Toch begin ik weer een lichtelijk positief gevoel te krijgen. De industrie is namelijk wel degelijk bezig geweest technologie en diensten te verbeteren. Zo zijn er hier en daar wat voorzichtige aankondigingen gedaan, o.a. door het WAP-forum met WAP 2.0 (de meer toegankelijke opvolger van WAP 1.1) en begint GPRS beetje bij beetje 'echt' te worden. Bovendien zijn er inmiddels best leuke diensten en content te vinden (ga maar weer eens kijken) en kan je bijvoorbeeld binnen de 30 seconden je email lezen.

Nu de technologie mijn inziens min of meer volwassen lijkt te worden, blijft de centrale vraag: "Is er eigenlijk wel vraag naar mobiele diensten?". Zitten we allemaal écht te wachten op mobiele e-mail, mobiel bankieren, het opvragen van horoscopen en allerlei andere toeters en ringtones? Zonder aan mijzelf te refereren als fetisjist voor alle soorten en maten van elektronische gadgets, zie ik wel degelijk signalen die aangeven dat de mensheid klaar is om de volgende generatie mobiele tovenarij met open armen te ontvangen.

Kijk nog maar eens naar i-mode in Japan: ondanks het kleine schermpje, het numerieke toetsenbordje en de relatief lage datatransmissiesnelheden, zitten er inmiddels wel meer dan 40 miljoen mensen de eeltknobbels op hun duimen te kweken. Het lijkt me zeer sterk dat dit allemaal aan culturele factoren en lage internetpenetratie is toe te wijzen. Dit zijn ook gewoon mensen die met dezelfde beperkingen leven als wij (grote vingers, slechte ogen, weinig geduld, etc). Of is het nu juist andersom en is de technologie de beperking?

Daarnaast valt het me op dat in ieder geval mijn generatie (20-30) wel degelijk geïnteresseerd is in alles wat er in het mobiele wereldje te beleven is. Laat ik mijn vrienden via WAP een actuele regenradar zien dan valt hun mond open van verbazing, "dat wil ik ook!"

Ook zie je dat het mobieltje een steeds belangrijkere rol gaat spelen in ons leven. Hoeveel mensen gebruiken hun mobiele telefoon al niet als hun telefoonboekje? We nemen niet eens de moeite meer om onze vaste telefoon te pakken. Zodra je het nummer in je mobiele telefoon opgezocht hebt, druk je liever gewoon op de grote groene belknop.

Het lijkt me een kleine stap verder om je telefoon als agenda of e-mailclient te gaan gebruiken. Of om er multiplayer-games op te gaan spelen. Lekker makkelijk, alles altijd binnen handbereik. Zo luidt het cliché. En dan heb ik het nog niet eens over alle tieners en pubers die zo een joetje neerleggen voor een coole cover, vette ringtone of een zwart-wit logo van 2 vierkante centimeter. Wat denk je dat er gebeurt als die straks een behoorlijk besteedbaar inkomen hebben en hun telefoon inmiddels onderdeel van hun identiteit is geworden?

Enne...oh ja: SMS. Met de meest beroerde userinterface die ik ooit heb meegemaakt, en met een prijs van een paar duizend gulden per megabyte, vliegen de stress-em-esjes me toch om de oren. Sign of things to come? Dacht 't wel.

Okay, in de gefragmenteerde Europese markt loopt het waarschijnlijk niet zo'n storm als in de homogene Japanse markt, maar je moet wel een enorme pessimist zijn om te zeggen dat het helemaal niks zal worden.

Met de vraag rijp om geplukt te worden is het alleen nog de kunst om het aanbod op de juiste manier te presenteren. En met WAP 2.0, GPRS, Euro i-mode en de 'M-Services' richtlijnen opgesteld door de GSM-association, lijken we zeker de juiste richting op te gaan.

In Japan is er inmiddels een economie tot stand gekomen waarin duizenden bedrijven profijt halen uit dit nieuwe medium. Niet zozeer alleen in de vorm van directe monetaire inkomsten, maar ook als hulpmiddel ter versterking van loyaliteit van hun klant, het verwerven van informatie over hun doelgroep of als ondersteuning van hun core-business. Nu we in Europa van ons lesje geleerd hebben, lijkt het mij de juiste tijd voor ondernemers om weer in de startblokken te gaan staan.