Klantgegevens worden gelekt, strategische informatie komt ‘per ongeluk’ bij een concurrent terecht of het netwerk ligt weer lange tijd plat. Achterhalen waar de fout zit is niet altijd makkelijk. Iedereen veegt zijn paadje schoon en niemand gaat graag met de billen bloot. Hoe kom je er achter of eindgebruikers je de volle waarheid vertellen? Carolyn Finch, expert in lichaamstaal, noemt vier zaken om op te letten.

De meeste mensen liegen. Of ze het nu doen vanwege kwade bedoelingen of uit schaamte, het komt overal en altijd voor. In een Amerikaans onderzoek van de Universiteit van Massachusetts bleek dat in een normaal huis-, tuin-, en keukengesprek van 10 minuten maar liefst 60 procent van de deelnemers minimaal één leugen vertelde. Herkennen wanneer iemand liegt is dus zonder meer een bruikbare vaardigheid.

Carolyn Finch was als expert in menselijk gedrag en lichaamstaal als consultant betrokken bij de strafzaak tegen OJ Simpson. Ook was ze verschillende keren te gast bij grote tv-shows als CNBC News en in de talkshow van Ellen Degeneres. Ze vertelde aan onze collega’s van CSO Online waaraan je kunt zien dat iemand liegt. Daarbij moet wel gezegd worden dat deze tips natuurlijk nooit helemaal waterdicht zijn.

De valse lach

Als iemand liegt, probeert hij of zij te lachen met enkel de spieren onderaan het gezicht, weet Finch. Een leugenaar probeert te lachen om eerlijk of relaxed te lijken. Maar bij een echte lach worden àlle spieren gebruikt. “Een gemaakte glimlach kun je zien,” vertelt Finch. “Je ziet hem hier (bij de mond), in plaats van bij de ogen.”

Volgens Finch is het moeilijk voor een leugenaar om vloeiend te praten. Pauzes tijdens het antwoorden zijn geen uitzondering. Stotteren of woorden herhalen komt daarbij ook vaak voor, aldus Finch. “Iemand die pauzeert, denkt na. De ogen gaan rond en kijken naar beneden om te bedenken wat hij/zij gaat zeggen.”

Wat Finch ook veel ziet is dat de leugenaar in kwestie een vinger naar de mond brengt, alsof hij zich wil concentreren op het volgende antwoord. “Wanneer de mond opengaat, volgt er vervolgens een geheel ander verhaal dan wat er in ze omging toen ze de vinger nog voor hun mond hadden.”

Friemel friemel

Als iemand vaak aan zijn oren of neus zit, is dit een teken dat de persoon zich niet op zijn of haar gemak voelt. Aan de handen is gemakkelijk te zien of iemand nerveus is. “Er kunnen lichaamsdelen gaan trillen, vooral de handen,” constateert Finch die daaraan toevoegt dat ook de kaak kan gaan bewegen.

“De kaaklijn loopt meestal parallel met de vloer als mensen met elkaar praten. Maar als de kaak omlaag zakt, begint te trillen (bij het liegen), dan is er spanning, dan kan het zo zijn dat men wil zeggen: ‘Ja, geloof me nou maar’, dat ze nadrukkelijk proberen te overtuigen.”

Clinton

Een voorbeeld van deze overdreven nadruk noemt Finch het fameuze statement van ex-president Bill Clinton ten tijde van zijn verhouding met Monica Lewinsky in 1998. Clinton, die later moest toegeven dat hij een affaire met de stagiair had gehad, verklaarde op televisie: “I did not have sexual relations with that woman; Ms. Lewinsky.”

“Zijn handgebaren maken een heel duidelijk punt,” zegt Finch. “Hij wil zeggen: ‘Horen jullie mij? Horen jullie wat ik zeg?’ Het is een bijna sarcastisch gebaar, alsof hij wil zeggen: ‘Wat is er met jullie aan de hand?’ Dit gaat gepaard met veel meer oogknipperen dan we van Bill Clinton gewend zijn.”

Kijk me aan!

Leugenaars doen er soms alles aan om oogcontact te voorkomen. Vaak weten ze dat de ogen een goede indicatie zijn om te zeggen of iemand liegt of niet. Maar daardoor is het niet langer zo’n goede indicator als het ooit was, zegt Finch. Volgens de gedragsexpert doen leugenaars enorm veel moeite om jouw onderzoekende blik te ontwijken. Finch adviseert om te bekijken waar de ogen heen gaan en of ze naar een bepaald punt blijven staren.

Zelf had Carolyn Finch het onmiddellijk door dat Susan Smith, een moeder die haar twee kinderen verdronk, aan het liegen was gedurende een tv-interview. Voordat Smith de misdaad ten laste werd gelegd, vertelde ze aan politie en media dat haar kinderen waren ontvoerd en dat ze geen idee had waar ze verbleven.

“Bij Susan Smith keek ik naar haar ogen en wist ik het zeker. Haar ogen keken naar links. Ze was zich aan het visualiseren wat er gebeurd was. Daarna gingen ze naar rechts. Toen wist ik zeker dat ze wel degelijk wist waar haar kinderen waren.”

Bron: Techworld