Elke minuut komt er op YouTube 13 uur aan video bij. Dat betekent dat elk uur dat je naar het grootste video-platform van internet kijkt, er bijna 780 uur aan filmpjes wordt toegevoegd waar je niet naar kunt kijken. Al zou je een uur per dag op YouTube doorbrengen, dan komt er per etmaal bijna 18.000 uur bij waar je nooit weet van zult hebben. En dat dag in dag uit. Er komt bijna 7 (!) miljoen uur nieuwe video per jaar online bij YouTube. Onvoorstelbaar. Zeker als je bedenkt dat YouTube pas ruim drie jaar bestaat.

En natuurlijk, we weten dat daar flauwekulfilmpjes tussen zitten en we weten dat daar beelden tussen zitten die alleen voor de maker zelf interessant zijn. Maar kijk eens naar de blockbusters. Girlfriend van Avril Lavigne is 101 miljoen keer bekeken, het filmpje van de man die op een podium de evolutie van de dans verbeeldt 99 miljoen keer, de homevideo van een aanstekelijk lachende baby 61 miljoen keer. Enorme aantallen.

Het is geen nieuws dat video op internet een combinatie is van eigen materiaal en materiaal dat van tv of video zijn weg richting YouTube vindt. Daar kun je als rechthebbende over piepen, maar zie het eens anders. Het is veel werk om video van een oude vhs-band te digitaliseren en uploaden naar YouTube.

Kennelijk zijn mensen massaal bereid om daar tijd en energie in te stoppen. Omdat ze het materiaal waard vinden om gezien te worden. Omdat ze weten dat anderen er ook naar willen kijken. In het gros van de gevallen is er namelijk geen andere manier om dat materiaal online te zien. Ook niet betaald. Als YouTube één ding aantoont is het dat de entertainment industrie met zijn kont op materiaal zit dat mensen graag willen bekijken. En ik weet ook nog eens zeker dat een grote groep mensen geld over zou hebben voor een abonnement op alle video die er is in goede kwaliteit. Voor gemak en compleetheid betaal ik in ieder geval graag. En dat de meest bekeken video aan het eind van het jaar dan een groot stuk van de taart krijgt, spreekt voor zich.

De entertainment industrie kijkt niet wat het publiek wil, maar vecht elkaar liever de tent uit. Daardoor zitten ze nu met een situatie waarin niemand geld verdient. De rechthebbenden niet en YouTube niet. Je zou zeggen: hoe kan het dat je als grootste platform ter wereld naar verluidt op jaarbasis slechts 150 miljoen dollar binnenhaalt aan advertentie inkomsten? De kosten moeten een veelvoud zijn. Hoe kan het dat je een belangrijk deel van de wereldbevolking bereikt en vermaakt en geen geld verdient?

Daar zitten twee kanten aan. De ene kant is dat YouTube bomvol met materiaal zit waar de rechten van bij anderen liggen en zoals gezegd niet geregeld zijn. Oftewel: daar kun je als YouTube geen advertenties omheen verkopen zonder heibel te krijgen. Het andere punt is dat adverteerders niet graag rondom 'user generated content' adverteren omdat ze niet weten waarnaast ze verschijnen. Daarnaast worstelt de videowereld nog met advertenties voor, tijdens, na of in beeld. Wat werkt en wat niet. En betaalde video is in het huidige spanningsveld met de rechthebbenden ondoenlijk voor YouTube. Dat heeft men geprobeerd bij Google Video, maar hoe ga je als uitbater controleren of de aanbieder ook de rechthebbende is?

Google heeft een probleem doordat YouTube geld kost. Maar de entertainment industrie heeft een nog groter probleem doordat ze de handen niet ineen slaan en ook zelfstanig geen vuist kunnen maken. De oorlogskas van Google is voldoende gevuld om YouTube verliesgevend verder te laten groeien. En dat doen ze in de wetenschap dat video al maar belangrijker gaat worden. Dat video ook in de communicatie een steeds groter rol gaat spelen. En als YouTube op videogebied wereldheerser blijft, dan levert dat ooit geld op, is de overtuiging. Linksom of rechtsom. tomYouTube oprichter Chad Hurley: "Over tien jaar is video alom aanwezige en de meest toegankelijke vorm van communicatie."