Cloud? Wat is dat?

Mijn CIO is er op de een of andere manier in geslaagd zijn positie veel te lang te bekleden. Het is al erg genoeg dat hij de laatste technologieën en trends in de IT niet bijhoudt, maar vorige week maakte hij het wel erg bont.

Mijn collega en ik zaten met hem in een conference call, en tijdens het gesprek trok mijn collega een vergelijking met Cloud Computing. Onze baas trok een raar gezicht en zei: “Cloud wat?" We legden hem in het kort uit wat Cloud Computing inhoudt, en toen zei hij: “Hmm, nooit van gehoord" en ging over op heel wat anders.

Het gaat hier om een man die leiding geeft aan de IT-afdeling van een belangrijk en innovatief bedrijf, met een jaarsalaris van meer dan 100.000 dollar. Het zou grappig zijn als het niet zo treurig was...

Email komt altijd aan

Bij deze een recent telefoontje naar onze technische dienst over een niet-werkende switch waardoor alle netwerkactiviteit plat lag, waaronder de internettoegang.

Technische dienst: “Okay meneer, als u de stekker uit het apparaat haalt, gaan de lichtjes dan uit?"

Ik: “Ja, alles is uit, zodra ik het apparaat er weer inplug gaat alles weer aan, zelfs al is er geen enkele computer aangesloten."

“Het kan zijn dat u met een defect stopcontact te maken heeft, meneer. Kunt u de switch naar een andere plek verplaatsen, inpluggen en opnieuw met uw computers verbinden om te kijken of er iets verandert?"

“De switch zit in een rack, dus dat wordt lastig. Hij zit overigens aan dezelfde noodstroomvoeding als de rest van de apparatuur, en die doet het allemaal prima."

“Het kan zijn dat uw noodstroomvoeding de lading niet aankan, meneer. Hoe lang is het al op deze manier geïnstalleerd?"

“Anderhalf jaar."

“Nou meneer, het kan dat de switch kapot is. Kunt u uw computers op een andere switch aansluiten en kijken of ze het daarop wel doen?"

“Prima. Stuurt u mij maar een nieuwe switch om het mee te proberen."

“Het spijt me, meneer, maar ik kan u geen vervanging sturen totdat we geverifieerd hebben dat uw huidige switch daadwerkelijk kapot is. Vervelend dat u problemen met uw switch heeft, ik zal u een e-mail sturen met daarin instructies hoe u hem kunt proberen te repareren."

“Erm, mijn netwerk en internet doen het niet, hoe moet ik uw e-mail precies ontvangen?"

“Nou, de e-mail blijft gewoon in uw inbox staan totdat uw computer het weer doet, en dan krijgt u hem meteen."

Lekkere helpdesk

Van de week kreeg ik een telefoontje terwijl ik dienst had, maar nog onderweg was naar huis. Omdat ik nog even niemand kon helpen, vroeg ik de helpdeskmedewerker of hij mijn baas, die nog aan het werk was, aan het gesprek toe kon voegen om te kijken of die misschien zou kunnen helpen.

“Nee, dat kan ik niet doen," kreeg ik te horen. “Het beleid staat ons niet toe andere gebruikers aan conference calls toe te voegen."

Volgens mij was hun beleid gewoon zo snel mogelijk op te hangen en door te gaan naar het volgende telefoontje.

Wat ik ook probeerde, hij weigerde mij mijn baas te laten spreken om te zien of hij het telefoontje aan wilde nemen. En toen stuurde hij mij zomaar door naar de hulpbehoevende persoon zelf terwijl ik nog aan het autorijden was! Die persoon moest 10 minuten aan de lijn blijven terwijl ik naar huis reed en mijn computer opstartte.

De volgende dag werd ik door de baas op het matje geroepen omdat de helpdeskmedewerker hem een e-mail had gestuurd met daarin de mededeling dat ik onbeleefd tegen hem was geweest en tegen hem geschreeuwd had. Hij had het te druk om mij door te schakelen naar mijn baas om te zien of die misschien kon helpen, maar had hij wel tijd om mij in problemen te brengen bij mijn baas en de twee niveaus boven hem.

“Mijn haar raakt ervan in de war"

Vroeger, in de tijd dat er nog geen mobiele telefoons of goedkope draadloze bluetooth headsets waren, had ik een “hands-free" headset voor mijn kantoortelefoon. Dat apparaat had ik weggenomen van een leeg bureau, waar het lange tijd ongebruikt had gelegen.

