De huid is gemaakt van stof en rubber, met sensoren die werken als zenuwuiteinden, legt Phys.org's TechExplore uit. De Amerikaanse universiteit Johns Hopkins ontwikkelde de laag die over de mechanische ledematen wordt getrokken. De testpersoon die de huid probeerde omschrijft het alsof er leven is geblazen in een hol, leeg omhulsel.

De sensorinformatie die de elektronische huid op de mechanische hand oppikt, wordt gebruikt om het perifere zenuwstelsel te stimuleren via de huid in de onderarm. De telemetrie geeft onder meer door hoe objecten aanvoelen, welke vorm ze hebben en hoe scherp ze zijn.

De techniek kan verder ook ingezet worden als een pijnsensor, een element dat de drager van het bionische lichaamsdeel waarschuwt voor beschadiging. "Pijn is natuurlijk onplezierig, maar het is ook een essentiële beschermende tastzin die ontbreekt in huidige protheses", legt Luke Osborn van Johns Hopkins uit.

Vice's Motherboard keek twee jaar geleden naar de huidige staat van bionische ledematen en tekende op hoe geavanceerd robothanden inmiddels zijn, met fijne motoriek en aanraaksensoren. Daar komt in de nabije toekomst tastzin bij.