Nu, krap twee jaar later, is het geweten van Spijkerman inmiddels overleden en is de satire hard ingehaald door de werkelijkheid. Albert West gaat naar Afghanistan. Voor de wat jongere lezers onder u: Albert West is een D-artiest die met de looks van een achterlijke schoonzoon in een iets te krap wit pak furore maakte in duizenden dorpshuizen, kantines en feesttentjes. Maakte. Nu staat hij opeens voor De Nieuwe Lulligheid. Bavaria gebruikt hem als randdebiel in hun reclame om zo natuurgetrouw mogelijk een jaren vijftig braderiesfeer neer te zetten. Sindsdien gaat het goed met Albert. Hij woont weer voorzichtig alleen. Maar Afghanistan? U hebt het waarschijnlijk al gelezen. Hij gaat optreden voor de Nederlandse militairen daar. Nou ja, militairen, eigenlijk meer beroepskomieken. Want wat deden die dekselse rekels? Ze namen een filmpje op. Ja, leuk hè. Razend populair blijkt het te zijn. Honderdduizenden keren gedownload. Wat zien we? Een militair danst, gevolgd door een camera , een lekker gek dansje, gevolgd door het hele kamp. Het gaat de hele wereld over dat filmpje.

Je snapt het ook wel. Dat moet een soort jaloezie zijn geweest van die jongens. Die dachten, wat ze in Srebrenica konden, lekker de horlepiep dansen om te vieren dat er onder hun ogen weer eens een ouderwets gezellige holocaust had plaatsgevonden, dat kunnen wij ook. Terwijl op luttele kilometers afstand in een verbijsterende klap vol scheurend metaal de hersenen van burgers werden doorklieft zaten onze jongens te broeden op een geinige choreografie . 'Weet je wat lachen is, dat ik dan dansend de hoek om kom en dat jullie dan in vier bodybags liggen en dan komen jullie springend te voorschijn." Na het verdwenen fotorolletje van slachtingen en het uitzinnige gedans op een denkbeeldige berg lijken weer een sterk staaltje humor om te lachen van ons beroepsleger.

Je verwacht dan een geschrokken reactie van de legertop. Als ze al een soldaat terughalen en proberen te berechten omdat hij op iemand heeft geschoten dan zou hier helemaal wel de botte bijl ingaan. Ok, dit waren dan wel de gebruikelijke autistische mannetjes. Leger, verveling en maar een onsje hersens gekregen voor de verbeeldingskracht en het geweten, dan krijg je dat. Konden ze niks aan doen. Daarom zaten ze in het leger. Maar ik verwachtte een sterke veroordeling van de bevelhebbers.

Ze stuurden Albert West er naar toe. Voor de duidelijkheid: dit moet niet worden uitgelegd als straf. Ze vinden het enig. Dansende soldaten in oorlogsgebied, ze kunnen er niet genoeg van krijgen. Dat moest worden beloond. Ik vrees dat nu het hek van de dam is. Je kunt er op wachten, de volgende filmpjes, helemaal nu deze jongens er bekende Nederlander mee zijn geworden. De vogeltjesdans naast een berg lijken in Senegal. Soldaten met geknipte kartonnen snaveltjes die rare armbewegingen maken vlak voor het huis van Rwekoe Mbiki die net haar zoon in een greppel heeft teruggevonden.

Nederland houdt van zijn lekker gekke soldaten. Het wordt aangemoedigd. Een hype. Nu.nl roept iedereen op om ook zo'n lekker gek filmpje te maken en in te sturen. Want…gek doen is LEUK!

Ik zou zeggen, maak ze net zo wrang die filmpjes. Kijken of je de grens van smakeloos nog eens kan overschrijden. De lat ligt al hoog. Daarom verwacht ik inzendingen van de medewerkers van het Anne Frank huis die hossend uit het achterhuis komen op Oh kleine Jodeljongen, een filmpje van een lekker raar dansje op One day I Fly Away ergens in een buurtsuper in de Bijlmer en Donner en Balkenende die op de muziek van Sexbomb van Tom Jones polonaisend door een Londense metrobuis schuiven.

Kom op, doe je best. Smakeloos is leuk! Het mag van de regering en de legermeneren.