In de nieuwsgroep comp.risks verscheen eind april een berichtje uit de Amerikaanse krant The Washington Post. Daaruit bleek dat het gemeentebestuur van de Amerikaanse hoofdstad de betaling had gestaakt voor het computersysteem voor de metro in de stad. De computers horen de verkeersleiding te vertellen waar zich welke trein bevindt op het 150 kilometer lange traject van de metro. Ook moeten de computers de 470 wissels en 500 signalen bedienen. In de laatste vijftien maanden bleek het systeem, dat noodzakelijk is om honderdduizenden passagiers in Washington veilig van A naar B te brengen, vijftig keer op zijn gat te zijn gegaan. De verkeersleiders koekeloerden naar uitfloepende beeldschermen, bibberende beelden en treinen die zich kennelijk ondergronds op miraculeuze wijze hadden verdubbeld. Ten einde raad vroegen de systeembeheerders bij Metrorail de broncode van het programma op dat de treinenloop moest verzorgen. Dat lukte eerst niet. Toen de broncode uiteindelijk wel boven water kwam bleek alle gewone teksten te zijn geschreven in een buitenlandse taal. De ontwikkelaar bleek het programmeerwerk te hebben uitbesteed aan het buitenland. Ook was het ontwikkelteam een duiventil geweest: steeds andere programmeurs waren aan het werk gezet. Het bestuur van Washington en zijn metrodienst hadden wellicht beter eerst even Software Runaways kunnen raadplegen, een boek van Robert L. Glass over grootschalige automatiseringsprojecten die dramatisch de mist ingingen. Glass heeft al vier van deze werken met rampzalige voorbeelden van au-tomatisering op zijn naam staan: de vorige verscheen in 1987. Hij beschreef een aantal van deze computer-Titanics al eerder in de IDG-uitgave ComputerWorld. In deze jongste editie bespreekt Glass onder meer het mislukte bagage-afhandelingssysteem van de luchthaven van Denver; het boekingssysteem dat alle Hilton Hotels, Marriott Hotels en Budget Rent-filialen met elkaar had moeten verbinden; en het computersysteem dat de medicijnenfabrikant FoxMeyer tot het bankroet dreef. En natuurlijk kon het rampzalige aangiftesysteem van de Amerikaanse belastingdienst (Internal Revenue Service) in een boek als dit niet ontbreken. Hoewel alle voorbeelden uit de Amerikaanse praktijk zijn gegrepen kunnen ook automatiseerders en ontwikkelaars in Nederland er profijt van hebben bij het ontwerpen van ambitieuze projecten. Ieder hoofdstuk wordt afgesloten met een heldere analyse, hetzij van Glass, hetzij van analisten die de op hol geslagen projecten moesten onderzoeken. Enkele van de opvallendste conclusies: het gebruik van speciaal ontwikkelde programmatuur leidt niet tot een vermindering van mislukkingen en technische gebreken laten projecten bijna even vaak ontsporen als onjuiste beslissingen door het management. Het is jammer dat Glass niet alle rampen van een scherp commentaar van eigen hand heeft voorzien. Hij is sinds de jaren vijftig betrokken geweest bij tal van grootschalige computerprojecten en weet meer van falende programma's dan de gemiddelde expert kan verdragen zonder van pure wanhoop van een hoog gebouw te springen. Ondanks die bezwaren blijft ook deze vijfde bundel computerrampen aanbevolen kost. Software Runaways:Lessons Learned from Massive Software Project Failures Robert L. Glass 288 pagina's Uitgever: PTR Prentice Hall Prijs: 28 dollar (paperback-versie) ISBN: 013673443X ................................................................................ In 1e Blik houdt WebWereld nieuwe software, hardware en boeken tegen het licht voor een eerste oordeel.