Soms, steeds vaker eigenlijk, verlang ik naar wat minder ambitieuze politici. Bestuurders die alleen de echt grote problemen aanpakken en voor de rest een beetje op de winkel passen. Luiaards die lekker de halve dag met de benen op tafel zitten en vanuit het ministerie of stadhuis mijmerend naar buiten kijken. Lekker tot elf uur in bed blijven liggen, zoals Winston Churchill deed, mag ook.

Helaas oefent de politiek een enorme aantrekkingskracht uit op mensen die menen dat ze voortdurend iets moeten doen. Maakt niet uit wat. Hup, laten we voor de 327ste keer het onderwijs vernieuwen! Weet je wat, we gaan een metrolijn aanleggen waar niemand om heeft gevraagd! Moeten we niet zorgen dat er nog ergens een lelijk bedrijventerrein kan komen?

De gedachte achter al deze dadendrang is dat je er alleen op die manier voor kunt zorgen dat je als bestuurder iets nalaat: een erfenis waardoor de mensen je later zullen herinneren.

Powned

De wens om de geschiedenisboeken in te gaan, lijkt ook minister Ronald Plasterk (Binnenlandse Zaken) in zijn greep te hebben gekregen. De belangrijkste nalatenschap van zijn vorige periode als bewindspersoon was de toetreding van Powned en WNL tot de publieke omroep, en Plasterk lijkt vastbesloten om die prestatie nu te overtreffen.

Het begon al meteen aan het begin van deze kabinetsperiode. Met het plan om de provincies te laten fuseren tot landsdelen. We zijn de afgelopen decennia helemaal murw gebeukt met gemeentelijke herindelingen, stadsdelen, stadsprovincies en wat dies meer zij, dus deze zoveelste verandering van ons bestuurlijke landschap kan er ook nog wel bij.

Welk probleem er precies wordt opgelost met het opheffen van de provincies, snap ik nog niet helemaal, maar dat ligt ongetwijfeld aan mij.

Bendes criminelen

Je zou hopen dat Plasterk met dit ambitieuze project voor de komende jaren wel weer even zoet was, maar helaas… Woensdag kondigde hij een nieuw plannetje aan: we gaan weer een poging doen om met stemcomputers te stemmen. Waarom? Gewoon omdat het kan, zo lijkt het.

Opnieuw: welk non-existent probleem lossen we met de invoering van de stemcomputer eigenlijk op? Waarom moeten we dure machines aanschaffen om een taak uit te voeren die al jaren tot volle tevredenheid handmatig wordt uitgevoerd?

Hebben de medewerkers van stembureaus massaal geklaagd dat ze een stemformulierenpols of andere lichamelijke klachten krijgen van het tellen van de biljetten? Zijn de stembussen volgens de arbo-voorschriften te zwaar? Zijn er bendes criminelen actief die op verkiezingsdag de rode potloden stelen?

Oeps

De nadelen van stemcomputers zijn ondertussen evident. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat de bezwaren van Wijvertrouwenstemcomputersniet.nl - over het stemgeheim en over de betrouwbaarheid en de controleerbaarheid van de verkiezingen - vijf jaar na de afschaffing van de stemcomputers opeens niet meer zouden gelden.

En dan zwijgen we nog over andere mogelijke problemen. Vorig jaar zorgde het gebruik van stemcomputers er in België bijvoorbeeld nog voor dat onverkiesbare kandidaten opeens toch een zetel kregen. De reden: de touchscreens waren zo gevoelig afgesteld dat mensen die iets te fanatiek op het scherm drukten behalve de partij ook meteen een kandidaat selecteerden. Oeps.

Plasterk en een meerderheid van de Tweede Kamer verwachten echter dat het dit keer echt allemaal goed zal komen. "Inmiddels is de techniek voortgeschreden", weet Plasterk. Ja, ja, this time it's different. Waar hebben we dat eerder gehoord?

Doodstraf

De techniek schrijdt voortdurend voort, maar soms moet je je gewoon neerleggen bij het gegeven dat een slecht idee een slecht idee blijft, hoeveel technologische ontwikkelingen er ook zijn. Als de doodstraf door een innovatie pijnlozer kan worden uitgevoerd, gaan we 'm ook niet herinvoeren.

De belangrijkste les die ik dankzij mijn jarenlange haat-liefde-relatie met technologie heb geleerd, is: if it ain't broke, don't fix it. Ik zou er een lief ding voor over hebben als politici zich ook eens naar die wijsheid gingen gedragen.