Of misschien moet ik het anders zeggen. Ik hou van muziek. Ik ben dol op de nieuwste bands uit binnen en buitenland. Muziek vrolijkt me op, doet me wegdromen, geeft me energie. Ik heb altijd geld voor muziek betaald. Vinyl gekocht, cd's gekocht, concerten bezocht. Ik heb veel geld afgedragen en heb dat graag gedaan. Want mensen die iets moois maken, mogen daar van mij geld voor krijgen. Ik word zelf ook graag voor werk betaald.

Van de muziek en de makers hou ik nog altijd, maar de industrie is me in de jaren steeds meer gaan tegenstaan. Niet alleen omdat ze het publiek bij voorkeur meermalen voor hetzelfde product laten betalen (bij software betaal je bij een upgrade een deel van de nieuwprijs, bij de upgrade van vinyl naar cd moesten we zelfs meer dan de originele aanschaf betalen), maar ook omdat de bedrijven hun klanten lijken te minachten.

Bijvoorbeeld de ellende met drm, de beveiliging op muziek die de kopers in gebruik frustreert terwijl het niet-kopers gewoon laat downloaden. Of de prijzen van downloads. Je voelt je als klant opgelicht als je de hoofdprijs moet neertellen terwijl je weet dat er sinds de digitalisering geen cd hoeft te worden geperst, geen vertegenwoordiger langs winkels reist en geen vrachtwagen door het land crost. De kosten nemen af, de aanschafprijs daalt niet navenant.

Door slechte service zijn de muziekliefhebbers hun heil de afgelopen tien jaar elders gaan zoeken. Maar dat moet toch anders kunnen? Als je bij de klant, de koper, de liefhebber begint? Ik heb het al vaker gedacht, maar gedachten laten varen omdat ik geen zakelijk wonder ben. Maar toen ik Daniel Ropers van Bol.com hetzelfde hoorde zeggen, dacht ik: ziejewel!

Want wat wil de liefhebber?

- Alle muziek onder handbereik, geen serie online winkels met overal een ander aanbod en nergens allesomvattend.

- Overal beschikbaar. Op het nu op de stereo installatie, de iPod of de mobiel is.

- Gebruiksvriendelijk zoeken en vinden. Maak het helder en eenvoudig.

De muziekliefhebber geeft nu gemiddeld een paar tientjes per jaar uit aan muziek. Als je die mensen die paar tientjes zou laten betalen en ze in ruil daarvoor de beschikking over alle denkbare muziek zou geven, zou dat toch een succes moeten worden? Dan komt er evenveel geld binnen en krijgt de muziekliefhebber een betere service. Met zo'n systeem reken je percentueel af naar hoeveelheid downloads of luisterbeurten. Dan is de klant gelukkig en de industrie heeft een eenvoudig businessmodel.

De muziekindustrie heeft zulke extreme stappen nodig heeft om te overleven. Ik geloof dat het kan, omdat mensen wel degelijk voor gemak, volledigheid en kwaliteit willen betalen. Maar dan moeten de bedrijven handen ineen willen slaan. Of dat het geval is? Ik vrees eerlijk gezegd het ergste. En omdat de muziekindustrie de voorbode voor de filmindustrie is, is het toekomstbeeld daarvan ook helder.

Ben ik nou zo slim of zijn zij zo dom, zou Louis van Gaal zeggen.