1. Een goed idee dat helemaal in de soep liep

Een aantal weken geleden besloot één van mijn collega's dat het een goed idee zou zijn een webfilter aan te schaffen, omdat we bandbreedte tekort kwamen en het internetgebruik erg hoog lag. Daar moest iets aan gedaan worden en ondanks mijn bedenkingen leek een webfilter hem een goede oplossing.

Er was echter geen beleid waarin zwart-op-wit werd aangegeven wie er toegang mag hebben tot wat voor soort sites en hoe we de toegangsverzoeken zouden gaan behandelen. Het kwam erop neer dat de administratie volledige toegang had en ieder ander zeer beperkte toegang. De dag dat het webfilter geïnstalleerd werd ging het al behoorlijk mis. Niemand kon zijn of haar benodigde sites benaderen en we hadden geen flauw idee wie er zou moeten bepalen welke personen toegang mochten krijgen of niet. Er was nooit gekeken of we bepaalde sites om veiligheidsredenen blokkeerden of dat we ze blokkeerden om werknemers in het gareel te houden. Sommige managers zeiden dat ze al hun werknemers van het webfilter af wilden hebben, terwijl andere juist niet wilden dat hun werknemers alles zomaar konden benaderen. Zelfs binnen afdelingen hadden sommige gebruikers volledige toegang en andere geen enkele, dus deelde men gewoon de computer die volledige toegang verschafte wanneer dat toevallig zo uitkwam. Dat gaat tegen het beleid in, maar er was niemand om het toe te passen.

Een paar maanden later hadden we nog steeds geen beleid, waardoor ik, samen met de andere technici, geen flauw idee had hoe we met sommige verzoeken om moesten gaan. We kregen geregeld van mensen te horen dat ze toegang tot een bepaalde site nodig hadden. Als je dan vroeg welke site ze moesten kunnen benaderen, bleek dat het ging om alles dat tevoorschijn komt als ze met Google zoeken.

Tot dusver heeft het webfilter mijn werkdruk en bloeddruk flink verhoogd en omdat de administratie besloten heeft alle streaming audio et cetera te deblokkeren is onze bandbreedte ook niet echt verminderd.

De hele situatie heeft ervoor gezorgd dat wij nu met de nek worden aangekeken terwijl het probleem dat het webfilter had moeten oplossen niet is verholpen.

2. Kun je niet aan de vraag voldoen? Bezuinig op je personeel

Een bedrijf opende een nieuwe divisie om huiseigenaren die beslaglegging op hun huis tegemoet zien te helpen opnieuw met hun bank te onderhandelen over hun lening.

Er was veel vraag naar en het bedrijf gebruikte harde verkooptechnieken zoals cold calls (waarbij potentiële klanten zonder enige aankondiging telefonisch worden benaderd). Er werd verkocht zonder dat men naging of er wel voldoende personeel was om alles af te kunnen handelen.

Er werd veel omzet behaald. De bedrijfseigenaren gaven flink geld uit aan auto's, boten, tripjes naar Las Vegas, bureau's van 5.000 dollar, sportmemorabilia, een enorm aquarium en een gigantische tv voor in hun kantoor. Alles op kosten van de zaak. Eén van de eigenaren spendeerde in één week zelfs 12.000 dollar aan het verfraaien van zijn kantoor met allerlei spul.

Maar omdat er maar weinig verwerkende personeelskrachten waren, was het bedrijf slechts in staat een vijfde van de leningen tijdig te behandelen. De rest kwam zoveel te laat in behandeling dat de huiseigenaren alsnog hun huis kwijtraakten.

Het bedrijf weigerde vergoedingen uit te keren en ziet nu enorme terugvorderingen en juridische stappen tegemoet.

Dus wat is hun oplossing voor de huidige geldproblemen? “Laten we de helft van het IT- en verwerkingspersoneel ontslaan. Dan huren we extra verkooppersoneel in en bezuinigen we 20% op het salaris van de overgebleven niet-verkopende medewerkers."

