Nooit heeft een van die objecten bij mij thuis gefunctioneerd. Waar de standwerker losjes met 1 hand de magnetische glazenwasser langs een kozijn laat vliegen en met zijn andere hand zijn balzak herschikt, daar moet ik 34 keer vloekend 12 trappen naar beneden omdat de helft van mijn Legend WisWas Combination zes verdiepingen lager in de aarde ligt. Ik heb nu vier messensets, een uitklapbare hengel en een opblaasbaar logeerkamertje. Nu nog vrienden.

Maar goed.. Ik liep gisteren over straat, stond ik opeens oog in ook met een I-mode toestelletje. Orgasme even proberen uit te stellen, maar er was geen houden aan. Dikke stralen hebzucht. Ik voelde mijn oude mobiel opeens loodzwaar op mijn bovenbeen hangen. Lelijk ding eigenlijk. Leek op een vuistbijl met knopjes. Nee, dan dit toestel. Wat een enige frontjes!! Je kon ze verwisselen. Klik!! Dat voelde fijn. Nog een keer. Klik. Ik zag eigenlijk alleen maar voordelen. Je kon je frontjes dan naast je bed leggen en afhankelijk van je stemming of je kleur schoenen klikte je naar believen je eigen gemoedstoestand op dat geile telefoontje van je. Wat een vrolijk begin van de dag.

Ha, een schermpje. Fijn! Nee, we gingen nu eens niet heel infantiel zoals in de reclame, keihard lachen als je een foto van een schele aanbidster kreeg opgestuurd in een volle tram. Foto's maken met een telefoon dat was meer iets voor begeleid wonen. Zelfde als autorijden met een snelkookpan. Pure functionaliteit wilde ik. Jezus, ik schreef voor WebWereld! Dan moest ik toch met zo'n kek dingetje in de rondte lopen. "Hoi, ik ben Nico Dijkshoorn, heb je even, dan voer ik je als contact in, in mijn i-modetoestel want ik ben van WebWereld namelijk zie je. Ok dan, zullen we naar bed gaan, bij jou?"

Gretig las ik de folder. Man, je kon er chinees mee bestellen, heerste dat of niet! Nooit meer met zeventien ruikende arbeiders in een afhaalhok met een lege pan onder mijn arm voor de soep. Niekie ging dat gewoon bestellen via i-mode! Op mijn zilveren stepje langs de rij zoeven en roepen: "opzij, werklui, i-mode bestelling wordt afgehaald." Wat kon er niet? Ik kon me nu al niet meer voorstellen dat ik zittend achter een pc mijn mail had opgehaald. Oude lul dat ik was geweest. In de rij bij de kassa even mailen of mijn vrouw met of zonder handige vleugeltjes wilde. En die beltoontjes! Ik ging dat natuurlijk niet tegen die verkoopster bij de KPN zeggen. Die vroeg ik met een strakke kop van de zenuwen of de oplaadtijd van dit toestel meeviel, maar mijn god, wat verheugde ik me op al die vrolijke melodietjes die er meerstemmig polyfoon uit zouden komen. Dat zou indruk maken. Ik kocht hem.

Snel naar huis. Ik kon eindelijk doen wat ik al jaren wilde. Me in een volle trein laten opbellen, vier keer de volledige Bohemian Rhapsody van Queen laten klinken voordat ik schreeuwend op nam met : "Skarremoes, skarremoes doe joe doe de fandenko nouuuu, geile leo, geile leo let mieeee innnnnnnn!!!!!

Jottum!! Of toch paradise by the dashboardlight? Hoort u nog. Bel me anders even wat het geworden is.