Nu, van de makers van de Rudi Völler plassticker , nu ook de Rudi Dalai Lama. Druk op zijn blauwe ogen en hij spuugt in de maat van Rosamunde je Lederhose vol. Darten op het hoofd van Der Rudi, het bestaat.

Dat het ook met humor kan bewijst The Guardian, met een geniale reclame. Het hoeft allemaal niet zo plat, maar wij in Nederland schijnen daar patent op te hebben, smakeloze content leveren. Zelfs nu, of moet ik zeggen, juist nu, is het de gemakzuchtige snel in elkaar gedraaide troep van goedwillende amateurs die je tegemoet schreeuwt.

Toch heeft het soms ook iets ontroerends. Met name de fansites, die geen geldelijk gewin nastreven. Fanschap is altijd mooi. Het moet in je zitten, twee dagen wachten voor een hotel in Veenendaal om de rechtsachter van De Graafschap naar buiten te zien komen. Naar uitwedstrijden van het Nederlands team reizen, ik heb het nooit begrepen. Naar Oezbekistan om jong oranje in een ziedende sneeuwstorm te zien verliezen. Dat soort mensen onderhouden deze fansites, dat kan niet anders. Ik heb er een paar bekeken.

Fan zijn van Patrick Kluivert, dat lijkt me zwaar. Ga er aan staan. Je wilt van hem houden, hem als rolmodel zien, maar pang, hoor je weer dat hij, of iemand die veel op hem leek, met zijn blauwe paddestoel in zijn hand ergens in een vreemde hotelkamer vlak voor een blonde vrouw stond. Net als je denkt: sympathieke jongen, die taakvervangende straf heeft hem goed gedaan, staat ie weer bijdehand te doen in een te luxe eettent in Barcelona. Qua voetbal houdt het ook niet over. Hij is briljant maar het lukt even vier jaar niet. Dat kan. Fans zijn dan denk ik zo dat ze hun held een hart onder de riem willen steken. Het Michael Jackson effect. Michael is nu eenmaal een emotioneel mens die kinderen graag leert hoe ze hun broekje open en dicht moeten doen. Laat hem. Op de Kluivert-site is het niet veel anders. Woekeren is het daar met positieve dingetjes. Een paar foto's, en dat is het dan wel.

De fansite van Edwin van der Sar, wat moet dat zijn? Dat is bijna net zo erg als een Ed de Goeij fandag organiseren. De hoofdprijs: een weekend lang met witte sportsokken bij hem op de bank. Televisie kijken en kaarten met Mr. Ed zelf. 's Avonds maakt zijn vrouw draadjesvlees klaar. Edwin van der Sar, waar hebben we het over... je kijkt zes seconden naar die jongen en je bent voor je leven lang dan maar in godsnaam fan van Edward Sturing. Maar er zijn van der Sar wallpapers in omloop. Je zet je pc aan en je kijkt naar Van der Sar. Godzijdank als karikatuur en niet zijn echte kop.

Ik wil zelf eigenlijk een fansite Dick Advocaat openen. Is denk ik behoefte aan. Leuke weetjes over Dick zijn opvoeding, Dick recepten, de rubriek Dick Advocaat Weet Raad, Mijn Eigen Dickmomentje, Suck My Dick, Advocaatje met Dick etc. Je merkt het na zijn persconferenties, dat mensen nieuwsgierig worden naar de mens Advocaat. Je wilt weten waar die kwaadheid vandaan komt. Daar zijn de echte fans voor. Uitleggen. Een keer per jaar met zijn allen, op stoeltjes om hem heen, als hij een nieuwe haartransplantatie krijgt. Er dicht op gaan zitten.

Als dat lukt kan alles. Na het EK ram ik door. Fansite Ruud Lubbers.