Het doet me denken aan die dronken loodgieter die steeds maar in dezelfde leiding bleef zagen. “Verdorie, hoe vaak ik deze leiding ook doorzaag, hij blijft te kort!"

Ze wilden mijn salaris met 20.000 dollar per jaar verminderen.

Ik herinnerde ze eraan dat ik geen werknemer van ze ben maar een aannemer, en dat ze van mij dezelfde rekeningen zouden blijven ontvangen als voorheen. Ik bood echter wel aan om vanaf nu een uurloon van 51 dollar per uur in rekening te brengen en mijn uren te verminderen tot 30 uur per week, om ze tegemoet te komen. De belangrijkste eigenaar wilde er niet aan geloven en stond erop dat ik 40 tot 60 uur per week zou werken voor 20% minder geld. Ik heb geweigerd.

De volgende ochtend belde ik iemand anders en nu heb ik een contract om voor 75 dollar per uur om juridische software te schrijven. Zo'n tien jaar geleden schreef ik voor een advocatenbureau een systeem voor het automatisch genereren van juridische documenten, en dit bureau wilde al een tijdje dat ik de applicatie met modernere technologieën zou herschrijven. En nu heb ik er de tijd voor.

3. Naast mijn toetsenbord zie ik…

Op een bepaald moment gebruikten we in het bedrijf waar ik werkte DEC VAX computers die VMS en DEC Office Automation (OA) draaiden - in feite een karakter-/terminalgebaseerd bestands- en tekstverwerkingspakket met agendafunctionaliteit.

Omdat het terminalgebaseerd was moest je, als je speciale lettertypefuncties wilde gebruiken (zoals vet, cursief, onderstreept et cetera), eerst een speciale toets indrukken, die we in de wereld van DEC de “Gold" toets noemden, gevolgd door de gewenste functie. Vet werd dan bijvoorbeeld Gold+B, onderstreept Gold+U, enzovoorts. Simpel en eenvoudig te leren. (Maar wel erg saai!)

Op het toetsenbord van een native DEC VT-220 terminal is de Gold toets een gele toets die op de plek van de Num-lock toets op een pc-toetsenbord zit.

We begonnen terminals door pc's te vervangen, maar meestal werden die pc's alleen als terminals gebruikt - met een harde schijf en een verbinding makend met de VAX'en door middel van een VT-220 terminalemulatie. Uiteraard hadden deze pc's gewone pc-toetsenborden. En dus geen Gold-toets. Het indrukken van de Num-lock had in de VT-220 modus echter hetzelfde effect.

Op een middag belt een gebruiker onze helpdesk. De conversatie ging als volgt:

Gebruiker: “Ik kan op mijn toetsenbord de Gold-toets niet vinden. Kunt u mij helpen?"

Ik: “Natuurlijk. Ziet u de Num-lock toets?"

Gebruiker: “De wat?"

Ik: “Num-lock. De toets is gelabeled en zit links bovenaan het numerieke toetsenblok."

Gebruiker: “Het numerieke wat?"

Ik: “Het numerieke toetsenblok. Heeft u het toetsenbord voor zich?"

Gebruiker: “Ja."

Ik: “Oké. U ziet het hoofdonderdeel van het toetsenbord, nietwaar?"

Gebruiker: “Dat klopt."

Ik: “Geweldig. Nu ziet u rechts daarvan een toetsenblok met getallen, plus, min en een uitgerekte Enter-toets. Toch?"

Gebruiker: (na een lange stilte) “Nee, ik kan het niet vinden."

Ik: “Kijk aan de rechterkant van het toetsenbord."

Gebruiker: “In dat geval moet ik de telefoon even neerleggen. Even geduld."

Ik: “Wacht…"

Te laat. Ik hoorde haar de hoorn op het bureau leggen en zo'n 3 minuten in haar kantoor rommelen. Toen ze terugkwam:

Gebruiker: “Ik heb overal gezocht maar ik kan het echt nog steeds niet vinden."

