Als je zes keer met je vinger een slinger had gegeven aan de afbeeldingen in je muziekcollectie, dan wisten je vrienden het wel. "Leuk Niek. Het beweegt als je er met je vinger langsgaat. Waar houdt het op man, de vooruitgang. Eerst mensen op de maan en dan nu dit. Prachtig ouwe. We zijn heel blij voor je. Is er nog wat te zuipen?"

Mijn vrienden hadden gelijk. Het was een beetje magertjes. Hij kon vooral een heleboel niet. Je iPod Touch bewoog eigenlijk alleen maar lekker actueel als je anderhalve meter van een WiFi point naar filmpjes op Youtube zat te kijken. Meestal in je eigen huiskamer dus. Zonder geluid, dat dan weer wel.

Een invalide walkman, zo heb ik hem lange tijd beschouwd. Mooi vormgegeven, maar het mocht allemaal niet té leuk worden. Ja mag wel filmpjes op je iPod Touch kijken, maar je krijgt er pas goed geluid bij als je peperdure oordopjes indoet of er een set boxjes aanhangt. Je mag wel muziek op je fiets luisteren, maar bij Apple hebben ze liever niet dat je gedachteloos een track skipt. Zonder van je fiets te stappen en precies je vinger op de goede plek van je touchscreen te zetten is het onmogelijk om snel door je muziek te navigeren. Een lekker modern beeld, iPod Touch bezitters die in de snijdende vrieskou langs een fietspad met wollen wanten hun schermpje staan te vingeren.

Je mag van Apple wel muziek en filmpjes opslaan, maar niet te veel. Het instapmodel van 8 Gb is een lachertje. Als je The Dark Knight download heb je er vier nodig. Ja, je kunt berichten mailen, maar bent met de gemiddelde dikte van de Nederlandse wijsvinger 20 minuten bezig om een berichtje in te tikken op het traag reagerende virtuele toetsenbord. Een steeds minder goed werkende batterij kan alleen maar worden vervangen door hem op te sturen naar de fabrikant.

Echt een hebbedingetje voor de suïcidale gadgetfreak.

Maar na de software upgrade naar versie 2.0 is dat nu opeens allemaal anders, Mijn iPod Touch is veranderd in een nostalgische tovermachine. Ik voel me vijftien jaar jonger en dat komt allemaal door de App Store, een afdeling binnen iTunes waar je nu eindelijk applicaties voor de iPod Touch kunt kopen. Alsof ze me in een tijdmachine terug hebben geschoten naar 1995. Toen je nog visjes over je scherm liet zwemmen bij wijze van screensaver. Toen je nog de lachers op je hand had als er een haardvuur brandde in je scherm. Toen Myst, eigenlijk niets meer dan een mooi vormgegeven powerpointpresentatie, je weken lang wakker hield. Toen je nog midgetgolf speelde. Toen het 1 dimensionale Doom je nog deed duizelen.

Ik ben weer een jongetje door Apple Apps. De best verkochte app is een volkomen zinloze applicatie die op het scherm van de iPod Touch wat water laat kabbelen met daarin een stuk of zes rondzwemmende koikarpers. Je kunt er verder niets mee. Ja, de kleur van de bodem veranderen, maar verder is het Zen wat de klok slaat. Lekker old-skool kijken naar visjes en je vinger door het water halen.

Het sterft opeens van dit soort heerlijke dingetjes voor de iPod Touch. iPint, een infantiel spelletje met een over de bar schuivend glas bier. Het gaat vooral om de beloning als je wint. Langzaam vult het scherm van je iPod Touch zich met kolkend bier. Zet daarna je iPod Touch aan je mond en andere mensen zien hoe het leeg wordt gedronken.

Ik, Nico Dijkshoorn, vader van kinderen en tot voor kort redelijk goed bij zijn verstand, heb gisteren meerdere malen, vlak voor de spiegel, een virtueel glas bier staan drinken.

Ik ben herboren. Ik speel weer racespelletjes. Ik laat kogeltjes door een bak vol met gaten draaien. Ik speel weer pinball en beweeg mijn lichaam mee met de bal. Ik manipuleer foto's en lach me gek. Met Seisometer meet ik geen aardbevingen, maar ik kijk hoe hard de meter uitslaat als ik een boer laat en de iPod Touch op mijn buik leg.

Het heeft even geduurd en er waren andere partijen dan Apple zelf voor nodig, maar eindelijk doet de iPod Touch wat ik wil. Mij vermaken.