Dat hautaine gelul van de baliemedewerkers die, met een rij klanten voor hun buik, gezellig het weekend op de camping doornamen. Ik deed er inspiratie op voor een nog te schrijven streekroman. Hele dialogen kon ik overtikken. 'Dus ik zeg tegen Dienie, nee jij dan met je geverfde hoerenhoofd, jij voedt je kinderen lekker op, schei uit, hou op. Dus zij zegt weer: 'ik zou jouw man maar eens wat beter in de gaten houden" dus ik zeg wilt u het aangetekend versturen?'

Die laatste woorden, die dwars door dat gekwek heen even snel tot de klant werden gericht, haalde ik er dan uit. Je ontmoette er ook nog wel eens filatelisten. Schuivende oude mannetjes met enorme boeken onder hun arm die murmelend in de verkeerde rij stonden voor een of andere jubileumzegel. Zonderlingen die in verwarde staat een hypotheek aan kwamen vragen en medewerkers achter de balie die je hoorde zeggen: 'u wilt dus twee kaartjes voor Ik Zie Pop en zijn Stoeltjes.' Dat was vertrouwd.

Het is niet meer. Voorgoed over. En dat komt door BOL.com. Eergisteren ging ik een pakketje ophalen en had 147 mensen voor me. De postkantoren worden tegenwoordig bijna permanent bevolkt door tweedehands boeken verkopers van BOL. Miljoenen mensen sturen elkaar de godganse dag tweedehands boeken op, gewoon omdat het kan. Goederentreinen vol met oude drukken van Ik Ben OK, Jij Bent OK denderen onafgebroken door het land.

En nee, het valt niet mee. BOL is binnen korte tijd de grootste tweedehands boekenwinkel van Nederland geworden. Slim gedaan. Bied Nederlanders de mogelijkheid om een product 40 eurocent onder de officiële prijs te kopen en ze reizen desnoods via Spanje naar een afgesproken plek om het op te halen. Tweedehands maakt het beest los in de Nederlander.

Op Marktplaats.nl was het al een slachting. Iedere Nederlander is opeens een handelaar in oude pannetjes, verkleurde jurkjes, gebruikte gloeilampen, gedragen schoenen zo goed als nieuw, dvd's en laptops. Je wordt er bijna nostalgisch van. Oh, heerlijke tijden, langs de schappen lopen van een tweedehands winkel. Hebberig aan een kandelaar voelen in de kringloopwinkel. Uren met een schuine kop langs de planken met boeken lopen bij De Slegte. Zielsgelukkig precies het kinderboek dat Oma Rini altijd voorlas uit een rij boeken trekken. Het is allemaal voorbij.

Gasfornuizen koop je niet meer, je haalt ze ergens op in Schiedam-Oost, twee keer aanbellen en dan roepen: 'gasfornuis!'. Tweedehands boeken, je zoekt ze niet meer in zuur ruikende winkels, nee je bestelt ze bij BOL. En ja, ik weet het, dat kon ook al bij de verzamelde antiquariaten. Heb ik een paar keer gedaan. Alsof je iets uit Zuid-Jemen liet overkomen. Het boek zelf schrijven schoot sneller op.

BOL zet met zijn tweedehands boeken verkoop de boel volledig op zijn kop en verloochent de eigen bedrijfscultuur. Ze deden iets moderns met boeken. Je kon ze aanklikken en dan stuurde BOL een doosje. Prima. Nu is het omgedraaid. Wij moeten elkaar allemaal een doosje sturen. Wat is daar leuk aan? Voor 8 euro winst iedere dag vier uur in de rij staan bij het postkantoor om wat oude troep te verkopen?

Daarom ben ik voor aparte postkantoren voor BOL handelaren. Iets met een ruif, hekken, stro op de grond. Een Frans toilet in een hoek. Vinden ze alleen maar fijn. Hoe meer ongemak, des te beter. Niet werken met volgnummertjes. Door vechtpartijen mensen zelf uit laten maken wie er aan de beurt is.

Ik ga nu werken aan mijn eigen droom. Een platform op internet waar mensen op aanvraag pizza´s voor elkaar kunnen bakken en die op een geleende brommer bij elkaar bestellen.