Toen de kantoortelefoons officieel werden geupgrade, veronderstelde mijn manager dat ik het via de officiële weg had verkregen, dus kocht hij er eentje voor het nieuwe systeem. Toentertijd kostte dat zo'n 200 Amerikaanse dollar.

Een paar jaar later verhuisde ik naar een andere afdeling, maar nam de headset met me mee; omdat ik interne telefonische ondersteuning zou gaan bieden aan gebruikers, zou ik er nu nog meer profijt van hebben.

Op een dag sprak een manager van een andere groep me aan in de gang en vroeg of ik er “bezwaar" tegen had als zijn groep mijn hands-free apparaat over zou nemen. Daar had ik inderdaad bezwaar tegen, aangezien ik het dagelijks gebruikte.

Hij nam geen genoegen met mijn antwoord en wilde ook zijn budget niet aan een nieuw exemplaar besteden. Hij nam de moeite niet naar mijn manager toe te gaan, maar ging meteen twee niveaus hogerop in de voedselketen van het bedrijf.

Uiteraard was dat afdelingshoofd niet onder de indruk van het feit dat hij betrokken werd in een gevecht over een of andere gadget. Dus kreeg ik een korzelige e-mail met daarin de instructie het ding over te dragen. Oké dan, de baas heeft gesproken, dus ik gaf het weg, en wel meteen.

Ik kende de persoon die het gekregen had, dus na een tijdje vroeg ik haar wat ze ervan vond. “Bah, ik haat het! Mijn haar raakt in de war door het constante op- en afzetten. Ik gebruik het ding echt nooit!"

Zout in de wonde. Nadat ik van een manager op hoog niveau op mijn lazer had gekregen vanwege dit minuscule apparaatje, werd het niet eens gebruikt, terwijl ik een stijve nek kreeg van het vastklemmen van mijn telefoon tussen mijn oor en schouder!

Maar uiteindelijk was ik de winnaar! Na een poosje gaf mijn vriendin het terug, zonder dat er managers bij betrokken werden, en ik heb het totdat ik het bedrijf verliet elke dag gebruikt.

Prima donna

Onze IT-afdeling bestond uit drie mensen; we zaten er vooral voor webtoepassingen en e-commerce, maar we deden al het andere ook, zoals toner vervangen, het netwerk in de lucht houden en computers aanschaffen.

Ons Hoofd IT schafte een super gelikte Sony Vaio aan, met een vroege versie van Windows Vista, voor de prima donna van ons kantoor, die maar bleef klagen over haar oude computer. Alleen hielden de klachten niet op met die Vaio.

“Hij is traag..."

“De verbinding valt steeds weg..."

“De cappuccino schuimt niet..."

Je kent dat wel. De meest gehoorde klacht was dat de netwerkverbinding voortdurend wegviel. Minimaal eens per dag stampte ze ons kantoor binnen, gooide de latop op mijn bureau, en zei dan iets als; “Hebben we weer netwerkproblemen? Want ik krijg geen verbinding. En ik kan niet werken zonder verbinding. En mijn werk is heel belangrijk voor de baas." Etc. enz.

Uiteindelijk gaven we haar een nieuwe computer (een HP met Windows XP erop), en het Hoofd IT gaf mijn collega de Vaio van de prima donna.

Fijn. Het ding woog een ton. En al op dag één bleek dat vrijwel alle klachten van de prima donna volkomen terecht waren. Het ding liep vast, de netwerkverbinding viel tienmaal per dag weg, en zijn capuccino was ineens niet meer te drinken.

Op een dag kwam de prima donna langs bij mijn collega met de sarcastische vraag hoe haar oude computer hem beviel. Hij had niet enthousiaster kunnen reageren. Hij was er helemaal gek mee: het ding was snel, super stabiel en licht als een veertje. Toen ze verbaasd wegtrippelde, keek ik mijn vriend aan alsof hij twee hoofden had.

“Maar je haat dat apparaat!?"

“Jawel, maar dat mens is zo vreselijk lastig; zelfs al maakt dat ding me ziek, dan nog zou ik haar hebben verteld dat het een hemels apparaat is."

Pas op: zonnevlammen!

Ik werk op een kleine particuliere school, en een aantal jaar geleden werd ik uitgenodigd om deel uit te maken van een Bedrijfscontinuïteitsplanningscomité dat elke maand vergadert (wat te doen in noodgevallen, hoe de schade te beperken en hoe te reageren).