Ik wist inmiddels wat er aan de hand was maar wilde haar de schroom besparen, dus vroeg ik:

Ik: “Wat heb je dan wel gevonden?"

Gebruiker: “Nou, aan de rechterkant van mijn toetsenbord staat een pennendoos, dan eindigt het bureau en nog verder naar rechts staat een prullenmand. Dan is er de muur van het kantoor met een raam erin."

Ik ben er maar even langs gegaan om het haar te laten zien.

4. Dwingende verkooptechnieken

Eind jaren '80 had ik de leiding over de inkoop van computervoorraden voor mijn afdeling.

Om de één of andere reden waren de bussen “Computer Schoonmaakspray" en “Antistatische Spray" favoriet. We werden door een verkoper gebeld die dit spul aanbood voor slechts (!) 200 dollar per doos van 24 bussen.

Eén van hun technieken was om zomaar ongevraagd een doos schoonmaakmiddel op te sturen. Uiteindelijk kwam het wel bij ongeveer de juiste persoon in het bedrijf aan. Die dacht dan dat hij of zij het misschien een tijdje terug besteld had, opende de doos en gebruikte het spul. Een paar weken later viel er dan een rekening in de bus. Je hebt het spul toch opgebruikt? Betaal de rekening dan! Zodoende kwam het bedrijf in het systeem te staan en regelmatig arriveerden er ladingen veel te duur schoonmaakmiddel.

Ik bevocht één van deze rekeningen, waarbij ik tegen de verkoper die mij opbelde over een “onbetaalde rekening" zei dat, aangezien we het schoonmaakmiddel nooit hadden besteld, het een gift was. Oh, en bedankt voor het gratis monster. Hij deed erg moeilijk, maar ik hield voet bij stuk.

Het werd op een gegeven moment zo erg dat ik de US Postal Service geholpen heb met hun onderzoek naar een dergelijk bedrijf wegens postfraude. Al gauw stopten de telefoontjes.

Nog eentje uit mijn tijd als inkoper: bij sommige catalogusbedrijven kun je punten sparen wanneer je je spullen bij hen koopt. Voor elke tien dozen kleurstof krijg je bijvoorbeeld een x-aantal punten. Als je genoeg punten verzameld hebt kun je ze inruilen voor spullen.

Best aardige spullen, moet ik zeggen - grote tv's, videorecorders, camcorders.

Maar je voelt hem al aankomen: als inkoper had ik van mijn bedrijf de opdracht gekregen om bij het inkopen van voorraden geld te besparen. Maar als ik al het spul dat we nodig hadden uit deze catalogus zou bestellen zou ik een aantal leuke cadeau's krijgen. En toevallig was hun spul nou net het duurste (hoe konden ze anders zomaar “gratis" tv's weggeven?).

Gelukkig trapte ik er niet in, maar een collega van me wel en zij werd ontslagen. Het catalogusbedrijf werd van lijst van onze goedgekeurde leveranciers geschrapt.

Of ze de tv heeft mogen houden weet ik niet…

5. De baas weet niks van switches af

De baas besloot op een dag een aantal supercoole blade switch modulaire etherneteenheden aan te schaffen. Na 100.000 dollar betaald te hebben en de eenheden te hebben laten installeren merkten we op dat slechts de helft van de gebruikers op het netwerk kon inloggen en dat de andere helft alleen kon printen.

Na ongeveer een week zoeken kwam men erachter dat de 10 megabit en 100 megabit backplanes aparte entiteiten waren en er een bridge module switch nodig was. Ondanks mijn advies tijdens de evaluatie had hij er geen besteld. Hij had simpelweg alle poorten op 10 megabit gezet. Hiermee deed hij alle voordeel dat we uit de nieuwe hardware hadden moeten halen teniet.

Uiteindelijk vond ik een omweg door een externe switch te installeren om met behulp van crossoverkabels de backplanes samen te voegen. Het verbaast me dat de boel het überhaupt deed.

En de switching blades? Die heeft hij nooit besteld.