Multitasking is de mogelijkheid van een besturingssysteem om meerdere applicaties tegelijk te draaien. Maar terwijl de definitie vrij simpel is, kan de realiteit heel wat complexer zijn. Het idee achter multitasking op je smartphone en op je pc is eigenlijk hetzelfde. Maar toch werken ze heel verschillend, zowel onder de motorkap als in de interface.

Op de achtergrond of gepauzeerd

Bij mobiele besturingssysteemen wordt multitasking gebruikt voor twee verschillende features: de mogelijkheid om applicaties op de ‘achtergrond’ te draaien (dwz, achter de app die nu draait, zoals dat op de pc ook kan), en daarnaast de mogelijkheid om de staat van een app te bewaren op schijf (wat efffectief betekent dat de app gepauzeerd wordt).

Over het algemeen verbruiken apps die op de achtergrond draaien meer systeembronnen, zoals geheugen en processorkracht, dan applicaties die zijn gepauzeerd, dus het beheer van deze twee manieren is van groot belang voor het responsief houden van je telefoon, en voor het behouden van de batterijduur.

Een simpel voorbeeld is misschien een muziek-applicatie. Je wilt waarschijnlijk dat die continu op de achtergrond draait en daar muziek afspeelt, ongeacht welke andere applicaties je hebt geopend sinds je de muziek opzette. Een agenda-applicatie hoeft aan de andere kant maar om de paar minuten te kijken of er een update is in de komende afspraken. Tussen die updates kan de app gerust worden gepauzeerd.

Multitasking op iOS 4 en Android vergeleken

In zijn meest recente gedaante, heeft het iPhone OS van Apple ondersteuning voor verschillende soorten van multitasking, wat natuurlijk een van de meestgevraagde features is sinds in 2007 de eerste versie uitkwam.

Ondertussen kwam in 2008 de HTC G1 (ofwel de ‘Dream’) uit met de eerste release van Android, waarin multitasking zat, inclusief het draaien van apps op de achtergrond. Dat had de iPhone op dat moment nog niet.

Om het allemaal nog erger te maken ging Apple achter hackers aan die onofficiële ‘jailbreak’ versies van het iPhone OS uitbrachten waarin betere multitasking zat dan wat Apple zelf te bieden had. Daardoor leek het alsof Apple uit principe tegen multitasking was. En als je dat eenmaal gelooft, dan lijkt het erop dat ze het alleen maar hebben toegevoegd onder druk van Android.

Technisch

Vanuit een technisch perspectief is het multitasking in iOS 4 heel anders dan wat er in Android zit. Zoals zoveel technologieën die door Apple worden toegepast, is multitasking in iOS 4 geïmplementeerd met een heel specifieke gebruikerservaring in gedachten.

Android laat de hele app continu op de achtergrond draaien. Dat kun je bijvoorbeeld heel goed merken bij de Nintendo emulators van Youngh. Als je een van deze apps gebruikt en daarna naar iets anders overgaat, dan blijven ze op de achtergrond draaien, met geluid en al, tot je toch maar besluit om ze af te sluiten of je telefoon door zijn geheugen heen is.

iOS 4 daarentegen laat toe dat bepaalde onderdelen van apps blijven draaien op de achtergrond, maar niet de hele app. Je kunt bijvoorbeeld een Skype-gesprek voeren of naar muziek luisteren terwijl je een andere app gebruikt, maar dan draait niet de volledige app. Maar het kan ook zijn dat de staat van een app wordt bewaard, zoals in de vorige versies al mogelijk was. Als je het zo bekijkt kun je zeggen dat iPhone OS altijd al multitasking heeft ondersteund. Dan is de laatste toevoeging gewoon een extra ontwikkeltool waarmee ontwikkelaars kunnen bepalen hoe de app door gebruikers wordt ervaren.

Voor jou, de gebruiker, verschijnt dit als een lijst van draaiende applicaties, zowel in de achtergrond als gepauzeerd. Gebruikers van iOS kunnen nu tegelijkertijd internet radio streamen, chatten, en browsen, ongeacht wat daarvan de gevolgen zijn voor de batterijduur.

Als we de multitasking van Android en iOS4 moeten vergelijken, dan kunnen we stellen dat de twee op subtiele, maar belangrijke punten verschillen. Bij Android wordt het multitasking door het besturingssysteem gecontroleerd, terwijl iOS 4 het overlaat aan de ontwikkelaars hoe de app zich gedraagt.

Apple kan het op die manier aanpakken omdat het maar een beperkt aantal hardwareconfiguraties hoeft te ondersteunen, en dus kan het een meer gerichte multitasking implementatie leveren. Android moet daarentegen allerlei verschillende apparaten ondersteunen waarop het besturingssysteem kan draaien. Beide benaderingen zijn gerechtvaardigd en uiteindelijk zien ze er voor de gebruiker vrijwel hetzelfde uit.

Welke is beter?

Wat voor een apparaat ga jij in je zak steekt, een Android-telefoon of een iPhone? Multitasking blijkt een gebied waarop de platformen de meeste overeenkomsten vertonen. Dus misschien moet je eerst de andere mogelijkheden van de telefoons gaan evalueren, zoals welk platform de apps heeft die je wilt gebruiken, welke beter in je zak past, en welke er beter uitziet op je bureau of je salontafel.

Bron: Techworld