Gb versus GB

In de politiek gaat het vaak om punten en komma's. Om moties waarmee toch even een punt gemaakt moet worden, of een nuance afgedwongen. De duivel zit namelijk in de details. Net zoals in de ict. Waar Gb en GB wel gerelateerd zijn, maar elk iets heel anders betekenen. Want Gb = Gigabit, en GB = Gigabyte. Waarbij 1 byte bestaat uit 8 bits. Reken dus maar even door.

Doorrekenen is hiermee wel gedaan voor de thuiskopieheffing. Een taxatie die lang bevroren is geweest en die nu net weer van kracht is, vanwege het alsnog niet doorgaan van het omstreden downloadverbod. Daarbij blijft de heffing die ook is geactualiseerd om computers, smartphones en andere moderne mediadragers te bestrijken. Al dan niet terecht.

Maar hoe dan ook met een heffing die door de betreffende taxinner correct is geïnterpreteerd en dus officieel fout is. Want de heffingen zijn gebaseerd op GB's, waar de officiële wetstekst dus Gb's voorschrijft. “Waarschijnlijk een capslock-fout", reageert Stichting De Thuiskopie, die “er van uit gaat" dat van de hoofdletterfout geen misbruik wordt gemaakt. Door de heffingen dus te verachtvoudigen, wat wettelijk gezien wel zo hoort.

Cookiewet versus praktijk

Een tweede Nederlandse voorbeeld van wetgevende onwetendheid: de cookiewet. Lang in ontwikkeling geweest, lang in aantocht geweest, en nu allang van kracht. En de wet zorgt nu dus al lang voor grote verwarring. De eindconclusie waar we op dit moment op afstevenen, is dat deze wet een wetswijziging krijgt. Mogelijk zelfs eentje die hem helemaal terugdraait.

Zoals de gechanteerde Amerikaanse senator in de film Rising Sun al verduidelijkte: het is geen ommekeer maar een verfijning. Zou Martijn van Dam, from the Party of Work, ook zo'n formulering hanteren? De omstreden Nederlandse cookiewet behoeft namelijk wel enige bijsturing. Naar aanleiding van de ontdekking dat cookies niet alleen privacyschendende trackers zijn, maar ook nuttige en zelfs broodnodige tools voor websites én bezoekers. en dan zijn er ook nog de subtiele maar belangrijke verschillen tussen cookies van first en third parties. Met daarbij nog de complicatie door welke party die cookies zijn geplaatst en van welke party ze dan eigendom zijn.

Bovendien spreekt de wet niet letterlijk van cookies. Het gaat om het opslaan van data op randapparatuur en het uitlezen van data op randapparatuur, zoals jurist Arnoud Engelfriet al heeft uitgelegd aan Webwereld. "Een cookie is de meest voorkomende vorm", maar niet de enige. Ook apps slaan gegevens op en benutten die, op smartphones en tablets. Dus vallen die ook onder de cookiewet, en blijken die in de praktijk massaal te schenden.

Ed versus @

Van de wetgevende macht in de trias politica naar de gerechtelijke macht. Bij een van louche praktijken verdachte advocaat verwacht je nog dat hij zich verdedigt met een excuus als “Ik ben een ouderwetse man en weet niets van computers." Daar had hij zo aan toe kunnen voegen: 'Net als u, edelachtbare.'

Want een Nederlandse rechter heeft ergens anno 2010 het aanhoren van een e-mailadres opgevolgd met de vraag: “Maar wie is Ed dan?". Als in: de @ in het voorgelezen mailadres. Die ongetwijfeld wetmatig goed onderlegde magistraat gaf daar met één korte vraag zijn kennisgebruik over basale computerzaken prijs. Helaas is hij geen uitzondering en vindt er ook geen ict-keuring plaats voor een computertechnische zaak wordt voorgebracht.

Internet versus web

“De hyperlink is de basis van het internet", stellen zeventien vooraanstaande rechtswetenschappers. Die misser maken zij in een formeel advies aan het Europees Hof over een daar liggende fundamentele rechtszaak. Het gaat om wel of geen inbreuk maken op auteursrechten door middel van een link, of door content te embedden. Wordt content daardoor wel of niet geopenbaard?

Hyperlinks zijn volgens de rechtsgeleerden géén openbaarmaking. Zij stellen dat het afwijken van deze conclusie kan het internet, de vrijheid van meningsuiting en de digitale economie bedreigen. Want de hyperlink is de basis van het internet. Los van de eigenlijke inhoudelijke kwestie wordt hier een digibete fout gemaakt.

Maar hyperlinks zijn iets van het web, formeel het World Wide Web. En dat is slechts een toepassing bovenop internet. Een van vele. Weliswaar is het web een heel belangrijke toepassing, eentje die steeds meer wordt gebruikt en die ook andere internettoepassingen omvat of overbodig maakt. Zoals e-mail, middels webmail. En wellicht ftp, middels webDAV of DropBox-achtige diensten. Maar toch, het is niet hetzelfde.

Er is iemand fout óver het internet! Via: XKCD.

EC versus Chrome

Het zijn niet alleen Nederlandse wetsschrijvers en kenners van informatierecht die digibeet blijken. Dat is ook de Eurocommissaris die over mededinging gaat, en zich daarbij duidelijk mengt in de ict-wereld. Joaquín Almunia, opvolger van antitrustcommissaris Neelie Kroes, richtte eind 2011 zijn pijlen op de dominante browser Google.

Pardon? Chrome snoept weliswaar veel marktaandeel af van Microsofts Internet Explorer, maar dominant is die Google-webbrowser niet. En bovendien is dominant an sich niet illegaal. Misbruik maken van een dominante positie, dát kan strafbaar zijn. Dat zei de EC-topman zelf ook: "Google is de browser van keuze voor heel veel van ons, maar dominantie is niet hetzelfde als misbruik van dominantie..."

Alleen gaat het de antitrusttak van de Commissie dus niet om de browser, maar om de zoekmachine. Internetreus Google wordt ervan beschuldigd de dominantie van zijn veelgebruikte zoekmachine te misbruiken, om - de veel kleinere - zoekconcurrenten dwars te zitten. En dat is wat Almunia eigenlijk bedoelde te zeggen. Dat begrijpt iedereen toch wel?

Er is veel veranderd sinds minister-president Wim Kok op tv een muis vasthield als een afstandsbediening (ver voor de Wii-controller er was). En er is helaas weinig veranderd sindsdien. Misschien dat een overheidscampagne DigiBenul een goed voornemen is.