Zat ik vroeger nog lang weggedoken in mijn Google Reader om mijn 400 nieuwsfeeds door te ploegen van sites en blogs, tegenwoordig kan die stroom ongelezen blijven. De onrust die ik dan vroeger weleens had, kan nu achterwege blijven. Tegenwoordig weet ik dat belangrijke feiten, meningen of visies wel op Twitter langskomen omdat iemand daar op wijst. Of zie ik het als mensen die ik waardeer 'like' achter een bijdrage op Friendfeed zetten en klik om die reden op de link. Mijn 'peers' zijn mijn filter. Niet de krant filtert, niet de omroep selecteert, mijn 'vrienden' op internet helpen me door de bomen het bos zien. En natuurlijk moet je zelf ook een duit in de zak doen, want wie deelt ontvangt, wie geeft kan nemen, dat aloude cliché is op internet meer waar dan ooit.

De ontwikkeling dat vrienden of andere autoriteiten belangrijker worden bij het vinden en ontdekken, speelt niet alleen op Twitter of Friendfeed, dat speelt op elk sociaal netwerk waar zogenoemde 'lifestreams' een rol spelen. Of het nu Facebook of Hyves is. Als in een stroom opduikt dat een muzikale bloedbroeder een plaat opzet is dat interessant, maar als ik zie dat hij hem in een week tien keer heeft opgezet wordt dat voor mij een aanrader. Meer dan de recensie in de krant. En als ik weet wat mensen met een vergelijkbare smaak aan video's bekijken, helpen ze mij bij het samenstellen van mijn avondje op de bank. Meer dan de televisiegids. Het rijtje kan moeiteloos worden uitgebreid. Het doen en laten, de meningen en waarderingen, de autoriteit van mensen is voor mij inmiddels belangrijker dan de autoriteit van een algoritme of van de partijen op afstand die me de afgelopen decennia hebben geholpen.

Die ontwikkeling is niet alleen zichtbaar bij het passief volgen van wat anderen doen, ze kunnen ook actief een rol spelen. Ik heb de proef meermalen gedaan. Ik deed een search op Google met bepaalde trefwoorden en kon de site die ik zocht op de eerste pagina's niet terugvinden. Bij het plaatsen van dezelfde vraag op Twitter, kwamen anderen onmiddelijk met het antwoord dat ik zocht. Op Twitter kent men mij, mijn interesses, mijn context, Google is op dat gebied dom. Google geeft een stortvloed aan data door, mijn netwerk weet welke informatie daarvan in dit geval wel en geen waarde heeft. Social media worden beetje bij beetje steeds belangrijker bij zoeken, vinden, selecteren, ontdekken.

Het bewijs? Duik in je statistieken en je zult zien dat steeds meer van het bezoek van 'social media' sites komt, waarbij Twitter een steeds belangrijker kennishub wordt. Maar voor de twitterhaters, dezelfde trend is elders zichtbaar. Social media knabbelen aan de macht van zoekmachines, social media knabbelen aan de macht van de klassieke filters. Misschien gaat de ontwikkeling heel langzaam, maar hij gaat wel door. Benieuwd hoe Google hier op gaat inspelen. Want juist een bedrijf dat in tien jaar marktleider is geworden, zal snappen dat zo'n positie geen gegeven is. Dat de wereld soms sneller verandert dan je doorhebt.