"Het doel van DRM is om contentleveranciers overwicht te geven tegen de makers van afspeelapparatuur", schrijft HTML5-auteur en werkgroepvoorzitter Ian Hickson. Hij is fel tegen het toevoegen van een systeem voor rechtenbeheer - en daarmee kopieerbeveiliging - in de HTML5-standaard. Eerder heeft hij al gesteld dat dit onethisch is en het beoogde probleem niet oplost.

Voorstanders

Onder meer Microsoft, Netflix en Hicksons werkgever Google zien juist wel heil in DRM voor HTML5. Ook de uitvinder van het world wide web, sir Tim Berners-Lee, is vóór. Volgens de webvader is kopieerbeveiliging in de nieuwe HTML-versie nodig. Anders blijft Adobe Flash voortbestaan, of een dergelijke bedrijfseigen toevoeging bovenop het open web.

Hickson staakt zijn verzet tegen DRM niet. Hij stelt nu in een blogpost op Google+ dat het niet om de contentdistributie gaat, maar om het afspelen daarvan. Contentproviders hebben al overwicht op contentdistributeurs, maar willen die macht volgens hem uitbreiden om ook een stevige grip op hardware te krijgen.

Grip op content

Legale distributie van content mag alleen met toestemming en dus onder de voorwaarden van de eigenaar. "Maar als dat het enige overwicht was dat de contentproducenten hadden, dan zouden gebruikers hun content wel halen bij die [officiële - red] contentdistributeurs, en dan afspeelsystemen van derden gebruiken om de content te lezen op de door hun gewenste manier."

Het doel van DRM is om dat te voorkomen. De grip op content moet daardoor ook worden toegepast op het gebruik van content en dus op de afspelende apparatuur. Dvd-spelers hebben DRM al ingebouwd, maar voor computers is er nog sprake van een 'Wild Westen'.

Zwarte hardware versus de iPod

Het argument dat DRM niet werkt, slaat volgens Hickson de plank mis. "DRM werkt prima in de video- en boekenmarkt. Natuurlijk, al die DRM-systemen zijn al gekraakt, maar dat maakt niet uit voor de voorstanders. Gelicentieerde dvd-spelers dwingen de beperkingen nog steeds af. Massaproducenten kunnen geen ongelicentieerde dvd-spelers maken, dus blijven die [apparaten - red.] een curiositeit in de zwarte of grijze markt."

In de muziekmarkt is DRM echter mislukt. "Niet omdat DRM gedoemd is, maar omdat de aanbieders hun digitale content verkochten zonder DRM, en dus allerlei afspeelapparaten (zoals mp3-spelers) mogelijk maakten die ze niet hadden verwacht." Hickson verwijst hier niet naar online-aanschaf, die veelal juist wel met kopieerbeveiliging was beschermd, maar naar een stap eerder: de cd.

Dankzij de cd

"Als cd's waren versleuteld, dan waren iPods niet in staat om die content te lezen", omdat de contentaanbieders dit dan konden blokkeren. Het online muziekimperium van Apple, inclusief de legale iTunes Music Store, is gebouwd op de populariteit van de iPod. Met die muziekspeler konden gebruikers hun gekochte cd's rippen en afspelen waar en wanneer zij wilden. "De mensen tegen DRM zijn de gebruikers, en de makers van afspeelapparaten die geen contentlicenties willen. Oftewel, de mensen over wie de contentproducenten geen overwicht hebben."

"Rip. Mix. Burn.", prees Apple zijn muziekprogramma iTunes ooit aan, waar de iPod op aanhaakte: