Beide heren blijken werkzaam te zijn geweest bij het dotcombedrijf BitMagic en Frackers is oprichter van Planet Internet. Een verrassing. Ik ben een sociale netwerkautist. Ons kent ons maar ik ken niemand. Ik dacht tot drie weken geleden dat Michiel Frackers een veelbelovend lid van de Indonesische tennisselectie was. Gevaarlijke outsider. Snelle jongen aan het net. Bleek nu opeens een 'geniale nerd' te zijn. Op de kaft lacht hij een leuke jongenslach. De onechte vader van Bennie Beltoon. Jong en rijk en daar dan een boek over schrijven. Een heerlijk genre.

Van Jole kende ik als de recalcitrante internetjournalist. Iedereen koopt, enthousiast gemaakt door Jole zelf, een modem en hij verklaart een maand later bij Sonja: "Het is over mensen, houd maar op, de toekomst is aan het schilderen en uit het raam kijken. Internet is voor domme klootzakken." Door zijn brilmontuur geloofde je hem. Onheilsprofeet Heilige Franciscus, wie ging er niet bij hem op audiëntie? Als mensen geheel gekleed in rubber via sensoren aan een klaarkomchip voor de pc zitten te wachten tot er iets gebeurt meteen een verhaal van Van Jole er overheen dat je op zwakstroom en een goed boek ook heel fijn gereed kan komen. Altijd net even die andere kant laten horen.

Prettige toon vond ik dat. Even de rem op het enthousiasme. Hij zette je weer met beide benen op de grond als je stond te balanceren op een virtueel skateboard van Softwheelie. Op zijn site las ik het feuilleton dat nu, met enige toegevoegde hoofdstukken, gepubliceerd is als boek. En ik was teleurgesteld.

Het was weer eens Vermoorde Onschuld Beleeft Avonturen In Grote Mensenland. Een iets minder door mij gewaardeerd genre. Gewone jongens naar de top. Ik zat nog helemaal onder het eczeem van het boek van Ben Woldring. Succesverhalen, geld en dan eindelijk het inzicht: er is meer.

Het werkt op mijn lachspieren. Ik had al die jongens al jaren geleden kunnen vertellen dat er meer onder de zon is dan telefoontikjes alleen. Ooit heb ik in een Robin Hood Voor Rijken Bui die Woldring, de jongste en de mediageilste miljonair van Nederland, schriftelijk levensbeschouwelijk ongevraagd onderwijs gegeven. Gratis en voor niets. Geen telefoontik maar een emotionele tik op zijn achterhoofdje. Ik schreef hem:

"Weet jij, Ben, bijvoorbeeld waar je de beste satékroket kan scoren? En nu niet meteen met vlekken in je nek uit gaan zitten rekenen hoeveel rundvlees er in zit, dat wij weer op jouw site kunnen checken dat je in Oud Beijerland de goedkoopste kroket kan scoren. Daar gáát het namelijk niet om, Ben. Soms rijdt die rare Nico Dijkshoorn helemaal naar Amsterdam-Noord voor een haring, of hij nu duur is of niet. Samen tegen de kraam aanpissen met Schele Arie, die daarna een heerlijk harinkje voor me klaarmaakt, begrijp je Ben? Ik ben zo bang dat je dat allemaal gaat missen." Nooit meer iets van gehoord.

Ook nu voelde ik die behoefte. Niet bij Van Jole. Die heeft in zijn boek Blink een onsterfelijke nieuwe Nederlandse held gecreëerd. Zwijgend aan een tafel zitten bij een bedrijf en je laten schofferen door machtsproleten. Voorkennis over de narrige Van Jole maakt de toon van het boek wat ongeloofwaardig.

Nee, ik voel vooral de behoefte om Frackers liefderijk op te nemen in mijn familie. Ook met hem wil ik allemaal Volkse Dingen doen. Nu eens niet met een limo van dertien meter een frietje speciaal gaan halen maar samen naar de Bibliotheek en internetten voor een knaak . Hij heeft het in zich, Frackers, om samen met mij een krantenwijkje te lopen. Ik heb gehuild van het lachen om de sleutelscène in zijn boek. Hij stort in de States bijna neer en beseft dan: "Ja, jongen, waar doe je het allemaal voor, wat wil jij bewijzen?"

Tragikomisch dat deze scène zo actueel is. Men moet eerst twee flatgebouwen naar god vliegen om de zanger van Limp Bizkit en Neil Young samen op een podium te krijgen. Pas als er iets in elkaar lazert of als iemand bezwijkt beseffen dat geluk in de kleine dingen zit. Banaal.

Frackers beseft in een haperend vliegtuig pas wat je als lezer bij bladzijde 2 van zijn boek in de gaten hebt. "Jongen, ga eens lekker genieten."

Kom op, Michiel, bel me. Karaoke en daarna goedkoop eten bij Nam Kee. We gaan het leven leven. Hoor ik van je?