Waar paters in de vorige eeuw kerken, scholen en ziekenhuizen bouwden, daar leggen deze 'missionarissen' wifi aan in Oeleboeleland. Het is net zo zinvol als slachtoffers van de tsunami een strandbal geven.

Zo krijgen alle 1,2 miljoen schoolkinderen in Libië een laptop met internetverbinding. De laptops, die 80 euro per stuk gaan kosten, worden geleverd door de Amerikaanse organisatie One Laptop Per Child. Daarmee wordt het land van dictator Kadhafi het eerste land ter wereld waar alle schoolkinderen een laptop hebben. Verder kan Libië zich verheugen op een server voor elke school en een team technische adviseurs dat de implementatie van al dit lekkers gaat begeleiden.

Ja, One Laptop Per Child heeft grootse plannen. Als het aan hen ligt, beschikken straks alle kinderen in de wereld over een laptop. Zo zijn er al voorlopige overeenkomsten afgesloten met Nigeria en Thailand. Ook Tsjaad, Niger en Rwanda staan op het verlanglijstje van One Laptop Per Child.

Wat moet een kind in Nigeria, één van de meest corrupte en chaotische landen ter wereld, met een laptop op het bolle hongerbuikje? Internetjournalist Herbert Blankesteijn heeft daar duidelijke ideeën over: 'die gaan daarmee dan creatieve en educatieve dingen doen en zo helpen we de armoede de wereld uit'.

Gaan ze surfen naar Albert.nl om te zien of de varkenshaasjes in de aanbieding zijn? Of is het clown Bassie die zich in de warme belangstelling van Afrikaanse kindertjes mag verheugen?

De hamvraag luidt natuurlijk: is een laptop met internetverbinding een primaire levensbehoefte? Nee. Dus wat gebeurt er met een laptop in een straatarm land? Kroost komt thuis met het speeltje en wat doet papa dan? Virusdefinities updaten? De firewall eens lekker strak finetunen? Nee, hij verpatst het apparaat. En terecht. Heeft zijn gezin weer mooi een maand te eten.

Is scholen überhaupt gevraagd waar zij behoefte aan hebben? En zo ja, riepen alle onderwijzers toen in koor 'laptops met internet!' of hadden ze misschien toch liever een schoolbus omdat de meeste leerlingen elke dag vijftien kilometer heen en vijftien kilometer terug moeten lopen?

Het is altijd hetzelfde liedje. Het hele project One Laptop Per Child is een leuk Westers speeltje. Hoe goedkoop kunnen we een laptop produceren? Dat is de kernvraag van het gehele project. Altijd interessant natuurlijk, om op deze wijze eens naar de productiekosten van hardware te kijken. Wat doen we vervolgens met het apparaat zelf? Hier wil niemand een laptop met een handzwengel. Dus… naar de Derde Wereld. Waarom ook niet? Onze afgedankte tanks en gevechtsvliegtuigen gaan er ook naar toe.

Op internet wringen voorstanders zich in de meest vreemde bochten. Met een laptop hebben kinderen in de Derde Wereld minder schriften, potloden en schoolboeken nodig. Dat spaart niet alleen geld uit, maar maakt ook de schooltas wat lichter. En dat is dan weer goed voor de ruggetjes van arme negertjes. Ronduit gênant te lezen hoe met Westerse oogkleppen op naar de Derde Wereld wordt gekeken.

Verder veel interessante discussies van it'ers onder elkaar: wat zou jij op zo'n kinderlaptop installeren? Of nog gekker: One Laptop Per Child zoekt tophackers.

Die tophackers zijn natuurlijk voor het Westen bedoeld. Want al die gratis kinderlaptops zijn de ideale voedingsbodem voor computercriminaliteit. Een laptop van 80 euro, zo waarschuwt Herbert Blankesteijn ons, 'kan het sein op groen zetten voor virussen voor het systeem Linux'. Ja, wat dat betreft gaan er nog 'harde lessen worden geleerd'.

Zo zie je maar weer: als puntje bij paaltje komt, is het niet de armoede in de Derde Wereld die ons zorgen baart, maar de vraag of er straks virussen worden gemaakt voor dat arme Linux. Altijd leerzaam te zien hoe feilloos wij in het Westen hoofd- en bijzaken van elkaar weten te scheiden.