De robot is klein genoeg om op het puntje van je vinger te landen en weegt 80 milligram. Dat is ruim minder dan een eurocent, die 2,3 gram weegt. De vleugels van de mimirobot hebben spanwijdte van 3 centimeter, die tot 120 keer per seconde kunnen slaan. Daardoor kan de robot net als een kolibrie (maximaal 80 vleugelslagen) stil hangen in de lucht en achteruit vliegen.

12 jaar werk

Grotere robots maken doorgaans gebruik van elektromagnetische motoren, iets op deze schaal onmogelijk is. Daarom hebben de Harvard-onderzoekers alles van nul af aan ontworpen. Voor de vleugels gebruikt het team piëzo-elektrische actuatoren. Dit is keramische apparatuur die via elektriciteit kan uitzetten en krimpen.

Klik voor groot

Het ontwerp van de vliegende robot heeft 12 jaar geduurd. “Wanneer we één component aan de praat kregen, en door wilde naar de volgende, bleken er vijf nieuwe problemen ontstaan”, legt Harvard-professir Robert J. Wood aan Webwerelds zustersite PCWorld Australia uit. Wood werkt sinds zijn studietijd aan het project, onder meer in samenwerking met het Berkeley Biomimetic Millisystems Lab.

Nu nog draadloos

De volgende stap die de onderzoekers willen zetten is een draadloze vlucht. Momenteel is de vliegende robot nog afhankelijk van een dunne kabel die voor stroom en controlesignalen zorgt. Daar moet in de toekomst een ‘minibrein’ met stroombron voor in de plaats komen. Ter inspiratie kijkt het onderzoeksteam daarbij daar de werking van het brein van een vlieg.