Lief dagboek,

Ja, ik weet het: al vier jaar lang heb ik je kaft laten versloffen en je pagina's laten vergelen. Het slotje kreeg ik door de roest niet meer normaal open, en bovendien ben ik het sleuteltje kwijt. Een tang bracht uitkomst. Bij het omslaan van de bladzijden moet ik voorzichtig zijn dat het papier niet verder uitscheurt.

De reden dat ik je in de steek heb gelaten is simpel, lief dagboek. Het zijn snelle tijden, en ik heb gewoon gemerkt dat ik met Twitter precies hetzelfde kan doen. Bovendien leest het doen en laten van anderen zo lekker weg. Ja, ook ik vond Twitter in eerste instantie niet meer dan een avondeten-telex. Maar dat ligt ver achter mij. Ik kan niet meer zonder, ik sta ermee op, ik ga ermee naar bed.

Het is mij tot nu toe alleen niet duidelijk hoe zo'n geweldig stukje dienst kan voortbestaan. Ik betaal niet voor mijn Twitter-account en juist dat maakt het zo mooi, samen met de eenvoud. Lastig gevallen word ik ook niet. Maar waar halen ze het geld vandaan? Soms lijkt het net alsof ieder bedrijf wel probeert een slaatje te slaan uit Twitter, behalve Twitter inc zelf. Want Twitter is hip en advertentiebanners zijn dat niet.

Het meest banaal zijn natuurlijk die pijpmariekes die iedere keer weer opduiken. Nietszeggende naam, wulpse avatar en vooral heel veel links in 'haar' tweets, dan weet je het wel. Vreemd is dat er altijd wel wat mensen zijn die terugfollowen.

'Spontane' marketing

Maar je hebt ook legitieme ondernemers die nu al geld trekken uit mijn favoriete microblogdienst. Magpie bijvoorbeeld. Of BeTweeted. Of SponsoredTweets. Allemaal werken ze op dezelfde manier: bedrijf meldt zich aan, dienst zoekt twitteraars die dat bedrijf kunnen en willen promoten en tadaa: je hebt een volledig spontane, viral Twitter-campagne lopen. Word of mouth, lief dagboek, is kennelijk heel veel waard.

Nu probeert ook Twitter geld te vangen. Na een jarenlange brainstorm heeft twitterbrein Biz Stone een idee: gesponsorde tweets die bovenaan zoekopdrachten komen te staan. De tweets zijn volledig identiek aan normale tweets, op drie dingen na: Ze komen dus bovenaan de zoeklijst, ze zijn tijdelijk (hoe minder mensen erop reageren, hoe sneller hij weer weg is) en ze zijn betaald.

Dagboek mijn liefste, ik word daar, om eerlijk te zijn, niet heel warm van. Nee, het zal me een zorg zijn dat bij het zoeken op #vliegramp de tweet 'Red Bull geeft je vleugels' bovenaan verschijnt. Daar lees ik wel overheen.

Slim?

Waar ik mij zorgen over maak, en waarom ik me voorlopig weer tot jou richt, is dat ik bang ben dat het niet slim genoeg is. Ieder bedrijf heeft al een soort van aanwezigheid op Twitter. Meestal gaat het om een marketingman die persberichten tweet. Gister werd ik nog gefollowed door een zekere 'Josie Lee of 3-D TV'. Of ze gebruiken een van de diensten die ik eerder heb genoemd. Zouden ze werkelijk gaan betalen voor een dienst die op het eerste gezicht weinig meerwaarde heeft?

Ik ben blij dat ze al wat bedrijven zo gek bereid hebben gevonden mee te doen aan deze actie. En je weet het niet: misschien werkt het wel.

Maar toch tob ik, lief dagboek. En daarom keer ik me weer even tot jou: jij hebt geen geld van investeerders nodig om in leven te blijven, hooguit een zachtere hand dan de mijne. Bovendien accepteer jij meer dan 140 tekens, en is Justin Bieber bij jou geen constante trending topic.