"Er zal een tijd komen waarin wij minder weten over de 21e eeuw dan over de twintigste. In de vroege twintigste eeuw werd data nog vooral opgeslagen op papier en film. Deze zijn nog steeds uit te lezen en in te zien. Tegenwoordig wordt steeds meer content in de cloud opgeslagen. Veel content wordt digitaal geboren en 'sterft' digitaal. Het is niet meer zo dat deze data wordt vertaald vanuit een analoog medium," zegt Rick West, datamanager bij Google.

Niet meer leesbaar

Er zijn steeds minder fysieke records van al het digitale materiaal dat wij produceren. En de media die wij pasgeleden nog gebruikten om data op te slaan gaan niet zo lang mee als men in eerste instantie hoopte. Je oude cd's zullen bijvoorbeeld door disc rot na enkele decennia niet meer leesbaar zijn en de magnetische houdkracht van je backup-tapes en floppy's zal op gegeven moment ook te zwak zijn om je data vast te houden.

Verschillende computer- en dataspecialisten noemen dit tijdperk nu al de digitale "dark ages" of "the informational black hole". De kans is namelijk groot dat de digitale informatie die wij nu produceren niet meer leesbaar zal zijn door apparaten in de toekomst. Hierdoor is deze data voor altijd verloren. En dan hebben we het nog niet eens gehad over al die clouddiensten die over twintig jaar misschien niet eens meer bestaan.

Tape

Veel bedrijven maken nog steeds gebruik van magnetische tape voor het back-uppen van data en op dat gebied wordt er nog steeds geïnnoveerd. IBM kwam dit jaar met tape-cartridges die ongeveer 330 terabyte aan data kan bevatten.

Hierna: Informatie opslaan in DNA

Hoewel tape tot nu toe als een van de betrouwbaarste opslagmedia wordt gezien, kijken onderzoekers naar andere oplossingen om data langdurig op te kunnen slaan, vooral omdat tapes ook last kunnen krijgen van bitrot, afname van magnetische houdkracht en legacyformaten die niet meer kunnen worden uitgelezen.

Er wordt al een tijdje geëxperimenteerd met het opslaan van data in synthetische DNA-strengen. Lauren Young, producer van de driedelige serie, File Not Found, denkt dat deze technologie uiteindelijk de grote redder van onze data kan zijn.

Overtrokken

Kari Kraus, professor bij de College of information studies werkt al een aantal jaar mee een een project waarin digitale relikwieën, waaronder video games en digitale werelden worden hersteld en opnieuw tot leven worden gewekt zegt niet te weten of de term "digitale dark ages" is overtrokken.

"We hebben nog steeds ruïnes, oude schilderijen en boeken. Het verleden overleeft altijd wel op de een of andere manier." Kraus ziet het behoud van het verleden niet als een binair gegeven, maar als een gradatie waarin delen van informatie bewaard zullen blijven terwijl andere verloren gaan. "We kunnen slechts delen van het grote geheel bewaren".

Verdwijnende data

Misschien is dat uiteindelijk gezien maar beter ook, maar deze redacteur vindt het maar wat jammer dat een deel van z'n gemaakte foto's dankzij disc rot verloren is gegaan en een groot deel van z'n bookmarks verwijst naar websites die niet meer bestaan (en archive.org ook niet kan vinden). Gelukkig heeft een collega-redacteur nog "ergens een zip-schijf liggen met vintage gifjes die je nergens meer kunt vinden".