OK, probeer dit eens te volgen: Microsoft is de afgelopen twee jaar bezig geweest zijn Open XML bestandsformaat geaccepteerd te krijgen als internationale standaard. Het is een moeizaam proces geweest, met veel achterkamertjespolitiek, een scheutje omkoperij, een snufje chantage, een hoop commissies en praten als brugman, maar afgelopen week was Microsoft dan ook bijna zover.

En toen kondigde Microsoft opeens aan dit jaar in zee gaan met een concurrerende standaard.

Klinkt bizar? Zonder twijfel... Totdat je erachter komt dat de eigen producten van Microsoft niet voldoen aan de standaard die het bedrijf er zo hardnekkig doorheen probeerde te drukken. En dat die concurrerende standaard, het OpenDocument Format (ODF), in feite makkelijker aan Office is toe te voegen dan Open XML.

Dus als Microsoft binnenkort nog een office suite wil verkopen met een bestandsformaat dat voldoet aan de formele internationale standaarden, dan moet het wel verder met ODF.

Daarom kondigde het bedrijf afgelopen week aan dat het volgende service pack voor Office 2007 de mogelijkheid bevat om Office-documenten op te slaan als ODF, maar dat de suite pas in zijn volgende volledig nieuwe incarnatie zal voldoen aan de Open XML-standaard.

Dacht u dat we er daarmee waren? Nee hoor. Waarom wil Microsoft eigenlijk zo graag dat zijn office suite voldoet aan internationale standaarden? Ze hebben toch zo ongeveer de hele markt in hun achterzak?

Inderdaad. Dat is ook de reden waarom de ontwikkelaars van concurrerende office suites (met name het open source OpenOffice) jaren geleden al een lobby zijn begonnen om grote afnemers zoals overheden zo ver te krijgen dat ze voor hun archieven geen opslagformaten gebruiken die door één enkele verkoper worden beheerst.

En daar hadden ze best een punt: Microsoft is er berucht om met iedere nieuwe versie van Office de bestandsformaten iets aan te passen – en dat dan slechts gedeeltelijk te documenteren. Daarmee ontstaat op zijn minst de angst dat oudere met Office gecreëerde archieven ongemerkt zullen veranderen in een setje onleesbare bits.

Die concurrenten hadden vijf jaar uitgetrokken om hun OpenDocument Format voor op XML gebaseerde documenten geaccepteerd te krijgen als formele standaard, eerst door het OASIS consortium en daarna door ISO. Ze hoopten dat dat ze een voorsprong zou geven in de strijd tegen Microsoft, dat zich al had vastgelegd op zijn eigen XML documentformaat, Open XML.

Maar Microsoft vond een makke standaard-groep, Ecma, die bereid was Open XML in sneltreinvaart tot standaard te bombarderen. Ondanks protesten dat een dergelijk versneld traject alleen gebruikt zou mogen worden voor bekende, breed geïmplementeerde formaten (en er was op dat moment maar één aanbieder: Microsoft), lukte het Microsoft eind april met de hakken over de sloot de laatste stemronde door te komen. Daarmee werd hun formaat een ontwerp ISO-standaard.

En toen onthulde ISO dat Microsoft Office 2007 nog niet voldoet aan de specificaties van de standaard waar Microsoft nou net zo hard voor had geknokt om het geaccepteerd te krijgen.

Dat betekent dat er op dit moment precies nul leveranciers zijn die Open XML aanbieden.

Nadat ze eens ernstig hadden gekeken naar het traject om voor elk van beide standaarden te voldoen aan de ISO specificaties, besloot Microsoft dat ODF simpelweg makkelijker te doen was. Daarom komt dat eerst.

En dus is de lachwekkende conclusie van dit lange merkwaardige verhaal als volgt: Microsoft heeft de slag om de standaarden gewonnen, maar gaat uiteindelijk toch verder met het XML bestandsformaat waar het al die jaren tegen heeft gestreden.

Microsoft’s concurrenten krijgen het bedrijf zo ver dat het hun bestandsformaat accepteert, maar raken daarmee wel hun zo gewenste onderscheid met Microsoft Office kwijt.

En gebruikers krijgen het standaard XML bestandsformaat dat ze nodig hebben – alleen niet bepaald op de manier waarop ze dat verwacht hadden.

Bent u er nog? Mooi. Wil iemand me dan nog eens uitleggen dat het bij standaarden draait om voorspelbaarheid? Bron: Techworld