De vergadering was saai, zoals verwacht, totdat één van de aanwezigen (die zich naarmate de vergadering vorderde steeds meer zorgen leek te maken over alles wat ons mogelijk zou kunnen overkomen) vroeg: “Maar wat doen we dan tegen zonnevlammen?! We moeten alle apparatuur daartegen beschermen!" Op dat moment wist ik het even niet meer. Ik keek eens naar mijn baas die mij aankeek met een gezicht van “oh god". Gelukkig was dat de enige keer dat het comité in die vorm vergaderde.

Toen het probleem later achter gesloten deuren nogmaals bespraken (en we er enorm om konden lachen) besloten we dat we maar het beste een kooi van Faraday over het gebouw konden plaatsen.

Juist ja…

Een vriend van mij is helpdesktechnicus bij een constructiebedrijf en op een dag kreeg hij een telefoontje van een gebruiker over een defecte muis. De technicus doorliep een aantal elementaire stappen en had geen enkel probleem met de muis toen hij via Hulp op Afstand inlogde.

Toen vertelde de gebruiker dat het om een draadloze muis ging. “Nou," zei de technicus, “wij bieden geen ondersteuning voor draadloze muizen of toetsenborden. Die leveren we helemaal niet." Maar de man verzekerde hem dat het een draadloze muis was.

Dus ging hij zelf maar eens een kijkje nemen. Zodra hij de kamer binnenkwam zag hij wat het probleem was. De muis was een optische muis, met draad, maar er miste iets. De USB-kabel. Hij wees de gebruiker hierop, die uitlegde dat hij zijn computer onder het bureau had geschoven waardoor de kabel te kort was, dus had hij hem doorgeknipt! En hij had geen idee waarom zijn “draadloze" muis het niet langer deed.

Pas op dat je niet valt…

Onze IT-afdeling bevindt zich op een verhoogd gedeelte in de productieruimte van onze fabriek. Je bent er in zo'n 16 stappen. Onze mensen van Ergonomie eisen dat we de juiste til- en draagtechnieken gebruiken, wat betekent dat we te allen tijde met twee handen onze pc's moeten vasthouden. Onze engineers hebben over het algemeen behoorlijk zware computers, dus je hebt ook echt wel twee handen nodig.

Maar nu komt het. Bij de trap hebben onze mensen van de Arbo-dienst de volgende veiligheidsregel opgehangen: “Altijd de trapleuning gebruiken". Om de leuning te gebruiken moet ik een pc met één hand vasthouden en een spierscheuring of een andere blessure riskeren om het risico op valletsel te reduceren.

Het breken van één van deze regels kan leiden tot disciplinaire maatregelen. Het hangt er maar van af wie je wanneer in de gaten houdt, denk ik.

Geef de laptop terug, of anders!

Dit verhaal heb ik gehoord van degene die het gedaan heeft, die we maar persoon X zullen noemen.

X werkt voor een bedrijf dat een gebruiker van een laptop had voorzien. Nadat de gebruiker ontslagen was, werden er geen stappen ondernomen om de laptop terug te krijgen. X had echter een mooie toepassing voor de laptop in gedachten, dus belde hij de gebruiker op. Deze antwoordde: “Ik heb zoveel jaar voor het bedrijf gewerkt, hoe durf je de laptop terug te vragen? Ik ben momenteel in China!" X zei (aanvankelijk als grapje): “Nou, 'Tom', ikzelf heb er geen probleem mee als je de laptop houdt, maar er is mij opgedragen hem terug te vragen. Enne… we hebben net een aantal onzedelijke foto's van je laatste zakenreis toegefaxt gekregen." Een paar seconden was het doodstil aan de andere kant, waarna de gebruiker zei “Ik stuur hem morgen naar je terug."

De laptop kwam terug, zonder harde schijf. Ik ben benieuwd wat daar op stond!

Maar er horen plaatjes bij!

Ik kreeg een e-mail doorgestuurd van een collega, van een hoge ome in het bedrijf, met de vraag waarom in de bijgevoegde webpagina's geen afbeeldingen werden getoond. Uiteraard waren de attachments alleen de HTML-bestanden; het daarin opgenomen pad naar het server-adres waar de afbeeldingen zich bevonden was niet geldig vanaf de plaats waar de mail stond.

Na een heleboel mail over en weer waarin ik het verschil tussen relatieve en absolute paden probeerde uit te leggen, moest ik een vergaderruimte boeken om te demonstreren hoe een simpel HTML-bestand een afbeelding “kwijt kan raken" wanneer deze verplaatst wordt - zelfs als hij zich op dezelfde computer bevindt.

En wat hadden mijn manager, mijn collega, en die topfunctionaris erover te zeggen? “Goh, ik dacht dat computers slimmer waren dan dat!"