De Amerikaanse muziekinquisitie (ook wel bekend als RIAA) wil wat voorbeelden stellen en nagelt individuele gebruikers aan het kruis. Daarbij neemt de inquisitie het niet zo nauw met gerechtigheid - maakt niet uit of er echt sprake is van schending van copyrights; als er maar wat voorbeelden worden gesteld.

Neem Jesse Jordan (19) uit Oceanside, vlakbij New York City, één van de eerste slachtoffers van de RIAA. Jesse studeert aan een technische school in Troy, NY en is de beheerder van ChewPlastic.com. Achter deze website draaide een programmaatje dat niet ongewoon is op internet: je tikt een woord in, en het programmaatje kijkt vervolgens of er bestanden zijn die overeenkomen met dat woord.

Zo haalde dat programmaatje op het campus-netwerk bijvoorbeeld een PowerPoint presentatie en aantekeningen van een wiskundeles boven water. En muziek, want op het netwerk stonden ook MP3-tjes en die hebben ook een naam. Het programmaatje achter ChewPlastic.com heet ook wel "zoekmachine". De RIAA dacht daar echter anders over. Die zoekmachine, dat was gewoon een soort Napster! Muziekdiefstal, schreeuwde de RIAA. Volgens de RIAA "kaapte (Jesse) een academisch netwerk" en "installeerde (hij) een plaats voor muziekuitwisseling".

Google, Yahoo!, AltaVista - en noem maar op - zijn ook zoekmachines die MP3-bestanden kunnen vinden. Waarom sleept de inconsequente inquisitie die niet voor de rechter? Zeer waarschijnlijk omdat deze bedrijven diepe zakken hebben, niet te intimideren zijn en de RIAA ook wel weet wat een zoekmachine nou eigenlijk is. Bovendien zou de RIAA de hele (internet-)wereld tegen zich in het harnas jagen en dat is niet zo goed voor het imago van de RIAA, dat toch al vol deuken zit.

Maar het is natuurlijk wel erg gemakkelijk om een 19-jarig studentje te intimideren met een rechtszaak met een buitensporige eis voor schadevergoeding (de maximumeis is 150.000 dollar per liedje). Jesse had goede kans gemaakt om de zaak te winnen, maar hij koos eieren voor z'n geld en stemde in met een schikking

Die schikking onderstreept nog eens de arrogante en onrechtvaardige methode van de RIAA: de RIAA veegde alle beschuldigingen tegen Jesse van tafel en ging ermee akkoord dat Jesse de aantijgingen ontkende. Kortom: volgens de RIAA had Jesse niets verkeerd gedaan - maar de RIAA stak wel alle geld van Jesse's spaarrekening (12.000 dollar) in haar zak. Het doel heiligt de middelen bij de RIAA - een afschrikeffect door intimidatie.

Ondertussen gaat de RIAA door met de kruistocht tegen honderden individuen, voornamelijk KaZaA-gebruikers. Fans nota bene, die de industrie gemaakt hebben tot wat zij is. Mensen die je nog jarenlang als klant zou willen hebben, en dan ga je ze platzak procederen.

Ik heb het helemaal gehad met die inquisitieclub. Jammer voor de platenzaak, maar ik koop er geen cd's meer. Het advies op Boycott-Riaa.com(koop tweedehands cd's) klinkt me als muziek in de oren. Of ik koop ze rechtstreeks van een band bij een concertje. Of bij de iTunes Music Store, voor omgerekend 8 euro en 75 centen (een hogere prijs is echt te veel).

Maar ik zal natuurlijk ook wel eens een kopietje draaien voor deze of gene. Ik betaal tenslotte een toeslag op blanco cd-roms, ook over de honderden schijfjes die ik niet voor muziek gebruik. En dan zijn er nog de volledig legale reservekopieën van vrienden die ik in beheer heb. Kijk, een reservekopie moeten zij niet zelf thuis bewaren. Bij brand hebben ze daar niks aan, dus die moeten ze ergens anders bewaren. Bij mij. Uiteraard geef ik mijn eigen reservekopieën ook uit handen.

Geen filesharing, maar reservesharing. Eerlijk zullen we alles delen.

P.S.: De industrie knijpt niet alleen consumenten uit, ook als band heb je het niet gemakkelijk. Lees eens dit verhaal.