Frans kan er nog boos over worden. Drie jaar geleden moest hij het veld ruimen na een periode van extreme spanning. “Het begon met de geslaagde uitrol van Windows-server , maar eindigde uiteindelijk in ontslag”, vertelt hij. “Nog nooit zag ik zoveel incompetentie bij elkaar.”

Forse migratie

Het verhaal begint als de honderden vestigingen van een onderneming opnieuw worden ingericht met software. In de loop der jaren is gewerkt aan een goed functionerende maatwerkapplicatie en een werkomgeving, waarbij het ideaalbeeld is dat iedere medewerker op iedere vestiging kan inloggen en dan de eigen bestanden te zien krijgt.

Alleen de installatie had de nodige voeten in aarde. “We deden een complete vestiging op één dag met drie man. We begonnen dan rond acht uur en waren echt pas rond zes uur 's avonds klaar. Daarnaast was er een dag voorbereiding. Met twee en soms drie teams zouden we in een jaar klaar zijn”, vertelt hij. “Na tijd was alles geregeld. De internetinfrastructuur, het VPN, de nieuwe werkstations, de installatie van de server, het aanleggen van bekabeling, het installeren van de software, het aansluiten op de landelijke Active Directory, echt alles en alles.”

Debunked door een dertienjarig kind

Maar in twee vestigingen ging het mis. Er waren opstartproblemen en tot overmaat van ramp werden twee medewerkers ziek. “Ik wilde verder met de uitrol en heb dus mensen moeten inhuren”, vertelt Frans. “De algemeen directeur vond dat prima, maar werd negatief toen bleek dat externen duurder waren. Hij was echt woest. Of het geld hem soms op de rug groeit, vroeg hij me.”

Na het weekend bleek de uitleg over opstartkosten, die over een langere periode worden afgeschreven, als een lap op een rode stier te hebben gewerkt. “Of ik eventjes kon langskomen, vroeg hij poeslief en vrolijk aan de telefoon”, herinnert Frans zich. Hij rekende op excuses of een compliment, maar kwam bedrogen uit. Hij had zijn zoon Windows laten installeren op twee computers en dat duurde nog geen half uur. “Ik werd ten overstaan van zijn dertienjarige zoon uitgelachen en een amateur genoemd!”

Sfeer verpest

Uitleg, presentaties en documentatie werden niet meer serieus genomen. “Er was iets stuk en het was niet meer te repareren. Het was duidelijk: ik was ondeskundig en zou wel geld opstrijken van de inhuur. We treuzelden in zijn ogen. Die uitrol kon best veel en veel sneller.”

Frans zet alles op alles op zijn baas te plezieren, de teams draaien overuren en er worden extra teams van programmeurs en hemzelf samengesteld. Het uitrolschema wordt met drie maanden verkort. “Maar vraag niet hoe zoiets gaat”, verzucht de oud-IT-manager. “We maakten idioot lange weken en soms maakten we kleine foutjes. En dat kreeg ik natuurlijk weer te horen via tirades.”

Huilend thuis

De vrouw van Frans slikt alles voor zoete koek lijkt het. Tot het project af is en de hardwerkende ICT'ers door de baas geen dinertje wordt gegund. “Zij heeft toen een barbecue georganiseerd en mij verteld dat het meteen voor mijn afscheid bij het bedrijf was”, vertelt hij duidelijk geëmotioneerd. “Toen heb ik als een klein kind zitten janken en later een geweldig feest gehad.”

Op verzoek van Frans is zijn naam gefingeerd. De relatie van Frans met zijn vrouw is “sterker dan ooit” en hij heeft drie “bloedjes van kinderen”. Zelf is hij omgeschoold als auditor en wil “van zijn leven” niet meer ICT-manager zijn. “Ik vind dat we een briljant project hebben gedraaid en die onderneming draait nog altijd op mijn infrastructuur. Maar er zijn vast andere mensen die dat ook prima kunnen. Dan kijk ik wel of men dat correct heeft gepresenteerd.”