Misschien ben jij één van de honderdduizenden mensen die dit met bloeddoorlopen ogen lezen. Je handen trillen. Je hebt een kale schedel. Je bent gespannen. Depressief. Je bent vergeten waar je woont. Je bent een 'jaar-2000-programmeur' en het leven is een hel. Dagen veranderen in nachten. Bazen hangen over je schouder met 40 pagina's grote organisatieschema's. Je bent een krijggevangene van Cobol. Een slaaf van C. En nu? Nu is er nieuws en het nieuws is goed Vanaf nu hoeft het je geen donder meer te interesseren. Je hoeft je niet aan deadlines te houden. Je hoeft geen applicaties meer te converteren. Je werk hoeft niet klaar te zijn. Wat heet, het hoeft niet eens goed te zijn! Waarom? Je kunt er op ieder tijdstip vandoor gaan. Je kunt de voordeur achter je dichttrekken en nog even gedag zwaaien, met je hele hand of met je middelvinger. Want er zijn teveel mogelijkheden. Bij teveel millenniumprojecten is men wanhopig, wanhopig, wanhopig op zoek naar mensen. Laat je op dinsdag een baan achter je, dan zit je op woensdagmiddag alweer te coderen. Als je een muis kunt bewegen, ligt de wereld aan je voeten. Ben je een arbeidscontractant? Adviseur? Full timer? Wat kan het je schelen? Er ligt een andere baan op je te wachten. Heb je pensioenrechten? Zit je vast met gouden kettingen? Ben je twintig jaar bij hetzelfde bedrijf? Gooi al die zaken overboord, want je kunt ze compenseren met de bonus die je krijgt als je een nieuw contract tekent. Verkoopmedewerkers sluiten aan de lopende band jaar-2000-deals. Ze verkopen projecten die ze niet kunnen bemensen. Ze zetten hun handtekening onder zaken die ze niet eens kunnen beginnen. Ze willen dat jij deelneemt aan hun volgende project. Dus je hoeft niet loyaal te zijn. Je hoeft niet goed te zijn. Het enige dat je moet doen is ademen en zelfs dààr is over te praten. Heb je een CV? Een referentie? Is je polsslag meetbaar? Dan ben je gekwalificeerd om het volgende project te leiden. Je moet het zo zien: dat hele 2000-gebeuren krijgen we sowieso niet voor elkaar. Al krijg jij jouw gedeelte in orde, je kunt er staat op maken dat anderen daar niet in slagen. Je wordt belazerd door een leverancier. Eén of andere bureaucraat zet een paar miljoen regels Assembler op een foute plaats neer. Een ingebouwde chip denkt opeens dat het om de andere donderdag een schrikkeldag is. Dus waarom verleg je je koers niet? Verander net zo vaak van baan als van inktpatroon in je printer. Zou het niet leuker zijn om weer eens een ander project te proberen? In 2000 kan je er zo'n negen à tien achter de rug hebben. Zie wat van de wereld of tenminste iedere verzekeringsmaatschappij in Connecticut. Ze nemen je toch wel, zonder vragen te stellen, zelfs als jij maar het woord "herstellende" gebruikt in dat diepgaande, 90 seconden durende sollicitatiegesprek. Het jaar 2000 valt zwaar. Niemand had gedacht dat het zo moeilijk zou zijn om de bugs te vinden. Of te testen. Of niet te testen, hetgeen zeer waarschijnlijk het geval zal zijn als je een slordige 30 miljoen regels moet doorploegen en je nog niet eens de helft van de broncode hebt gevonden. Dus, aan iedereen die hiermee worstelt: worstel niet meer. Verander van baan. Begin opnieuw. Maak er een paar keer een rotzooitje van. Word nooit meer de zondebok. Niemand zal klagen. Het maakt niemand iets uit. Want als je denkt dat je nu in trek bent weet je niet wat je vanaf 31 december 1999 zal overkomen als de meeste bedrijven pas ECHT beginnen aan hun 2000-projecten. (Michael Cohn is een jaar-2000-programmeur in Atlanta.Althans dat staat in zijn CV.) Bewerking: Huib Zegers