpen wel dat het er allemaal bij hoort.

“Het is aan de andere kant een geweldig gevoel om tien rekken met servers binnen 48 uur succesvol van Chicago naar New York te verplaatsen”, zegt Wilson. “Dat is de dankbaarheid van het werk.”

Systeemarchitect in de kruipruimte

We zijn op zoek naar mensen die het in zich hebben om zich in of onder kleine ruimtes te wurmen om technische problemen op te lossen. Verwacht lange werkdagen voor weinig geld onder slechte omstandigheden. Allergie voor zaagsel, ongedierte, bacterieën of rioolwater wordt niet op prijs gesteld.

Soms is een smerig klusje ook daadwerkelijk smerig. Technologie vind je tegenwoordig overal: olieplatformen, zaagmolens, waterzuiveringsinstallaties, noem maar op. Iemand moet de rommel opruimen en de boel draaiende houden.

“Een van mijn eerste netwerkprojecten was een netwerkupgrade voor een zaagmolen”, zegt Roberta J. Flinn, een ict-architecte voor IBM Global Services. “We vonden alle switchen die we moesten vervangen, op eentje na. Na een hele dag zoeken, vonden we hem op een tussenverdieping boven de schaafmachines. Hij lag bedolven onder ongeveer 15 centimeter zaagsel, en hij werkte nog steeds.”

Maar het kan nog erger. Dan King was midden jaren 90 een proces-engineer voor een Texaanse waterzuiveringsinstallatie. “Ik moest onder andere door de slibdroger kruipen, daar waar de stront opgeslagen wordt nadat het uit het water is gefilterd, om gegevens te verzamelen over hoe ik de computers moest programmeren zodat de banden op de juiste snelheid liepen. Het slib mag immers niet zo nat zijn dat je een modderige zooi krijgt, maar het mag ook niet dusdanig uitgedroogd raken dat de hele installatie bij het kleinste vonkje in de hens vliegt.”

Hij had de opdracht sowieso gekregen omdat er een heel naar brandluchje uit de droger was gekomen, voegt King eraan toe.

Hij maakte gebruik van een programmeertaal uit de jaren 80, CL, om de banden op precies de goede snelheid te laten draaien. Dat was niet eens het moeilijke: eenmaal ingesteld moest hij er opnieuw op uit ter controle. “Ik moest de consistentie van het slib controleren door er met mijn handschoen doorheen te roeren, terwijl ik ook de temperatuur op moest nemen.”

Na die mooie werkervaring te hebben opgedaan ging King weer naar school, en tegenwoordig is hij SAP consulent en NetWeaver integratiespecialist bij CapGemini. Ook dat werk kan soms uitmonden in een hondenbaan, vooral als hij gebruikers ervan moet overtuigen om zijn mensen toegang te verlenen tot hun systemen. “Soms zit ik nog steeds tot mijn knieën in de stront, maar dan stront die uit de mond van die mensen stroomt.”

Bron: Techworld