Geen beter begin van een column dan huilende gamers, bijstandstrekkers en andere grootgebruikers van FOK!-forum.

Ooit was ik zelf een Windows-gebruiker. Een fervent Windows-gebruiker zelfs. Mac’s waren onbetaalbaar en bovendien kon je er niks mee. Die paar keer dat ik een Mac (het was in die dagen dat Mac’s eruit zagen als een klein televisietoestel in diverse kekke pastelkleurtjes) moest gebruiken eindigde ik hartverscheurend huilend op een Paaz omdat de rechtermuisknop ontbrak, programma’s niet konden worden afgesloten anders dan via het knopje “stop” en het Mac-toetsenbord om duistere redenen niet was voorzien van een delete-knopje.

Terwijl Windows met elke versie onhandiger, langzamer, lelijker, ingewikkelder en instabieler werd, evolueerde de Mac van onbetaalbaar televisietoestel naar eigentijds vormgegeven machine waar je écht wat mee kon. Ondertussen zat ik steeds vaker naar blauwe schermen te staren en moest ik standaard ieder weekend mijn harde schijf formatteren om Windows 98 er maar weer eens schoon op te knallen, in de ijdele hoop dat de buffers, stacks en kernel het een keer wel langer zouden volhouden dan een weekje.

Om mij heen zag ik steeds meer gelukkige Mac-gebruikers. Op de universiteit, in het openbaar vervoer, in de kroeg…overal gelukkige lachende Mac-mensen met uitgeslapen gezichten, stralend van tevredenheid, omringd met veel vrienden en lekkere vriendinnen. U zult begrijpen dat ik dankzij de terreur die Windows in mijn leven uitoefende het tegenovergestelde was van zo’n happy Mac-boy: ik had puisten, wilde alleen nog maar dood, had nul vrienden behalve online gamebuddys en begon de wereld te beschouwen als een real life versie van Windows.

Blauwe luchten boezemden mij onmiddellijk angst in en voortdurend zag ik boven auto’s windowtjes popuppen met daarin de tekst: “Er bevinden zich ongebruikte auto’s op dit parkeervlak”. Bovendien hoorde ik bij elke beslissing die ik wilde maken een stem in mijn hoofd die zei: “Weet u echt heel zeker dat u dit wilt doen? Dit kan niet ongedaan worden gemaakt!”.

Toen ik bijna aan het einde van mijn Latijn was, ik was aan mijn zevenentwintigste Dell-laptop toe (voeg hier naar eigen voorkeur grappen in over de bereikbaarheid van de Dell-klantenservice), besloot ik het er op te wagen. Ook ik wilde gelukkig worden. Ook ik wilde toegelaten worden in het Mac-paradijs met al die heerlijke mensen. Ook ik wilde dat ultieme gebruikersgemak ervaren.

Drie dagen later was ik de bezitter van een Mac-laptop. Nog eens drie dagen later was ik gelukkig, opgewekt, had ik honderden vrienden en veel knappe vriendinnen en had ik ein-de-lijk een computer die gewoon werkte binnen vijf seconden na het aanzetten, Keer op keer op keer op keer op keer. Sindsdien weet ik: Windows heeft uitsluitend nadelen. Windows gebruiken is jezelf kapot willen zien gaan. Als je echt zelfdestructief bent koop je een Windows computer.

Daarom kijk ik op Windows-gebruikers neer. Het zijn mensen die niet van zichzelf houden. Types zonder zelfrespect. Slonzen. Kwijlende onderkruipsels uit de allerlaagste rangen van de ICT-maatschappij. Stakkers, stumpers en paupers. Skoda-rijders. Of gamers, maar dat is natuurlijk hetzelfde als kwijlende onderkruipsels.

Bij deze stel ik voor de wereld voortaan in te delen in Windows-minderheden en Mac-koningen. De Windows-minderheden staan dan in dienst van de Mac-koningen, hebben minder rechten en krijgen hun eigen winkels, uitgaansgelegenheden en goed omheinde reservaten. Wie het daar niet mee eens is, ruilt vandaag nog zijn Windows-bak in voor een Mac. En een nieuw, fantastisch leven.