Heerlijk. Kom er nog eens om midden in de terreur van de digitale fotografie. Een hel. Iedere proleet is opeens een kunstenaar. Omdat je er toch 679 op een avond kan nemen zit er geen enkele rem meer op de creativiteit. Miljoenen Nederlanders zijn inmiddels digitaal aan het autofocussen.

En bleef het maar bij vakantiefoto's. Nee, het zijn diep van binnen eigenlijk allemaal gekwelde kunstenaars. Schreeuwende Amsterdammers met rode alcoholkoppen krijgen door de drempelloze fotografie opeens aspiraties. Het moet bijna wekelijks voorkomen, het volgende tafereel. Tante Sjaan komt met boodschappen van de markt en wil aan haar man, Dikke Tonnie Van Zes Hoog Achter, vertellen dat ze zich weer de tyfus heeft gelachen om die ene standwerker met dat halve been. Deur open en daar staat Dikke Tonnie naakt in de hoek van de kamer met veertien strak in het touw gesnoerde lilliputters om zich heen en met een opengewerkte schelvis op zijn hoofd te poseren voor zijn cameraatje. "Wat doe jij nou? Wat moeten al die naakte dwergen in mijn slaapkamer?" "Ik doe een tribute voor Erwin Olaf. Deze foto gaat Dwergrollade heten. Wacht anders even. Dan doe ik meteen de volgende. Dan ga jij naakt op mijn rug staan met een pan braadvlees onder je arm en dan slaat die dwerg daar je met een keukenstoel op je hielen. Dat is kunst."

Een raar fenomeen, dat vrijwel iedereen met een fototoestel artie foto's wil gaan maken. Het is de schuld van Paint Shop Pro. Iedere zwakzinnige kan tegenwoordig een filtertje over een foto trekken en kijk nou, een Rembrandt. Miljoenen equivalenten van de Huilende Zigeunerjongen worden er dagelijks gemaakt. Het is de nieuwe kitsch.

En wie zijn daar dol op, de nieuwe kitsch? De voorhoedemannetjes. De journalistjes en de schrijvertjes. Allemaal een god in het diepst van hun gedachten en ze hebben inmiddels hun eigen clubhuis. Flickr. Bij Flickr kan je vrij makkelijk een account aanmaken en daarna als een razende je foto's uploaden. Helaas is dat al weer een tijdje geleden ontdekt door De Nieuwe Hip. Maar… het geeft wel een mooi inzicht.

Laat ik de gruwelijkste voorbeelden even noemen. Tonie van Ringelestijn, internetjournalist, is zo te zien nog steeds erg trots dat zijn teksten worden gepubliceerd. Veel foto's van afgedrukte stukken op zijn Flickr-plekje. We leren Tonie kennen als onze eigen zoon. Hij fotografeert bij voorkeur bandjes waar hij later van kan zeggen: "Ik zag ze het eerst, dat Deense trio met die elektrische tamboerijn." En hij is zo te zien het door mij zo gevreesde type mens die midden op een festivalweide achter een laptopje gaat zitten werken. Kijk, ik ben bijzonder.

Jacco de Boer is ook verrassend in zijn gewoonheid. Jacco, voorheen Kutjebef, de eerste guerrillalogger van het net, fotografeert nu bij voorkeur Friese vergezichten en interieurs van kerken. Gewoonheid als invalshoek, dat is blijkbaar de nieuwe high.

Francisco van Jole, ooit de uitvinder van het digitaal klaarkomen, houdt opeens van de natuur en zet in zijn keiharde persoonlijke stijl onderschriftjes neer bij strandfoto's.

Klik er eens rond en huiver. Lees vooral de reacties. Het is dezelfde zalvende juichtoon die je aantreft bij weblogs. Duizend keer tegen elkaar zeggen dat je zo mooi fotografeert. "Schitterende kadrering van dat slachtkalfje bij avondlicht, doorgaan!" Die miljoenen kiekjes van dingen die je anders nooit had hoeven zien. Zo treurig.

Uit protest ben ik er ook één begonnen. Ik ga een jaar lang mijn tafel fotograferen, met slecht geschreven Engelse teksten er bij. Volgend jaar bij u op de koffietafel.