Onbegrijpelijk dat zo veel mensen minachtend snuiven als het over Big Brother gaat. Naar die troep kijken ze niet. Ze lezen liever het nieuwe boek van Giphart waarin voor de verandering nu eens in een keuken wordt geneukt. Gipharts boeken, daar snuif ik nou om. Een uitvoerig beschreven copulatie op steeds wisselende locaties, met niet al te moeilijke woorden zodat het lekker wegleest voor op je lijst.

Ik ben meer de Bukowski-aanhanger. Je moet je eerst wentelen in het vuil van de stad, de dood van de werkvloer opsnuiven, je moet eerst het leven in al zijn aanstootgevende domheid over je heen laten walsen om stof te hebben. Daarna schrijven, of niet. En zo werkt Big Brother voor mij. Ideaal. Je hoeft niet meer naar buiten voor grenzeloze domheid. Je ziet het zo vlak voor je giechel op de live streams gebeuren. Geen strippenkaarten meer hoeven kopen om het hemeltergend achterlijke geouwehoer in het openbaar vervoer te kunnen horen. "Ik zeg tegen Tinus van Bep, ik zeg, ja, ik ben me gek, nee dan, ja toch, echt ik zei het tegen hem, ik ben me gek. Waarom zou ik Adje van Tinie gaan zeggen dat Leo van Truus met zijn kolenschoppen aan Jannie van Ruuje heeft gezeten, dus ik zeg, ja ik ben me gek.". Normaal was dat zwaar veldwerk om dit soort teksten uit het leven te vissen. Daar zat ik, achter mijn krantje, in de tram om proleten te observeren. Omslachtig gedoe. Allemaal in de romantische traditie van Simon Carmiggelt die met zijn verkreukelde kop 12 uur per dag in het café moest rondhangen om voeling te houden met Het Volk.

Dat hoeft niet meer. Domheid en gesundes volksempfinden per strekkende meter op de live videostreams van Big Brother. Twaalf gekken in een huis die elkaar de hele dag broodjes aap zitten te vertellen of denkbeeldig hun ontblote eikeltjes tegen elkaar aan zitten te wrijven. Een groep chimpansees, maar dan iets minder slim. Waar je normaal zes jaar research zou moeten doen om te ontdekken wat er in de intellectuele onderkant van de samenleving allemaal broeit en krioelt, daar krijg je dat nu op vier handige mediaplayer-schermpjes de hele dag gratis en voor niets binnen. Heerlijk met een kopje koffie en een koekje kijken naar De Domme Jeugd Van Nu. Ik geniet er van. Ik hoef ze niet meer aan te kijken als ze hun verhaal vertellen en ik hoef ze niet meer te ruiken. Ik zit achter mijn laptop en ik roep af en toe: "Gelul, sukkeltje, gelul! Ga eens wat meer woorden leren!!"

Een onwaarschijnlijke groep egocentrische narcisten zitten er dit jaar in het huis. Lees mijn columns bij Retecool maar en u zult begrijpen wat ik bedoel.

Een soort onderlaag, de modder onder de zool van Big Brother wordt gevormd door de zogenaamde Big Brother watchers. Mensen die niet, zoals ik dat doe, vanuit een gefascineerde walging het fenomeen bekijken, maar mensen die werkelijk een warm gevoel krijgen bij dit programma. Luguber. De absolute debielen onder deze autistenjunkvolgers vinden we in de streamwatchers string van het Fok Big Brother forum. Een paar mensen slechts, die dag en nacht, in ploegendiensten, de live streams uit het huis zitten te bekijken en die daar zo droog mogelijk verslag van doen. "Rob doet zijn sokken aan, Dido zegt, leuke sokken. Daar is Rob het wel mee eens. Roel komt binnen en gaat weer naar buiten. Ralph zegt: mooi weertje. Dat kan Menno beamen." En dat gaat maar door. Vier maanden lang, dag in, dag uit. Als fenomeen erg boeiend, vind ik. Mensen die niets met hun leven doen, schrijven op wat mensen die niets met hun leven doen aan het doen zijn. Het is trouwens sowieso aan te raden om daar even af te dalen in de hel. Lees er vier minuten mee en je bent opeens intens tevreden met je klotenbaan in de ICT. Een opkikker van jewelste.

Op het Fok 5 Big Brother Log moeten we de gekte voorral zoeken in de zelfoverschatting. Deze site vervult de altijd zo lollige 'Gemeente Sint Job In 'T Goor Waarschuwt China Nog Een Keer' functie. Schitterende, bijna ontroerend slecht geschreven, open brieven aan John de Mol en aan allerlei andere hotemetoten achter de Big Brother schermen. Minuscule mensjes met een heel klein beetje verstand die wat krabben aan de hak van een mediareus. Ik mag het graag lezen.

Ik lees het, en schrijf er over. Heerlijk. Normaal moest ik daarvoor dus naar Sint Job In 'T Goor.