Lichtsignalen die door glasvezelkabels gaan, reizen namelijk niet met lichtsnelheid. Die natuurkundige grens, van zo'n 300.000 kilometer per seconde, is alleen haalbaar in een vacuüm. Het medium van optische vezels in glaskabels zorgt voor een vertraging van 31 procent, meldt techblog Ars Technica. Onderzoekers aan de Britse universiteit van Southampton hebben die letterlijke remming weggenomen.

Voor de korte afstand

De wetenschappers hebben speciale holle glasvezels gemaakt, een ontwikkeling die ze uiteenzetten in het wetenschapsblad Nature. Door het gebruik van licht in de vezels gaan de lichtsignalen sneller en volgens ze daarbij de route van de kabel. Hun 'hollow-core photonic-bandgap'-vezel kan dus gewoon gebogen en gedraaid worden.

Gebruik over langere afstanden is nog niet direct mogelijk. Daarvoor moeten eerst problemen van dataverlies worden overkomen. Voor kortere afstanden is de techniek wel bruikbaar, zoals bijvoorbeeld in supercomputers die dan draaien op exaflop-snelheden, of in mega-datacenters.

37 streams op 40 Gbps elk

De 'glasvezelbuis' is door de onderzoekers al wel gebruikt voor een nieuw snelheidsrecord. Zij hebben gelijktijdig 37 streams doorgestuurd elk op 40 Gbps (gigabit per seconde). Deze datadoorvoer is in totaal 1,48 Tbps (terabit per seconde). De behaalde snelheid komt neer op 99,7 procent van de lichtsnelheid.

Niet alleen kan dit nieuwe type glasvezel veel data op hoge snelheid doorvoeren, het heeft tegelijkertijd een lage latency (reactiesnelheid). Satellietverbindingen bijvoorbeeld kunnen wel een hoge snelheid bieden, maar zijn gemankeerd door hoge latency. Dat maakt internetverkeer niet onmogelijk, maar sluit wel veel soorten gebruik uit. Een plotse latency-verlaging heeft begin dit jaar Cuba's ingebruikname van een onderzeese glasvezelkabel verraden. Zelfs hedendaagse glasvezelverbindingen hebben enige latency wat internetverkeer kan hinderen.