In vergelijking met eerdere jaren 2012 (73 blokkades) en 2013 (20 stuks) stond 2014 dus bol van de censuur. En daarbij ontbreekt onafhankelijk toezicht, zo geeft minister Jan Jambon van binnenlandse zaken ruiterlijk toe op op vragen uit het parlement over de blokkades. In België worden websites "op verzoek van een magistraat" niet meer getoond. Totale willekeur dus.

Gevoelig punt is dat het tonen van een STOP-teken nieuwsgierige aagjes niet tegenhoudt. Gecensureerde websites worden volgens onderzoeksrechter Philippe van Linthout slechts 40 procent minder bezocht. "De echte die-hards volharden", moet hij tot zijn spijt constateren.

Om daarna toe te geven dat er eigenlijk nog heel veel niet kan worden geblokkeerd. "We spreken hier overigens over publieke websites en niet over die op het darknet, die het daglicht niet zien. Daar hebben we geen verhaal tegen."

Slinger die fax maar aan

En hilarisch is het gebruik van antieke communicatiemiddelen bij de Belgische overheid. Als je als Nederlandse site-eigenaar erachter komt dat jouw site in België op de zwarte lijst is geplaatst, kun je een bezwaar naar de Belgische autoriteiten niet e-mailen, maar moet je gedwongen gaan faxen (!). Zo rollen onze zuiderburen dus bij dergelijke internetvraagstukken, met een uitvinding uit 1843.