Heeft de truc waarbij je een defecte harde schijf in de diepvries legt ooit voor jou gewerkt? Op de redactie zijn er verschillende ervaringen. Eén collega boekte bijvoorbeeld in de jaren 90 geen succes met deze truc, maar ondergetekende heeft ooit documenten kunnen redden (van een drive die in 2003 werd geproduceerd) in het kwartier dat de beschadigde drive functioneerde na een nacht in het vriesvak.

Vriezen, krimpen, bewegen

Of het werkt, hangt grotendeels af van het soort defect: een probleem met bijvoorbeeld een platter, de leeskop of controller maakt nogal uit. Recovery-bedrijven raden deze truc vaak af, omdat het de schijf permanent kan beschadigen. Maar goed, als ie toch al kapot is...

Zustersite PC World wijst op een artikel van ACS Data dat ingaat op de diepvriestruc en interessanter: waarom hij steeds vaker niet werkt. Dat komt doordat de platters steeds dichter op elkaar geplaatst worden. Als ze niet meer soepel draaien, werkt het soms om de drive te bevriezen, zodat de platters een beetje krimpen en de ruimte hebben om te bewegen.

Leeskop versus ijskristal

Vroeger, toen we schijven nog moesten parkeren voor we de pc uitschakelden, traden er sneller mechanische defecten op. Dat is volgens het recoverybedrijf steeds minder het geval en met de huidige platterafstanden krijg je bij eventuele kristalvorming het probleem dat de leeskop meteen beschadigd raakt zodra de schijven gaan draaien.

Het interessante aan deze discussie is dat de meningen sterk uiteenlopen en er inmiddels al decennia gedebatteerd wordt over de effectiviteit en efficiëntie van de diepvriestruc op diverse hardwarefora. Aangezien vrijwel elke IT'er van de truc gehoord heeft of er zelf ervaring mee heeft, zijn we benieuwd naar jullie ideeën over de methode: werkt deze (nog) en waarom wel of niet?