Beter kun je het als columnist niet treffen nietwaar. Geen mooier webtopic dan de uitreiking van die inferieure non-prijs voor uitgekauwd en opgeleukt weblogtalent. Hier: dik hout. Daar: planken. Zagen maar!

Want serieus, mag de uitreiking van de Dutch Bloggies 2009 alstublieft de allerlaatste uitreiking ooit van deze weblogawards zijn? Het begint nu namelijk een beetje pijn te doen deze wanvertoning van doorgaans D66-stemmende zichzelf tot blogkenners verheven hebbende types met tentakels die vuistdiep in de marketing- en communicatie (marcom heet dat, spreek uit “marrrrrrrrjcom”) wereld zitten.

Undergroundscene

Het ooit zo sympathieke initiatief om de undergroundscene die webloggen heet wat bekendheid te verschaffen en met vijftien nerds bier te zuipen is veranderd in een klef, kapotgehyped, dichtgetikt en te gelikt evenement voor het slag mensen dat zich nou juist verre van webloggen zou moeten houden. Onder ons gezegd en gezwegen: de Dutch Bloggies 2009 wekte intens veel jeuk en irritatie op, vooral op plekken waar je niet kunt krabben. Achter randjes en dan ook nog diep van binnen.

Om te beginnen was het de jury van de Dutch Bloggies die gewoon écht niet kon. Als je een weblogaward wilt uitreiken, zorg er dan ook voor dat je mensen in de jury hebt zitten die verstand hebben van webloggen. Een Jeroen Mirck of een Merel Roze laten oordelen over weblogs is hetzelfde als Bart Jan Spruyt of Arie Slob laten oordelen over de beste slasher-horror-movie. Mirck is zijn hele leven al bezig met het schrijven van ultiem genuanceerde brave huisvaderstukjes en dito copy voor reclameblaadjes waar vooral mensen die ook verslaafd zijn aan Marketingfacts.nl in lezen en Roze schrijft al sinds 1836 weblogstukjes van het niveau: “Ik zat op de fiets. De zon scheen. Een man snoot zijn neus”.

Kamerleden kunnen niet bloggen

Met succes want Roze mocht ooit op de achterpagina van de NRC schrijven en dan ben je iemand (dat NRC Next dit jaar won was dan ook een eneurrrrrrrjme verrassing.) Zal ik het ook nog even hebben over jurylid Luna van Maanisch.com of zegt het online verkopen van zelfgepunnikte katten, look-a-likes van je eigen kat (serieus!), al wel voldoende? En ja, Boris van der Ham laat ik met opzet buiten beschouwing. Die is namelijk Tweede Kamerlid. There’s no such thing als Kamerleden met verstand van weblogs.

Nu zou je nog kunnen betogen dat deze mensen in hun leven niet bepaald het onderste uit de kan van het betere en stevigere webloggen hebben gehaald, maar dat ze desondanks toch gewoon enorm betrokken kunnen zijn bij het webloggen. Dat zou kunnen ja. Maar dat lijkt mij volstrekt onwaarschijnlijk wanneer je een categorie als “beste Corporate Weblog” invoert en de prijs vervolgens toekent aan een verzekeraarvergelijker als Independer.nl, tevens bezitter van het slaapverwekkendste verzekeraarslongcopyweblog van het internet.

Dan snap je dus iets niet. Dan ben je dus bewust bezig het webloggen te reduceren tot dezelfde wereld vol conformistische baantjesjagende grijze muizen met moeilijke brillen en unisekszeiljacks als waarin de juryleden zelf ook dagelijks verkeren.

Rabobank-webcare-avondploeg

Of laat ik het zo zeggen: op het moment dat de Rabobank via een live DutchBloggiestwitterbackchannel Independer feliciteert met de gewonnen Dutch Bloggie is het einde bereikt. Dan is je sympathieke initiatief zo mainstream geworden dat zelfs Viva-lezeressen het te gewoontjes vinden om nog langer als blinde kippen na te doen en is de aftakeling onomkeerbaar.

Op het moment dat corporate types besloten een virtuele versie van hun bedrijf te openen in Second Life, was Second Life ten dode opgeschreven. Op het moment dat Independer met een enthousiast clubje spontane collegaatjes in een Haags zaaltje zonder ook maar een spoortje van ironie een corporate weblog award in ontvangst neemt en online gefeliciteerd wordt door de Rabobank-webcare-avondploeg, mag het hele idee van een weblogaward ten grave worden gedragen. Doeidoei ludiek initiatief.

Stoppen

Stop er dus gewoon mee. Die Dutch Bloggies, ooit bedoeld als ludiek opstekertje binnen de eigen scene, is verworden tot een zielloos en onpersoonlijk propagandistisch evenement van monsterlijke proporties. De enige functie die de Dutch Bloggies nu nog hebben, naast het fijn elkaar kunnen nomineren als dank voor het een heel jaar online lief en correct blijven volgens de links liberale artyfarty Vpro-subsidiestandaarden, is het kapotmaken van de authenticiteit die de écht leuke weblogs gelukkig nog altijd kenmerkt.