Ook nu was het weer niet te harden. Francisco van Jole en Peter de Bie zijn al jaren en jaren achtereen je opa en je schoonvader die in de achterkamer wat zitten te brommen over al die rare nieuwigheden. 'Er zijn Nieuwe Aardappels! Zal me benieuwen! Het zal wel weer niks zijn!' Dat is vooral de toon van presentator Peter de Bie. Hij wantrouwt iedereen. Typisch iemand die de Beatles niet zou hebben gecontracteerd. Zo'n man.

Soms werkt dat wel, als interview-truc, je dommer en ongezelliger voordoen dan je in werkelijkheid bent. Iemand enthousiast een verhaal laten vertellen over zijn reis rond de wereld en dan zeggen: 1 keer maar?' Dat maakt reacties los. Dat kan vermakelijk zijn. Bij Peter de Bie ligt het anders. Die gaat onderweg naar zijn werk tanken en staat dan op de versafdeling een kwartier te loeren naar het sinaasappelsap. Is dat wel echt vers? Komt het niet uit pakken?

Dinsdag werd er iemand geïnterviewd van het bedrijf Perrit. Hij legde uit wat hun nieuwe dienst Scanpost inhield. Klanten, vooral uit de zakelijke markt, kunnen hun fysieke post laten scannen en per mail laten thuis bezorgen. Niet veel aan de hand zou je denken. Leuk idee van die mensen. Daar dachten Van Jole en De Bie heel anders over. Hoe zat dat dan met de privacy, Hè, hè hè? Had hij daar aan gedacht? En hoe gingen ze dat dan doen met ansichtkaarten hè? Hè, hè hè? Nou? 'En die postbode', vroeg Peter de Bie, nou, hè, hè hè?, nou? Moest die dan alles weer in de postzak doen ofzo en dan alles gaan scannen? Hahaha! Nou? Hadden ze daar wel over nagedacht? Nou? Hè, hè hè?'

Dat is de sfeer bij Radio Online. Niemand heeft ergens over nagedacht, behalve Van Jole en De Bie. Als je te gast bent wordt er eerst een kwartier tegen je aan gepist en daarna mag je met een fles warme kutwijn naar huis. Tenzij je uit de hoek van het tijdschrift Bright komt. Dan word er keihard om je gelachen en mag je blijven slapen.

Peter de Bie droomt er een beetje van dat hij als echte radiomeneer bedrijfjes kan maken en breken. Dat hoor je aan zijn toon. Kritisch tegen de klippen op, omdat dat nu eenmaal zo in zijn hoofd zit. Journalisten horen DOOR te vragen. Wat de Bie vergeet is dat dit wel moet gebeuren vanuit een niet geacteerde emotie. Verwondering, verbazing, teleurstelling, desnoods woede, als het maar echt is. Peter de Bie geloof je geen moment. Hij vraagt door om het doorvragen en dat levert zoutloze oude zakken radio op.

Ieder item was daar tijdens deze uitzending van doordrenkt. Van Jole vond de navigatiesystemen op mobiele telefoons niks. Hij vertelde dat hij zich door zijn iPhone door Amsterdam had laten leiden en dat de batterij zo snel leeg was. Een intens treurig beeld: Van Jole die met zijn telefoon strak voor zich uit het Centraal Station uit komt schuiven en strandt op het Damrak.

Daarna legde een meisje iets uit over een nieuwe zoekmachine. Ook dit item trok Van Jole onmiddellijk naar zich toe. Hij vertelde voor de 1000e keer dat hij al heel lang meeloopt op internet en dat hij Google heeft zien ontstaan. Wat hij hiermee wilde zeggen was niet geheel duidelijk. Waarschijnlijk alleen dat hij al heel lang meeloopt op internet. Met een rolator inmiddels.

Gelukkig eindigde niet alles in mineur. Hofnar en redactielid Tonie van Ringelestijn, bekend van Webwereld en fulltime imitator van Engelse Zangers Die Graag Dood Willen, mocht nog een radiovariant doen op de clubbladen-rubriek 'Wist U Dat?' Hij vertelde dat er door Hyves iemand was gevonden die eerst zoek was. Hij vertelde ook dat hij had gekeken hoe andere mensen spelletjes downloaden. Toen was het al weer klaar.

Volgende week weer en de week daarop weer. Tot iemand durft te zeggen dat het zo echt niet meer kan. Tot iemand die de mannen bij de ingang tegenhoudt en ze naar huis stuurt. Tot die tijd wordt er door de heren gewoon nog betaald radiootje gespeeld.