Voor wie mee wil racen: even geduld, want de deelnemers moeten eerst de derde etappe uitzeilen voor nieuwe kandidaten zich kunnen aanmelden. De Whitbread, al sinds een aantal jaren de belangrijkste en zwaarste zeilrace ter wereld, wordt volgend jaar overgedaan aan Volvo. Hoewel de race hetzelfde blijft ligt de naam toch minder lekker, en vooral minder bekend, in de mond: waar de Whitbread een begrip is moeten veel mensen wennen aan 'De Volvo'. De Zweedse autofabrikant heeft dan ook voor deze editie een overgangs-oplossing bedacht door de Whitbread om de Volvo Trophy te laten zeilen. Netzeilen Op de site van de Whitbread wordt dagelijks bijgehouden waar de koplopers zich bevinden, inclusief foto's van de race. Wie meer wil kan zich vergapen aan de video, die de deelnemers verplicht zijn in te leveren. De schepen zijn zo high-tech dat onderdeks een satellietschotel zorgt voor de communicatie, waardoor ook bijna dagelijks een e-mail van de racers te lezen is. Het Nederlandse team, op de boot Brunel Sunergy, doet het net als in de vorige twee etappes niet al te best: de negende positie is tevens de laatste. Inmiddels is de race zoals gezegd al halverwege de derde etappe, die eindigt in Sydney. Wie de verrichtingen 'live' wil volgen kan via een Java-applet de stand van zaken tot zich nemen. De brenger van dit moois is Quokka Sports, een Australisch bedrijf dat het sportevenement zo compleet mogelijk op het Internet wil zetten. Hiervoor worden de laatste mogelijkheden, voornamelijk Java, ingezet. De plannen die het bedrijf heeft gaan verder dan deze ene wedstrijd. De Whitbread is het debuut van Quokka, dat ook Formule 1, Olympische Spelen en andere internationale, langer durende sportevenementen online wil brengen. Voor de liefhebbers: de achterliggende servertechnologie is van Tandem. Rijke zeilers De eerste Whitbread is verzeild in 1973-74, en wordt iedere vier jaar georganiseerd. De editie 97-98 is dan ook de zevende tot nu toe. Op 21 september gingen de tien deelnemers van start, maar America's Challenge haakte in Kaapstad, na de eerste etappe, af. De finish is om en nabij de 24e mei 1998. Tegen die tijd hebben de boten 31.600 zeemijlen achter de rug, als ze tenminste de kortst mogelijke route volgen. Deze route loopt van Southampton naar Kaapstad naar Fremantle naar Sydney naar Auckland naar São Sebastião naar Fort Lauderdale naar Annapolis/Baltimore naar La Rochelle en weer terug naar Southampton. In het begin, bijna vijftien jaar geleden, stond de race ook open voor amateurs, maar de organisatie is daar vanwege de zwaarte van de wedstrijd, snel van afgestapt: alleen professionals mogen meeracen. Niet alleen de training is zwaar, de race zelf duurt ongeveer 120 dagen, en het geld voor een competitieve boot is ook niet mis: gemiddeld kost een Whitbread 60 minimaal twaalf miljoen gulden. Het gemiddelde ligt rond de twintig. De boot, met vier miljoen niet goedkoop, is pas het begin: het in de vaart houden loopt op tot 20.000 gulden per week. Hieronder vallen de bemanning, de reparaties en de kosten van het heen en weer vliegen van het ondersteunend personeel voor in de negen havens die worden aangedaan. Voor het eerst is dit jaar gekozen voor een standaard boottype: de Whitbread 60. Deze boten van zestig voet, ongeveer twintig meter, zijn allemaal ongeveer glijk, en in ieder geval gelijkwaardig. Met de juiste wind kan de snelheid oplopen tot ruim veertig kilometer per uur. Daardoor liggen de deelnemers relatief dicht bij elkaar tijdens het zeilen, wat het voor de media aantrekkelijker maakt, en ook de finish een stuk spectaculairder. Voor wie niets van de Whitbread weet, en dat wel wil, heeft de organisatie een beknopte, maar volledige uitleg over de race en de site gepubliceerd. Waar doen de racers het allemaal voor? Simpel: een handdruk en een trofee. Het gaat tenslotte om het spel, niet om de knikkers.