Mijn gedachten gingen terug naar de e-mailtrainingen die ik had gevolgd om beter met mijn mail om te kunnen gaan. Mijn huisarts had me ernaar verwezen toen ik hem vertelde dat ik me nogal gestrest voelde en dat ik mijn deadline steeds moeilijker haalde. De cursus was aardig, ik had er wat van opgestoken, maar alle doodzonden waarover ik had geleerd, had ik daarna toch begaan. Ik mocht bijvoorbeeld mijn e-mail alleen nog maar op vastgestelde tijden checken. Eén keer per dag bijvoorbeeld. Dat had ik één ochtend gedaan, maar daarna begon ik toch weer te kijken als ik het plonkje hoorde van de binnengekomen mail. Het kon belangrijk zijn, toch?

Ik probeerde mijn inbox leeg te maken - je laat de gelezen post toch ook niet op tafel liggen, was me tijdens de cursus verteld - maar er zaten op dat moment bijna 5000 mailtjes in mijn inbox. Ik vond dat handig, dan kon ik mijn oude mail nog even doorzoeken, maar het was fout volgens de cursus. Ik probeerde mijn mails te sorteren, met als gevolg dat ik uiteindelijk maar een groot gedeelte weggooide, omdat ik niet wist in wat voor map ik ze moest opbergen. Daar heb ik nog steeds spijt van.

Ook had ik nog een map met 785 ongelezen mailtjes van een mailinglist waarin ik geïnteresseerd was. Die mail zou ik heus wel lezen wanneer ik er tijd voor had. Moest ik mijn abonnement op die mailinglist opzeggen? De cursus zei van wel. Dat wilde ik niet, het ging over een onderwerp waarin ik geïnteresseerd was. Ik las ze straks echt wel. Volgens de cursus moest ik ze dan maar in een map 'nog te behandelen' stoppen. Dat had geen zin, ze zaten toch al in een aparte map? De automatische filtering waarover ze me in de cursus vertelden, deed ik dus al lang, maar dat resulteerde alleen maar in mapjes waarin post terechtkwam die ik - nog - niet las, maar waarin de post zich opstapelde.

Een van de adviezen was om te kijken of je dingen ook op een andere manier kon afhandelen dan met e-mail. Met Instant Messages bijvoorbeeld. Dat was ik gaan doen, met als resultaat dat ik nu een paar honderd contacten bij MSN had, die me voortdurend van mijn werk hielden.

De Nederlandse media begonnen zich met het e-mailprobleem bezig te houden. Er was bijvoorbeeld een artikel in Management Team waarin staatssecretaris Mark Rutte over e-mail zei dat het 'te veel gebruikt wordt door introverte mensen, die hun conflicten ermee willen oplossen'. Wat een gelul, wat een $#@!#, die $##[email protected] Rutte. Ik ga hem meteen een mail sturen... Shit. Stom. Niet te impulsief reageren. Weer een van de hoofdzonden.

Toen volgde nog een vergelijkbaar artikel in de NRC, waarin de e-mailcursus die ik al had gevolgd werd aangeraden. Zo'n cursus helpt niet. Echt niet. Nou ja, mij niet. Het zit in me, ik kan niet anders. Als er e-mail is wil ik die NU lezen... Shit, shit, shit. Het is fout. Ik weet het. En daarom zit ik nu met tien andere lotgenoten bij E-mail Anonymous. Niet afdwalen. Ik moet me concentreren op wat er gezegd wordt. Wat zegt Mark daar? 'Ik reageer veel te vaak impulsief op e-mails...'

Dit gaat zo nog uren door, wat een hel! Als deze sessie afgelopen is, moet ik meteen door naar de Jellinek-kliniek voor mijn zelfhulpgroep MSN-verslaving. Of zouden we dat via MSN doen? Even mijn e-mail checken…